Μετά από έξι χρόνια απουσίας, οι Massive Attack επιστρέφουν με το “Boots on the Ground”, ένα single που κουβαλάει τη γνώριμη σκοτεινή τους υφή, αλλά και μια αίσθηση επείγοντος που δύσκολα αγνοείς. Στο πλευρό τους, σε μια σπάνια συνεργασία, βρίσκεται όντως ο Tom Waits, ο οποίος λειτουργεί περισσότερο σαν άστεγος προφήτης που ψιθυρίζει μέσα από τα ερείπια.
Οι στίχοι του Waits κινούνται ανάμεσα στο παράλογο και το αιχμηρά πολιτικό, σαν να ξεπηδούν από έναν εφιάλτη που έχει απορροφήσει την πραγματικότητα της σύγχρονης Αμερικής. Από εικόνες στρατιωτικοποιημένης καθημερινότητας μέχρι φράσεις που μοιάζουν σχεδόν αποσπασματικές ή και παράταιρες, το αποτέλεσμα δεν αποζητά συνοχή αλλά ένταση. Και αυτό ακριβώς λειτουργεί: το τραγούδι δεν “εξηγεί”, αλλά σε βάζει μέσα σε μια ατμόσφαιρα αποσύνθεσης.
Το συνοδευτικό οπτικό υλικό, βασισμένο στη φωτογραφία του @thefinaleye, ενισχύει αυτή την αίσθηση. Σκηνές από διαδηλώσεις του κινήματος Black Lives Matter, εικόνες από την πανδημία και πρόσφατες επιχειρήσεις της ICE συνθέτουν ένα ασπρόμαυρο αρχείο σύγχρονης βίας και αντίστασης. Οπότε, δεν είναι απλώς ένα video, είναι μια υπενθύμιση ότι ο κόσμος καίγεται ενώ εμείς κάνουμε scroll.
Σε δήλωσή τους, οι Robert “3D” Del Naja και Grant “Daddy G” Marshall περιγράφουν το κομμάτι ως προϊόν μιας εποχής όπου ο αυταρχισμός και η στρατιωτικοποίηση επιστρέφουν απειλητικά στο προσκήνιο. Και πράγματι, το “Boots on the Ground” μοιάζει να πάλλεται από αυτή την ένταση: είναι ένα track που σε σημαδεύει. Φυσικά, δεν είναι η πρώτη φορά που οι Massive Attack τοποθετούνται πολιτικά. Από το Eutopia του 2020 μέχρι την απόφασή τους να αποσύρουν τη μουσική τους από το Spotify για ηθικούς λόγους, η στάση τους παραμένει συνεπής, ακόμα κι όταν κοστίζει. Και σε αυτό το πλαίσιο, το νέο single δεν είναι καμία επιστροφή, αλλά μια συνέχεια.
Και ίσως εκεί βρίσκεται η δύναμή του: δεν προσπαθεί να γίνει “μεγάλο” τραγούδι. Δεν κυνηγάει την εύκολη κάθαρση. Είναι ένα κομμάτι που σε αφήνει με μια αίσθηση ανησυχίας, σαν να έχεις ακούσει κάτι που δεν μπορείς εύκολα να ξεχάσεις. Και σε μια εποχή που η μουσική συχνά περνάει χωρίς να αφήνει ίχνος, αυτό από μόνο του είναι σχεδόν πράξη αντίστασης.
