Κάθε μήνα ο Δημήτρης Τσούπρος επιλέγει και μας παρουσιάζει τους τέσσερις δίσκους που ξεχώρισε από το ευρύ φάσμα του ακραίου metal. Παρακάτω θα δούμε τον απολογισμό του Φεβρουαρίου. 

Jazz πνοή υπό το χείλος της σιωπής ή αλλιώς η essential δισκογραφική κατάθεση του Aaron Shaw.

Μετά από σχεδόν πέντε χρόνια σιωπής, ο Baby Keem επιστρέφει με το "Ca$ino", ένα προσωπικό αλλά άνισο comeback που στηρίζεται περισσότερο στο performance και την παραγωγή παρά στη στιχουργική εμβάθυνση.

Στο "blood", οι sister μετατρέπουν την κιθαριστική ένταση σε ένα ζωντανό ηχητικό πεδίο, όπου η ελεύθερη ανάπτυξη και η μάζα του ήχου διαλύουν τη ροκ φόρμα από μέσα.

Οι Gorillaz παραδίδουν τον πιο ακατέργαστο και αναγκαίο δίσκο τους από την εποχή του "Plastic Beach".

Σπουδαία πράγματα συμβαίνουν αν ξέρεις πού πρέπει — και κυρίως πού μπορείς — να κοιτάξεις.

Ο συνήθης ύποπτος Bill Callahan μετατρέπει τη δική του απότομη επαφή με τη θνητότητα σε ένα νέο ημερολόγιο επιβίωσης.

Στο "Amaro" οι Bibi Club μετατρέπουν την απώλεια σε μια μαύρη άνοιξη από synths, πένθος και ρυθμούς που επιμένουν να κρατούν τη ζωή ζωντανή.

Ο Moby αποσύρεται από τον θόρυβο και δημιουργεί έναν δίσκο που ζητά να τον ακούσεις με προσοχή κρατώντας την αναπνοή σου.

Από την αυστριακή kraut αυτοσχεδιαστική δύναμη, και το βρετανικό deep spirit jazz, μέχρι τις ηλεκτρονικές soulful αποχρώσεις, ένα πολυσυλλεκτικό παζλ 4 (+1) νέων jazz κυκλοφοριών. Από τον Άγγελο Κυρούση.

Στο πρώτο του ολοκληρωμένο σόλο άλμπουμ, ο Geologist αφήνει για λίγο τον συλλογικό κόσμο των Animal Collective και στρέφεται σε μια πιο εσωτερική εξερεύνηση του ήχου, με το ιδιαίτερο hurdy gurdy ως κεντρικό άξονα.

Ένα χρόνο κι ένα φθινόπωρο μετά την ανακοίνωση της ολοκλήρωσης του δημιουργικού κύκλου των Blood, ο Julian McCamman επανασυστήνεται με το προσωπικό του project Victoryland και μια bedroom pop που επιλέγει ποια σημεία της θα ξεγυμνώσει.

Το post-punk revival επιμένει ως στάση δυσπιστίας στη σημερινή υπερ-στυλιζαρισμένη εποχή, με τους The Do Nots από τη Θεσσαλονίκη να εκφράζουν την αστική μελαγχολία μέσα από σκοτεινή, εμμονική indie-post-punk γραφή.

Ονειρικά τοπία από τους Keep Shelly In Athens, προσωπικές αφηγήσεις με ιδιαίτερη neo-soul infused indie ταυτότητα από την Ολίνα, αστική electronica από τον Στέλιο Λαλούση και απολύτως σύγχρονη hyper pop από τον TSO μας δίνουν ήδη μια γεύση για όσα ελπίζουμε να ακολουθήσουν μέσα στο 2026.

Οι Angel Du$t επιστρέφουν με το "Cold 2 The Touch", ένα 26λεπτο hardcore σοκ που επαναφέρει τη μνήμη του punk ως κοινότητα, ρήξη και πολιτική άρνηση.

Οι Leatherhead επιστρέφουν με έναν δίσκο που σφραγίζει τη θέση τους ως αδιαμφισβήτητη δύναμη της νέας γενιάς heavy metal.

Η μπάντα που όρισε το metalcore, επανασυστήνεται με τον θριαμβευτικότερο δυνατό τρόπο. 

Το "Fur and Gold" της Bat for Lashes παραμένει ένα αιθέριο, μπαρόκ-folk ντεμπούτο που καθόρισε τη σκοτεινή, κινηματογραφική ποπ της Natasha Khan και τη σύγχρονη art-pop σκηνή.

Ο Γιάννης Παπαϊωάννου βυθίζεται στο νέο συγκλονιστικό άλμπουμ των ZU και χαρτογραφεί μια μουσική εμπειρία όπου η φόρμα συντρίβει τη μελωδία και η ανθρώπινη δημιουργία αντιστέκεται.

Παρά τις μικρές αστοχίες, οι Mayhem με το "Liturgy of Death" στέκονται αξιοπρεπώς απέναντι στο βάρος του ονόματός τους.