Αυτή τη φορά το μουσικό catch-up αφήνει στην άκρη τις κιθάρες και καταπιάνεται με τρείς δίσκους από νέες καλλιτέχνιδες, που η καθεμιά εκφράζεται με το δικό της, μοναδικό τρόπο, και ένα ambient EP από την ελληνική επαρχεία - απ' όπου, κατά τύχη, γράφονται αυτές οι γραμμές. Με περιορισμένη την αστική αίσθηση και στο επίκεντρο την προσωπική έκφραση, Ραστώνη, Odd Dodo, Alkyone και Ero Seagull παραδίδουν τέσσερα έργα με ξεχωριστή ταυτότητα.
Ραστώνη - Ιστορίες Από Σπασμένα Παλάτια (Vinyl Records)
Η Ραστώνη στο δεύτερο άλμπουμ της Ιστορίες Από Σπασμένα Παλάτια φαίνεται πως έχει βρει στην Vinyl Records και τη συνεργασία της με τον Mike Anson ένα δημιουργικό σπίτι, στο οποίο μπορεί να ακούγεται καθαρά, τόσο σε σχέση με την παραγωγή όσο και το συναίσθημα. Με την χαρακτηριστική χροιά της η νεαρή καλλιτέχνιδα ντύνει στίχους που αυτή τη φορά, αν και βεβαίως κρατούν την δημιουργική ωριμότητα, ακούγονται λιγότερο ακανθώδεις από εκείνους του ντεμπούτο Πάνω απ’ τη στάχτη / Κάτω απ’ τα κύματα. Και πράγματι, η Ραστώνη σ’ αυτό το δίσκο επιτρέπει στον εαυτό της να είναι ένα δροσερό, αέρινο κορίτσι, με την μελαγχολία αλλά και την ομορφιά της νεανικότητάς της – όπως, άλλωστε, λέει η ίδια στο “Κορόλα” «Σ’ αυτούς τους γκρίζους καιρούς στον έρωτα, μόνο, εγώ θα υποκλίνομαι». Ένα κορίτσι που, κινούμενη αέρινα ανάμεσα στις ανεξάρτητες και πιο σκοτεινές πτυχές της ποπ μουσικής έχει μπροστά της ένα λαμπρό δισκογραφικό μέλλον. Προς το παρόν, παραμένουμε στο κινηματογραφικό “Θα πολεμάμε” του συγκεκριμένου άλμπουμ, στο οποίο αναδεικνύονται οι σπουδές της Ραστώνης στο κλασσικό τραγούδι, στο πολύ όμορφο “Παλάτια” και το “Να πω πως άνθισα”, ένα κομμάτι γεμάτο ρομαντισμό.
7/10
Odd Dodo – Ataraxia (Goodbye Sober Day Records)
Αναλογικά synthesizer και φυσικά όργανα, field recordings και μουσικά παιχνίδια συνθέτουν τον μικρόκοσμο του Ataraxia EP, της νέας κυκλοφορίας του Odd Dodo. Σε τέσσερα οργανικά κομμάτια, ο δημιουργός ισορροπεί ανάμεσα στην ambient, την electronica και τις κινηματογραφικές υφές, χτίζοντας ηχητικά τοπία που άλλοτε λειτουργούν ως χώροι περισυλλογής κι άλλοτε ανοίγουν προς πιο εξωστρεφείς, σχεδόν κοσμικές διαδρομές. Με προσεγμένη παραγωγή και διαρκείς μικρές ηχητικές εκπλήξεις, το Ataraxia παρασύρει τον ακροατή σε μια ήρεμη, εξερευνητική ακρόαση. Να σημειωθεί πως τη μίξη και το mastering του EP έχει αναλάβει ο γνωστός μουσικός κοσμοπλάστης Στέφανος Κωνσταντινίδης
6.5/10
Alkyone – Small Philosophies (Fangtasia Music)
Τα τελευταία χρόνια στα εγχώρια μουσικά δεδομένα έχουν αναδειχθεί υπέροχες indie folk / chamber φωνές, και η Alkyone αποτελεί σίγουρα μία από αυτές. Στο δεύτερο άλμπουμ της, Small Philosophies οι μικρές φιλοσοφίες γίνονται καθημερινές διαπιστώσεις, σε ένα δίσκο που ξεχωρίζει για την έντονη αφηγηματικότητά του. Κάθε τραγούδι αποτελεί μία μικρή ανάμνηση ή ιστορία, που φέρει μέσα της μια νοσταλγική ζεστασιά. Η Alkyone τραγουδά με μια βελούδινη, ελαφρώς θαμπή χροιά που αποφεύγει την κρυστάλλινη καθαρότητα, διατηρώντας μια σταθερή αίσθηση οικειότητας και εύθραυστης γείωσης, σε δέκα κομμάτια που ακούγονται ευχάριστα στη σειρά, εξ’ αιτίας και της σχετικά σύντομης διάρκειας του δίσκου. Ο ήχος είναι πιο διάχυτος και πρωταγωνιστεί το πιάνο, με λαμπρά σημεία τη συμμετοχή της παιδικής χορωδία του Νέου Ωδείου της Έδεσσας, απ’ όπου κατάγεται η ίδια η τραγουδοποιός, και το ομώνυμο του άλμπουμ “Small Philosophies II”, όπου βρίσκουμε και την πιο εξωστρεφή στιγμή του.
7/10
Ero Seagull – Revolution! (AMOUR RECORDS)
Το πιο πρόσφατο άλμπουμ της ελληνοκαναδής Ero Seagull, Revolution!, παρουσιάζεται ως ένα queer μανιφέστο για την αυτοδιάθεση, την ελευθερία και τη συλλογικότητα. Από το πολύχρωμο εξώφυλλο, στο οποίο βλέπουμε τις πολλές πτυχές της νεαρής καλλιτέχνιδος, μέχρι τις μουσικές και θεματικές του επιλογές, πρόκειται για έναν δίσκο με ξεκάθαρη πρόθεση, που αποπνέει παιχνιδιάρικη διάθεση, αίσθηση ρευστότητας και την επιθυμία να εκφράσει μια προσωπική καλλιτεχνική θέση. Ωστόσο, η φιλοδοξία του μοιάζει να υπερβαίνει το τελικό αποτέλεσμα. Αμανέδες, ηπειρώτικο πολυφωνικό τραγούδι, synth pop και βρετανικό hip hop συνυπάρχουν σε κομμάτια που πραγματεύονται την ταυτότητα, την ψυχική υγεία, τις ανθρώπινες σχέσεις και την κοινωνική ενεργοποίηση. Η Ero δεν φοβάται να πάρει μεγάλα ρίσκα, κι ακόμη κι αν αυτά δεν αποδίδουν πάντοτε ένα συνεκτικό σύνολο, διαμορφώνουν ένα έργο με ξεχωριστό ενδιαφέρον, που πιθανότατα θα βρει το κοινό του.
6/10
