Αντώνης Σουσάμογλου - Ποιητές Με Hangover

Αν και ο Θεσσαλονικιός συνθέτης δείχνει να θέλει ν' αποφύγει τα «hooks», τα καταφέρνει καλά και με αυτά, δίνοντας στον Φοίβο Δεληβοριά το ωραιότερο τραγούδι που δεν έγραψε ο ίδιος...

Label
The In Sound
Κυκλοφορία
6/2016
Βαθμολογία
7
Μιχάλης Τσαντίλας
Μιχάλης Τσαντίλας

Ακούω και ξανακούω το νέο, 3ο στη σειρά, άλμπουμ του Θεσσαλονικιού Αντώνη Σουσάμογλου.

Ακούω και ξανακούω, παρότι θεωρώ επικίνδυνο να έρχεται κανείς υπερβολικά κοντά με ένα έργο προκειμένου να το κριτικάρει. Θέλω, όμως, να είμαι ιδιαίτερα προσεκτικός στην προκειμένη περίπτωση. Βλέπετε, για το One Night Stand, την προηγούμενη, πολυσυμμετοχική εργασία του συνθέτη (2011), έγραψα κάποτε μια κριτική στο αδελφό έντυπο Sonik, απονέμοντάς της μόλις 2,5 από τα 5 αστέρια της βαθμολογικής κλίμακας του περιοδικού. Έκτοτε έχω την επίμονη αίσθηση ότι την αδίκησα, αν και δεν έχω επιστρέψει ξανά εκεί για να σιγουρευτώ.

Το Ποιητές Με Hangover, παρότι είναι ένα σαφώς πιο ολιγαρκές σε επίπεδο συμμετοχών άλμπουμ, ως επί το πλείστον ακολουθεί τα βήματα του προκατόχου του: χρησιμοποιεί διάφορα στυλ και διαθέσεις, προκειμένου να περιγράψει εικόνες, να αφηγηθεί ιστορίες ή να εξομολογηθεί όσα κρύβονται στα βάθη της ψυχής του δημιουργού του. Η τραγουδοποία του Σουσάμογλου παραμένει ιδιαίτερα ηλεκτρισμένη, πάντα στην τσίτα ή βουτηγμένη στην απελπισία.

Ακούω και ξανακούω τα 13 τούτα τραγούδια και φοβάμαι ότι έχω το ίδιο «πρόβλημα» που είχα και με το One Night Stand –ενώ δηλαδή ακούω την προσπάθεια, τη γνώση και την τεχνική που έχουν επενδυθεί στη γραφή και την ηχογράφησή τους, δεν ακούω την ψυχή. Ενώ πιάνω την υπαρξιακή αγωνία των στίχων, τα αμείλικτα ή ρητορικά ερωτήματά τους, το δράμα ή τον κυνισμό που κρύβεται στα υπονοούμενά τους, δεν λαμβάνω πάντα την αναμενόμενη αύρα από το «κούμπωμά» τους με τις μελωδίες. Κι όσο κι αν προσπαθεί ο ικανότατος Νίκος Κατικαρίδης να συμπληρώσει τα «κενά» με τις όλο δραματικότητα ερμηνείες του, εγώ μένω ολίγον παγοκολόνα.

Το ξαναλέω, ωστόσο –πρέπει να φανώ προσεκτικός. Πώς μπορώ να είμαι σίγουρος πως δεν φταίω εγώ για την αποστασιοποίησή μου; ΟΚ, δεν εντοπίζω εδώ ό,τι οι εφευρέτες της σχολής στην οποία εντάσσεται ο Σουσάμογλου αποκαλούν «hook». Αν, όμως, αυτός ακριβώς είναι ο στόχος του; Να φτιάξει δηλαδή τραγούδια τα οποία, ενώ ακολουθούν μια λαϊκή φόρμα, δεν παραδίνονται σε όλα της τα στάνταρ μα προτάσσουν μια ελλειπτική, «ωσεί παρούσα» λογική στο μελωδικό σκέλος; Ο Αντώνης Σουσάμογλου είναι άλλωστε και εξάρχων βιολιστής της Κρατικής Ορχήστρας Θεσσαλονίκης, και στον «άλλο» εκείνο κόσμο επικρατούν διαφορετικές αντιλήψεις περί σύνθεσης και ενορχήστρωσης και περί της μεταξύ τους σχέσης.

Κι έπειτα είναι κι εκείνες οι διόλου αμελητέες περιπτώσεις όπου ο συνθέτης πράγματι πετυχαίνει αυτό που εγώ περιμένω. Όπως στο μαγευτικό “Charlie Brown”, το ωραιότερο τραγούδι που δεν έγραψε (αλλά ερμηνεύει υπέροχα εδώ) ο Φοίβος Δεληβοριάς. Ή όπως στο "Πρωτοχρονιά Στη Νέα Υόρκη", το οποίο εκτός των άλλων αποδεικνύει ότι ο Σουσάμογλου μια χαρά θα μπορούσε να λέει ο ίδιος όλα του τα κομμάτια. Ή στο “Last Call”, μια Tom Waits-ιανή στιγμή με αυτοσαρκασμό και νουάρ ατμόσφαιρα.

[...]
Ακούω και ξανακούω το Ποιητές Με Hangover, και πια μπορώ να πω ότι έχω εισέλθει εντελώς στο κλίμα και στη νοοτροπία του. Πλέον έχω καταλάβει τι είναι αυτό που κάνει ο Αντώνης Σουσάμογλου, έχω τρυπώσει στον περίκλειστο κόσμο του, έχω κατανοήσει πώς αντιλαμβάνεται τη φόρμα του τραγουδιού και τι ζητάει από εκείνη.

Ελπίζω μόνο να μην οφείλονται όλα αυτά στην υπερβολική εξοικείωση, στην πλύση εγκεφάλου διά της ακροάσεως. Γιατί τότε και πάλι αδικία θα έχω διαπράξει.

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Ξαναγυρνάει στο κλίμα του οριακού Endless Summer (2001), διαλέγει όμως ένα πιο εγκεφαλικό μονοπάτι
Αποτυπώνονται ως μέρος μιας ελευθεριακής παράδοσης που συνδυάζει τη φαντασία με τη μαχητική ...
Ίσως να μην πιάσουν ξανά τις επιτυχίες του El Camino (2011), πάντως πετυχαίνουν και με το παραπάνω

FEATURED TODAY

Δεν έπαιξε κανένα μεγάλο hit, δεν μίλησε στο κοινό, δεν χαμογέλασε, δεν μετακινήθηκε από τη θέση του. Γενικά, δεν... Από πού ερχόταν λοιπόν αυτή η μαγεία που

Ένα μεγαλειώδες, τρισδιάστατο σχόλιο σε techno εκδοχή, πάνω στην ανθρώπινη ύπαρξη, στην κλιματική αλλαγή και στην αιώνια δίψα για το άπειρο, με «σφραγίδα» ...
Δάφνινο στεφάνι αξίζει σε αυτό το ζηλευτό, διεθνών προδιαγραφών ανέβασμα της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, που αποτυπώνει τους μεγάλους κώδικες της όπερας, αλλά και

HOT STORIES

Την Κυριακή 14 Ιουνίου - δείτε όλες τις πληροφορίες για τα εισιτήρια
Το Netflix γυρνάει σε ταινία κινουμένων σχεδίων ένα βιβλίο του από το 2005
Δείτε το καινούριο βιντεοκλίπ της παρέας του Chris Martin για το "Εveryday Life"
Top
Στo avopolis.gr χρησιμοποιούμε cookies για να διασφαλίσουμε την εύρυθμη λειτουργία του site και την καλύτερη εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την πλοήγησή σας στο site, αποδέχεστε τη χρήση των cookies και την πολιτική απορρήτου. More details…