Solange - When I Get Home

Αδιαφορώντας για την επιτυχία στις κορυφές των charts, στήνει ένα μυστήριο, στρυφνό και δύσκολα διαχειρίσιμο έργο, το οποίο προσπαθεί να επικοινωνήσει τις (συνήθως) νωχελικές του διαθέσεις υπολογίζοντας στο συναίσθημα...

Label
Columbia
Κυκλοφορία
3/2019
Βαθμολογία
7
Μιχάλης Τσαντίλας
Μιχάλης Τσαντίλας

Παρότι κυκλοφόρησε το πρώτο της άλμπουμ ήδη από το 2002, όντας μόλις 16 ετών, η Solange Knowles δυσκολεύτηκε να πείσει το κοινό να τη δει ως αυτόφωτη καλλιτέχνιδα: περισσότερο τη συζητούσαν ως τη «μικρή αδερφή της Beyoncé». Δεν βοήθησε βέβαια ούτε η σποραδική δισκογραφική της παρουσία, ούτε κι εκείνο το περιβόητο περιστατικό στο ασανσέρ ενός ξενοδοχείου, όπου κάμερες την κατέγραψαν να επιτίθεται στον Jay-Z. Όλα αυτά, όμως, άλλαξαν ως γνωστόν με το A Seat At The Table του 2016· το τρίτο της άλμπουμ, που έκανε τους κριτικούς να παραμιλάνε και την είδε να κατακτά και το #1 της Αμερικής.

Το «σπίτι» στον τίτλο του πολυαναμενόμενου φετινού πονήματος είναι το Χιούστον του Τέξας, η πόλη στην οποία γεννήθηκε και μεγάλωσε. Σύμφωνα με την ίδια τη Solange, το When I Get Home αποτελεί μια εξερεύνηση της πόλης, όχι τόσο με όχημα έλλογες περιγραφές, αλλά περισσότερο μέσα από μια συναισθηματική ματιά. Είναι ένα ταξίδι σε όσα θυμάται, σε όσα κράτησε από τη γενέθλια πόλη. Και μια διερώτηση για το πώς αυτά την καθόρισαν –και γιατί άλλα έμειναν απλώς πίσω, στη λήθη.

Όλα αυτά, βέβαια, σε ένα πρώτο επίπεδο· και με βάση όσα η ίδια η Solange έχει αποκαλύψει μέσω δηλώσεων. Γιατί η ακρόαση του άλμπουμ, όσο κι αν κανείς θελήσει να μείνει πιστός στο προαναφερθέν αφήγημα, αποκαλύπτει μια μάλλον στρυφνή πραγματικότητα. Βλέπετε, εδώ η Αμερικανίδα έχει στήσει ένα άλμπουμ αρκετά διαφορετικό σε σχέση με το A Seat At The Table: μια συλλογή που συνολικά αποφεύγει τους εύκολους τρόπους για να δημιουργήσει οικειότητα στον ακροατή. Με τζαζ αρμονίες και ρυθμούς, αλλά με χιπ χοπ και R'n'B ήχους, το When I Get Home είναι ένα μυστήριο και δύσκολα διαχειρίσιμο έργο.

Κάπως έτσι, καθείς καλείται να βρει εκείνο που θέλει ή εκείνο που μπορεί τέλος πάντων, εντός του κατ' ουσίαν «αμπιεντικού» περιβάλλοντος. Οι συνήθως νωχελικές διαθέσεις θα μπορούσαν λ.χ. να λειτουργήσουν ως περιβάλλον χαλάρωσης για κάποιους, καθιστώντας το άλμπουμ ένα είδος καταφυγίου. Άλλοι ίσως στέκονταν στον φευγαλέο τρόπο με τον οποίον εμφανίζονται οι διάφορες ιδέες, σε συνδυασμό με τα σύντομα ιντερλούδια και την επαναληπτικότητα μελωδιών και ρυθμών, ως ένα καθρέφτισμα της σοσιαλμηντιακής πραγματικότητας –κι ένα σχόλιο επ’ αυτής, όπως έχουμε δει να κάνουν και άλλοι (π.χ. ο Kanye West). Οι κακεντρεχείς, πάλι, θα μπορούσαν, από τη δική τους μεριά, να κάνουν λόγο για μια προσποιητή αντιεμπορική στροφή της Solange, προκειμένου να αποδείξει μία και καλή ποια είναι η αληθινή αρτίστα στην οικογένεια.

Υπάρχει αλήθεια –ή έστω ψήγματα αυτής– σε όλες τις απόψεις, νομίζω. Οπωσδήποτε, ας πούμε, εντοπίζεται «επιτήδευση» εδώ: έτσι ακριβώς τον θέλησε τον δίσκο η δημιουργός του. Άλλωστε τα περισσότερα τραγούδια φέρουν αποκλειστικά και μόνο τη δική της υπογραφή, ενώ και ο τρόπος με τον οποίον χρησιμοποιείται η στρατιά των διάσημων συμμετεχόντων (Sampha, Panda Bear, Tyler, The Creator, Earl Sweatshirt και πολλοί ακόμα) δίνει νέο νόημα στον όρο «διακριτικότητα». Είναι το απολύτως προσωπικό όραμα της Solange αυτό που υλοποιείται εντός του When I Get Home, περισσότερο από κάθε προηγούμενη φορά.

Κι αυτό το όραμα θες να το δεις να κερδίζει τελικά, για διάφορους λόγους. Πρώτον, γιατί υπολογίζει στο συναίσθημα για να σε πλησιάσει, περισσότερο από οτιδήποτε άλλο –και σίγουρα όχι σε προφανείς και αναγνωρίσιμες πατέντες, που θα ενεργοποιήσουν το θυμικό σου. Δεύτερον, γιατί βλέπει την έννοια «άλμπουμ» με έναν ολιστικό τρόπο· όχι ακριβώς παλιομοδίτικο, πάντως κόντρα στο ρεύμα της εποχής. Μπορεί κάποια τραγούδια (όπως τα “Almeda” και “Sound Of Rain”) να μπορούν να σταθούν ξεχωριστά, όμως υπάρχει ένα νήμα που διατρέχει το σύνολο, το οποίο δεν μπορεί να αγνοηθεί.

Και είναι κι εκείνη η ξεροκεφαλιά της Solange, που σίγουρα ήξερε ότι μια τέτοια πρόταση σχεδόν βέβαια θα αποτύγχανε να την οδηγήσει ξανά στη κορυφή των πωλήσεων. Κι όμως, την έφερε σε πέρας, αποδεχόμενη τις συνέπειες (το άλμπουμ έμεινε στο νούμερο 7 των Η.Π.Α.). 

Αλλά, όπως λέει και μια παλιά παροιμία, όποιος χάνει στα charts κερδίζει στην αγάπη. Έχει λοιπόν τον σεβασμό μας, οπωσδήποτε.

 

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Κάνουν μια σοβαρή προσπάθεια να παρουσιάσουν κάτι πιο ουσιαστικό και κατορθώνουν πράγματι να ...
Ξαναγυρνάει στο κλίμα του οριακού Endless Summer (2001), διαλέγει όμως ένα πιο εγκεφαλικό μονοπάτι
Αποτυπώνονται ως μέρος μιας ελευθεριακής παράδοσης που συνδυάζει τη φαντασία με τη μαχητική ...

FEATURED TODAY

Χορευτική μουσική με αφρικάνικες επιρροές, από ελληνική ετικέτα; Μόνο στους ακόλουθους του ήχου της Teranga Beat δεν θα προκαλέσει εντύπωση ένας τέτοιος ...
11 κομμάτια ένα κι ένα, να κουνιούνται μέση και χέρια και πόδια, με πνευστά, μαγεία στα δεύτερα φωνητικά, βασιλικό μπάσο και ξανά πνευστά: soul, αδέρφια μου,
Ο Όθωνας Ματαράγκας επιστρέφει στην Αθήνα για να παρουσιάσει τον επερχόμενο δίσκο του The God Within (Τρίτη 17/12, Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης). Μιλήσαμε

HOT STORIES

Το θρυλικό γκρουπ διαλύθηκε το 1991, αλλά ένας λογαριασμός στο Instagram έβαλε φωτιές στους fans
Θα περιλαμβάνει μάλιστα και 4 αδημοσίευτα ορχηστρικά κομμάτια από το 1998
Ακούστε το ολοκαίνουριο "Feel It (You Got It)"
Top
Στo avopolis.gr χρησιμοποιούμε cookies για να διασφαλίσουμε την εύρυθμη λειτουργία του site και την καλύτερη εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την πλοήγησή σας στο site, αποδέχεστε τη χρήση των cookies και την πολιτική απορρήτου. More details…