Pet Shop Boys - Nightlife

Κυκλοφορία
Οκτ-99
Βαθμολογία
4
Administrator
Administrator

Είναι από τις λίγες φορές που δυσκολεύομαι να βρω τρόπο να αρχίσω την κριτική μου.

High-profile παραγωγοί σαν τον David Morales χρησιμοποιήθηκαν, τα beats τους πέρασαν από ισχυρό update, κι όμως το 6ο studio album τους ηχεί σαν... σαν... σαν κακό αντίγραφο των Pet Shop Boys. Σαν κακόγουστο αντίγραφο του group που μας άφησε κλασικά pop tunes και albums πίσω στα 80s.

Κι έπειτα το Behaviour αναζητεί διαρκώς ταυτότητα. Προσθέτοντας latin στοιχεία ή σύγχρονα dance beats. Προσπαθώντας να ταιριάξει ηλεκτρονικά, disco ουσιαστικά μπιτάκια με σοφιστικέ pop μελωδίες και γλυκόπικρους στίχους.

Μια από τα ίδια και στο Nightlife. Αδιάφορα Go West αναμασήματα αλά Village People ("New York City Boy"), disco-pop κομμάτια που θα χωρούσαν κάλλιστα σε παλιά b-side τους ("I Don't Know What You Want But I Can't Give It Any More"), αλλά και ακόμα πιο ουδέτερα χαλαρά tracks συνθέτουν το τελευταίο τους album (το ντουέτο με την Kylie μπορεί να χρησιμοποιηθεί εναλλακτικά και σαν άσκηση υπομονής).

Κι αν δεν υπήρχε το "For Your Own Good" με τα pumping techno beats, και τα όμορφα synths, με R&B χρεια, το hip-hopping "Happiness Is An Option", άντε και το "Closer to Heaven" με το ορχηστρικό φινάλε του, τα πράγματα θα ήταν απελπιστικά αδιάφορα.

Είχα γράψει στα νέα παλιότερα μια δήλωση του Tennant που έλεγε ότι το Nightlife του θυμίζει "κάποια από τα album του Frank Sinatra από τα 80s... σαν μια σύγχρονη pop-dance έκδοση αυτών". Προσπάθησα πολύ αλλά το link αυτό δεν το βρήκα προσωπικά.

Αντίθετα βρήκα τους Pet Shop Boys για άλλη μια φορά αμήχανους, να αναζητούν ρόλο κάπου ανάμεσα σ' αυτά που μπορούν (έξυπνη disco-pop) και σ' αυτά που δεν μπορούν (house και γενικά σύγχρονοι dance ήχοι). Και επιπλέον ένα Neil Tennant να προσπαθεί να χωρέσει το falsetto του. Αυτό που λατρέψαμε στα 80s. Αυτό που δεν κολλάει στον ήχο του Rollo (Faithless) ή του Craig Armstrong. Το πιο εκνευριστικό όμως με τους Pet Shop Boys του τέλους της δεκαετίας είναι ότι ακούγονται απίστευτα αδιάφοροι, άψυχοι - μουσική που θα ακούγαμε στο background. Οτι χειρότερο δηλαδή...



ΥΓ. Το "You Only Tell Me You Love Me When You're Drunk" κερδίζει με διαφορά το βραβείο του πιο ηλίθιου τίτλου της χρονιάς.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Το νέο άλμπουμ του Αμερικανού τραγουδοποιού τον βρίσκει μπερδεμένο, ανάμεσα σε μία «κάθομαι με τη
Ήχοι λιτοί και νοήματα πυκνά χτίζουν έναν δίσκο με βαθιά νερά, γεμάτο με τραγούδια για τα
Ακούγεται αξιοπρεπής, όμως δεν πήρε κανένα ρίσκο της προκοπής, ενώ δεν έχει τελικά να πει και κάτι

FEATURED TODAY

 

Η δεκαετία του 1980 είναι ξανά «στη μόδα», μαζί και η μουσική της, είτε με διεθνούς εμβέλειας αναβιώσεις των τότε ήχων (το post-punk έρχεται άμεσα κατά ...

Ένα μωσαϊκό της ζωής της, πιασάρικο και ξεσηκωτικό, σχεδόν διονυσιακό, αλλά και πολύ αιχμηρό την ίδια στιγμή για να χαϊδεύει αυτιά, έχοντας επίγνωση ότι το ...
Στο μουσικό συνέδριο Eurosonic στο Groningen της Ολλανδίας, στην ουσιαστική δηλαδή Eurovision των indie της Ευρώπης, φτωχός συγγενής ήταν και πάλι η Ελλάδα.

HOT STORIES

Δείτε όλες τις πληροφορίες για τα εισιτήρια και την προπώληση
Ακούστε πώς έγιναν τα θρυλικά "Δειλινά", για τον κύκλο με Τα Σκέτα
Top
0
Shares
0
Shares
Στo avopolis.gr χρησιμοποιούμε cookies για να διασφαλίσουμε την εύρυθμη λειτουργία του site και την καλύτερη εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την πλοήγησή σας στο site, αποδέχεστε τη χρήση των cookies και την πολιτική απορρήτου. More details…