Το fingerpicking που κάποτε τον έφερνε δίπλα σε σπουδαίους παίκτες όπως ο Robbie Basho και ο John Fahey, εκείνο το λεπτομερές, σχεδόν χειρουργικό κιθαριστικό άγγιγμα, μπορεί να μην είναι τόσο αισθητό στο μεγαλύτερο μέρος των τελευταίων του άλμπουμ, αλλά ο Steve Gunn είναι ένας μουσικός που συνεχώς θέλει να είναι σε κίνηση, θέλει να αλλάζει, να παίζει με τις τεχνικές και τα παιξίματα, και έτσι από εντυπωσιακός κιθαρίστας μεταμορφώνεται σε τραγουδοποιό που δεν σε κερδίζει με τα δάχτυλα, αλλά με το κενό ανάμεσα στις νότες. Ο ήχος του ξεφεύγει από τις συγκρίσεις και αρχίζει να μοιάζει όλο και περισσότερο με τον εαυτό του, κι αυτό, όσο κι αν ενοχλεί κάποιους, είναι πάντα το σημείο που τα πράγματα αποκτούν νόημα. Δεν είναι τυχαίο που τον έχουν πει τον "αγαπημένο καλλιτέχνη των καλλιτεχνών". Ενώ αυτή η συνεχής άρνηση να επαναλάβεις τον εαυτό σου, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ότι θα χάσεις κόσμο στην πορεία, δείχνει ένα σπάνιο για τις μέρες μας καλλιτεχνικό ήθος.
Ο ίδιος μιλά για μια διαδικασία σχεδόν αβίαστη: «χωρίς εμπόδια, χωρίς πίεση, μια θεραπευτική συγκέντρωση» και με ένα λεύκωμα συνεργασιών που μοιάζει περισσότερο με χάρτη νυχτερινών διαδρομών παρά με βιογραφικό, ο Steve Gunn έχει αφήσει ίχνη σε σόλο ηχογραφήσεις, ντουέτα και σχήματα που κινούνται ανάμεσα σε ετικέτες όπως Matador, Thrill Jockey, Three Lobbed Recordings και η RVNG. Το έργο του δεν στέκεται απλώς ως μια διαδρομή μέσα στη σύγχρονη κιθαριστική μουσική, μοιάζει να την ξαναγράει, άλλοτε αθόρυβα, άλλοτε με πιο ηλεκτρικούς τρόπους, αλλά κάθε φορά από την αρχή. Οι επιρροές του δεν δηλώνονται, διαλύονται μέσα στη μουσική και ξανασχηματίζονται σε κάτι που δύσκολα πιάνεται με το χέρι, αλλά αναγνωρίζεται με το σώμα.
Μέσα σε αυτό το μακρύ ταξίδι, οι συνεργασίες του δεν είναι απλώς στάσεις, αλλά συνομιλίες που αφήνουν απόηχο. Από τον Kurt Vile και τον Cass McCombs μέχρι την Kim Gordon, τον Jim White και τη Mary Lattimore, ο Gunn κινείται ανάμεσα σε φωνές και κόσμους σαν κάποιος που δεν ανήκει πουθενά συγκεκριμένα, και ίσως γι’ αυτό καταφέρνει να ανήκει παντού λίγο.
Λίγο πριν τις δύο εμφανίσεις του σε Αθήνα (ILION plus / 26/4) και Θεσσαλονίκη (Soul / 29/4), μιλήσαμε μαζί του για τη μουσική ως διαδρομή χωρίς προορισμό, για την ένταση ανάμεσα σε θόρυβο και σιωπή, για την ανάγκη να επιβραδύνεις σε έναν κόσμο που τρέχει, αλλά και για εκείνο το ενδιάμεσο σημείο όπου το προσωπικό μπλέκεται με το συλλογικό και αρχίζει, δειλά, να αποκτά νόημα.
- Υπάρχει μια αίσθηση κίνησης στη μουσική σου, σαν να ανήκει περισσότερο στον δρόμο παρά σε κάποιον συγκεκριμένο τόπο. Αυτό είναι μια μορφή φυγής ή ένας τρόπος να επιστρέφεις;
Η κίνηση μπαίνει στη μουσική μου γιατί έτσι λειτουργώ κι εγώ. Πάντα είχα μέσα μου την ανάγκη να ψάχνω, να φεύγω, να βλέπω καινούρια μέρη, να μπαίνω σε διαφορετικά περιβάλλοντα. Δεν το σκέφτομαι απαραίτητα συνειδητά όταν γράφω, αλλά προσεγγίζω τη μουσική με την ίδια περιέργεια και ανοιχτότητα. Και νομίζω ότι αυτό περνάει τελικά και σε όποιον ακούει.
- Μερικές φορές αισθάνομαι σαν οι κιθάρες σου να λένε ήδη την ιστορία πριν καν μπουν οι στίχοι. Το νιώθεις καθόλου κι εσύ έτσι ή είναι κάτι που μόνο εγώ φαντάζομαι;
Δεν μου το έχουν ξαναπεί ακριβώς έτσι, αλλά μου αρέσει πολύ σαν σκέψη – είναι αρκετά εύστοχη. Και νομίζω πως έχει μια αλήθεια μέσα της. Η κιθάρα συχνά κουβαλάει από μόνη της ένα συναισθηματικό αφήγημα, και οι λέξεις έρχονται μετά, σαν να ξεπηδούν από αυτόν τον χώρο. Για μένα, το οργανικό και το στιχουργικό κομμάτι είναι βαθιά δεμένα μεταξύ τους, ακόμη κι αν δεν γεννιούνται με τον ίδιο τρόπο.
- Επίσης, υπάρχει συχνά μια αίσθηση στη μουσική σου ότι τα πράγματα κρατιούνται μαζί, αλλά ταυτόχρονα κάπως παρασύρονται και ψάχνει το καθένα το δρόμο του ή σαν να αιωρούνται. Όταν δουλεύεις πάνω σε κάτι, προσπαθείς να το ελέγξεις αυτό ή το αφήνεις να συμβεί;
Νομίζω ότι αφήνω ένα κομμάτι του ελέγχου όταν γράφω μουσική. Πολλά πράγματα ξεδιπλώνονται από μόνα τους, εκεί, εξάλλου, γεννιέται και αυτή η αίσθηση της ροής. Έχει να κάνει με το να μένεις ανοιχτός, να αφήνεις χώρο για αυτοσχεδιασμό αλλά και για απρόσμενες κατευθύνσεις. Συνήθως γράφω με έναν αρκετά αφηρημένο τρόπο, τόσο μουσικά όσο και στιχουργικά, και σπάνια ξέρω από την αρχή τι ακριβώς θα γίνει ένα κομμάτι μέχρι να φτάσω κοντά στο τέλος του. Είναι λιγότερο θέμα σχεδίου και περισσότερο μια κατάσταση στην οποία μπαίνεις, ακολουθείς μια ιδέα και βλέπεις πού θα σε πάει. Οπότε, τα πράγματα έρχονται πάντα με τους δικούς τους όρους.
- Το folk στοιχείο στη μουσική σου δεν ακούγεται ποτέ σαν νοσταλγία. Τι είναι αυτό που σε τραβάει προς τα εκεί, ή τι είναι αυτό που νιώθεις ότι θες να "σπρώξεις" ή να ξεπεράσεις όταν βρίσκεσαι μέσα σε αυτόν τον χώρο;
Σε ευχαριστώ, σημαίνει πολλά αυτό. Ναι, κάποια μορφή της folk παράδοσης είναι σίγουρα σημαντική για μένα, αλλά πάντα ήθελα να την προσεγγίζω με έναν τρόπο που να νιώθει προσωπικός, όχι νοσταλγικός ή μιμητικός. Είχα την τύχη να συνδεθώ με μουσικούς από παλαιότερες γενιές και έμαθα πολλά από αυτούς. Με έναν τρόπο, αυτή η μεταφορά γνώσης είναι από μόνη της μια μορφή folk παράδοσης. Ελπίζω ότι κουβαλάω, ή "σπρώχνω" κάτι από αυτό το πνεύμα προς τα μπροστά. Ταυτόχρονα, όμως, με ενδιαφέρει να ξεπερνάω τα όρια της φόρμας, να κρατάω τα πράγματα ανοιχτά και εξερευνητικά, χωρίς να χάνω τον σεβασμό προς την αφετηρία τους.
- Υπάρχει πάντα μια αίσθηση ηρεμίας στον ήχο σου, αλλά συνάμα, και ένα υπόγειο ρεύμα έντασης. Αυτή η διττότητα, αυτό το παιχνίδι από που προκύπτει;
Μου αρέσει να σκέφτομαι ότι τα κομμάτια μου βρίσκονται κάπου ανάμεσα στην ασφάλεια και τον κίνδυνο. Αυτή η ισορροπία είναι σημαντική για μένα – να αναγνωρίζεις και το φως και το σκοτάδι, και να τα αφήνεις να συνυπάρχουν. Υπάρχει κάτι ουσιαστικό σε αυτό το ενδιάμεσο σημείο, στο να μένεις εκεί και να αφήνεις αυτές τις εντάσεις να ξεδιπλώνονται ήσυχα.
- Ζούμε όλοι σε μια διαρκή επιτάχυνση, αλλά η μουσική σου μοιάζει να "παίρνει" τον χρόνο της. Είναι κάτι που σκέφτεσαι όταν γράφεις ή έτσι προκύπτει;
Ισχύει, είναι δύσκολο να επιβραδύνεις. Όλα κινούνται τόσο γρήγορα πια και αυτό καμιά φορά γίνεται ασφυκτικό. Ζω πολλά χρόνια στη Νέα Υόρκη, μέσα σε αυτή τη μόνιμη ένταση, με τους ανθρώπους που τρέχουν, που ζουν σχεδόν στα όρια του άγχους. Πάντα είχα επίγνωση των κινδύνων αυτού του ρυθμού, ακόμα κι αν κι εγώ υπήρξα μέρος του. Νομίζω ότι από τη φύση μου με τραβάνε πιο αργοί ρυθμοί, στη μουσική, στο φαγητό, ακόμα και στον τρόπο που περνάω τον χρόνο μου, ας πούμε με ζώα. Με τα χρόνια βλέπω ότι και τα κομμάτια μου όλο και επιβραδύνουν. Ίσως κάποια στιγμή τα ξαναεπιταχύνω, αλλά προς το παρόν νιώθω καλά αφήνοντάς τα να αναπνέουν.
- Σκέφτεσαι ποτέ πού τοποθετείται η μουσική σου σε σχέση με όλα όσα έχουν προηγηθεί ή δεν σε απασχολεί ιδιαίτερα αυτό την ώρα που δημιουργείς;
Έχω επίγνωση ότι αυτό που κάνω, να ταξιδεύω με μια κιθάρα και να γράφω τραγούδια, κουβαλάει μια μεγάλη και βαθιά ιστορία. Δεν υπάρχει κάτι απολύτως καινούριο σε αυτό. Αλλά προσπαθώ να βάζω τον εαυτό μου ολόκληρο μέσα σε αυτή την παράδοση, να φτιάχνω κάτι που να νιώθει αληθινό και προσωπικό. Εκτιμώ βαθιά την ιστορία της μουσικής και τις δομές που τη συνοδεύουν, αλλά ταυτόχρονα θέλω να κινούμαι μέσα τους και πέρα από αυτές. Στο τέλος της ημέρας, όλα έχουν να κάνουν με τη σύνδεση, το να βρεις μια αληθινή, ανθρώπινη ανταπόκριση μέσα στη μουσική.
- Όταν επιστρέφεις στους δίσκους σου, τους νιώθεις σαν ντοκουμέντα μιας συγκεκριμένης περιόδου ή σαν κάτι που συνεχίζει να εξελίσσεται;
Κάποιοι δίσκοι είναι δεμένοι πολύ καθαρά με συγκεκριμένες στιγμές και μέρη της ζωής μου. Θυμάμαι πού ηχογραφήθηκαν, με ποιους συνεργάστηκα, τι περνούσα τότε. Αυτές οι λεπτομέρειες μένουν μαζί μου με έναν προσωπικό τρόπο. Ταυτόχρονα όμως, συνήθως τους αφήνω πίσω όταν κυκλοφορούν. Δεν επιστρέφω συχνά σε αυτούς. Έχω ήδη στραφεί προς το επόμενο. Για μένα είναι όλα μέρος μιας συνεχούς διαδικασίας, τίποτα δεν μένει σταθερό, όλα μετακινούνται και αλλάζουν.
- Τα τελευταία χρόνια υπάρχει αυτή η αίσθηση ότι όλα κάπως έχουν κολλήσει, πολιτικά, συναισθηματικά, ακόμα και δημιουργικά. Μέσα σε ένα τέτοιο κλίμα, τι πιστεύεις ότι μπορεί να κάνει ακόμα η μουσική;
Ναι, το νιώθω κι εγώ έτσι... Μια βαρύτητα, μια αίσθηση στασιμότητας. Καμιά φορά είναι δύσκολο να επεξεργαστείς όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας. Παρ’ όλα αυτά, εξακολουθώ να πιστεύω ότι η μουσική έχει τη δύναμη να θεραπεύει, με όποιον τρόπο έχει ανάγκη ο καθένας. Το πιο ουσιαστικό feedback που μπορώ να λάβω είναι όταν κάποιος μου λέει ότι ένα τραγούδι τον βοήθησε να περάσει κάτι δύσκολο. Αυτή η σύνδεση είναι που με κρατάει, ειδικά σε περιόδους αβεβαιότητας ή δυσκολίας.
- Πιστεύεις ότι σήμερα η δημιουργία τέχνης μπορεί να είναι πράξη αντίστασης ή έχει καταντήσει κι η ίδια η "αντίσταση" ένα ακόμη αισθητικό στυλ;
Πιστεύω ότι η τέχνη μπορεί ακόμα να λειτουργήσει ως πράξη αντίστασης. Είναι ένας τρόπος να απαντάς στην πραγματικότητα, να ανοίγεις χώρο για σκέψη, να αλλάζεις οπτική, να δίνεις στους ανθρώπους μια αφορμή να απομακρυνθούν από τον διαρκή θόρυβο. Φυσικά, η έννοια της "τέχνης" μπορεί να σημαίνει πολλά διαφορετικά πράγματα, αλλά αυτή τη στιγμή η ανάγκη για δημιουργική έκφραση μοιάζει πιο ουσιαστική από ποτέ.
- Υπάρχει αυτή η διαρκής έλξη και απώθηση ανάμεσα στον θόρυβο και τη σιωπή στη μουσική σου. Νιώθεις ότι αυτό συνδέεται με όσα συμβαίνουν σήμερα στον κόσμο ή είναι κάτι πιο προσωπικό για σένα;
Μάλλον είναι και τα δύο. Με τραβάει αυτή η ένταση, το παιχνίδι ανάμεσα στον θόρυβο και την ακινησία. Αντανακλά κάτι εσωτερικό, αλλά και κάτι έξω από μένα. Ζούμε σε έντονες και αβέβαιες εποχές, όμως εξακολουθώ να κρατιέμαι από την ιδέα ότι μπορεί να υπάρξει μια μορφή ηρεμίας ή σύνδεσης. Η μουσική μου, κάπως έτσι, κινείται προς αυτή την ισορροπία.
- Όταν όλα καταναλώνονται με την ίδια ταχύτητα, τι σημαίνει να δημιουργείς κάτι που ζητά υπομονή;
Είναι εύκολο να σε καταπιεί αυτή η ταχύτητα, όλα τρέχουν, και χωρίς να το καταλάβεις μπαίνεις κι εσύ σε αυτόν τον κύκλο της άμεσης ικανοποίησης. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, το να επιβραδύνεις γίνεται όλο και πιο σημαντικό. Το να φτιάχνεις κάτι που απαιτεί υπομονή είναι, στην ουσία, μια πρόσκληση: να καθίσεις με αυτό, να του δώσεις χρόνο να ξεδιπλωθεί. Υπάρχει αξία σε αυτή τη μορφή προσοχής, στο να αφήνεις δηλαδή χώρο για να αναπτυχθούν σταδιακά η σκέψη και το συναίσθημα.
- Πώς κινείσαι ανάμεσα στην προσωπική έκφραση και τη συλλογική αγωνία; Είναι πια δυνατό να διαχωριστούν αυτά τα δύο;
Για μένα είναι πλέον πολύ κοντά το ένα στο άλλο. Υπάρχει μια διαρκής αντανάκλαση ανάμεσα στο προσωπικό και το συλλογικό, ανάμεσα στην αγωνία και την ελπίδα. Το ένα τροφοδοτεί το άλλο, και είναι δύσκολο να τα ξεχωρίσεις πραγματικά.
- Πιστεύεις ότι η σύγχρονη μουσική έχει ακόμη τη δύναμη να αμφισβητεί ή έχει μπλεχτεί τόσο πολύ με τα συστήματα που κάποτε αντιμαχόταν;
Εξακολουθώ να πιστεύω ότι η μουσική μπορεί να αμφισβητεί. Είναι αλήθεια ότι έχει εμπλακεί σε διάφορους μηχανισμούς που κάποιες φορές αποδυναμώνουν την πρόθεσή της, όμως πάντα υπάρχουν καλλιτέχνες που σπρώχνουν προς την αντίθετη κατεύθυνση, που βρίσκουν νέους τρόπους να θέτουν ερωτήματα, να ανοίγουν χώρο για σκέψη και διάλογο.
- Τι σημαίνει για σένα μια πραγματικά καλή live εμφάνιση;
Η σύνδεση με το κοινό, ο καλός ήχος, η προσεκτική ακρόαση και μια αίσθηση ηρεμίας, αυτά είναι που μετράνε περισσότερο για μένα.
- Τι θα ήθελες να πεις στο ελληνικό σου κοινό, λίγο πριν την εμφάνισή σου;
Ανυπομονώ πραγματικά να βρεθώ στην Ελλάδα και να παίξω εκεί για πρώτη φορά. Είναι ένα μέρος που ήθελα εδώ και καιρό να επισκεφτώ και να εμφανιστώ, οπότε σημαίνει πολλά για μένα που γίνεται τώρα. Ελπίζω να τα πούμε από κοντά, και ελάτε να πείτε ένα γεια!
Πληροφορίες:
Ημερομηνία: Κυριακή 26 Απριλίου 2026
Opening Act: 33 Lovers
Τοποθεσία: ΙΛΙΟΝ Plus
Προσέλευση: 21:00 | Έναρξη: 21:30
Περισσότερες πληροφορίες: porosi.org
Διοργάνωση: ΠΩΡΩΣΗ
Προπώληση εισιτηρίων: https://www.more.com/gr-el/tickets/music/steve-gunn-live/
Early bird: 21€ (περιορισμένος αριθμός εισιτηρίων)
Προπώληση: 24€
Ταμείο: 27€
ΑμεΑ, Ανέργων, Φοιτητικό, 65+: 20€ (διαθέσιμα στο ταμείο και στο
