Είναι γνωστό πως η μουσική δεν είναι εποχικό άθλημα, κι έτσι έχουμε το ακαταλόγιστο στην επιστροφή σε άλμπουμ που κυκλοφόρησαν τη χρονιά που πέρασε, και, παρά το γεγονός ότι αποτυπώνονται διαφορετικές διάλεκτοι του ίδιου εναλλακτικού, εγχώριου οικοσυστήματος, αξίζουν την ακρόαση μας.
Ecati – Ερώτικ Ηλεκτρόνικα (Self-release)
Θυμάμαι, την πρώτη φορά που είδα ζωντανά τον Ecati, να σκέφτομαι πως εδώ υπάρχει κάτι πραγματικά ενδιαφέρον. Η τότε πρώτη μου εντύπωση επιβεβαιώνεται μέσα από το ντεμπούτο άλμπουμ του, Ερώτικ Ηλεκτρόνικα, μια ιδιότυπη μίξη λαϊκών φορμών, ψηφιακών εργαλείων και ηλεκτρονικών πειραματισμών. Οι στίχοι και η σύνθεση αναδεικνύουν την καθημερινή αίσθηση της αποξένωσης, του ανεκπλήρωτου πόθου και της συνεχούς αναζήτησης επαφής, μέσα σε έναν κόσμο συνυπάρχουν τα ρεμπέτικα, τα καψουρεμένα λαϊκά, τα dating apps και τα cult αφτεράδικα της πόλης. Η παραγωγή ενσωματώνει τις ηλεκτρονικές υφές με διακριτικότητα, δημιουργώντας έναν ήχο οικείο και ταυτόχρονα επανατοποθετημένο, που στέκεται ανάμεσα στη νοσταλγία και τη σύγχρονη αισθητική. Η ισορροπία αυτή, αν και κλίνει ελαφρώς προς την παράδοση, θα μπορούσε να ενισχυθεί με πιο εμφανή ανάδειξη των ηλεκτρονικών στοιχείων, προσθέτοντας επιπλέον αντίθεση και βάθος, χωρίς να χάνεται η προσωπική σφραγίδα του δημιουργού.
Βαθμολογία : 6
Lah Porella – Πράσινη Σκάλα (Self-release)
Φρέσκο, δροσερό, κοριτσίστικο, σύγχρονο μα όχι ξένο. Η Πράσινη Σκάλα της Lah Porella έχει καθαρότητα συναισθημάτων και λέξεων και electro-folk ζεστασιά. Σ’ αυτό το άλμπουμ μνήμης και προσωπικής διαδρομής, η μουσική λειτουργεί ως φορέας βιωμάτων, τόπων και χρονικών μετατοπίσεων. Ο Lorqa στην παραγωγή επιλέγει τη διακριτικότητα, επιτρέποντας στα κομμάτια να αναπτύσσονται με φυσική ροή, ενώ η φωνή της Lah Porella παραμένει στο επίκεντρο, μεταφέροντας με ειλικρίνεια τις συναισθηματικές αποχρώσεις των τραγουδιών. Το άλμπουμ διατηρεί μια αίσθηση πολυχρωμίας, όχι μέσα από υπερβολή, αλλά μέσω της προσεκτικής εναλλαγής ρυθμών, υφών και μελωδικών μοτίβων, κι οι αρχικοί χαρακτηρισμοί του αιτιολογούνται πλήρως από τον πηγαίο, σχεδόν παιδικό ενθουσιασμό που διατρέχει τη δουλειά αυτή στο σύνολό της. Η Ερεσός της Λέσβου, ιδιαίτερη πατρίδα της νεαρής καλλιτέχνιδος, με τα φως και τα τοπία της, διαπερνά τα τραγούδια, χαρίζοντας προσωπικές εικόνες που γίνονται μουσική - από τον ζεστό “Ηλιότοπο” έως το ομώνυμο του άλμπουμ κομμάτι, το ανέμελο “Γλειφιτζούρια” και το προσωπικό αγαπημένο μου “Tο μυστικό της Αφροδίτης”. Η αίσθηση τόπου και προσωπικής διαδρομής προσδίδει στο άλμπουμ ζωντάνια και ειλικρίνεια, όπου η παιδική εμπειρία και η ανάβαση προς την ωριμότητα γίνονται ζωντανή εμπειρία.
Βαθμολογία : 7,5
Nalyssa Green – Απαλό (Inner Ear)
Ήσυχα, λιτά, μετά την επιτυχία του τελευταίου, τολμηρού δίσκου της, η Nalyssa Green επιστρέφει σε πιο απλές δομές με το άλμπουμ Απαλό, που κυκλοφορεί από την Inner Ear. Η τρυφερότητα είναι, άλλωστε, συνώνυμη με τη μουσική της, όμως εδώ συναντούμε μια εκφραστικότητα ασυνήθιστα γυμνή, ακόμη και για την ίδια. Τα οκτώ αυτά νέα κομμάτια ακούγονται σαν νανουρίσματα, με τις θεματικές να κινούνται γύρω από την ανάγκη για ηρεμία, επαναπροσδιορισμό και συναισθηματική ασφάλεια. Μέσα από τους στίχους που τραγουδιούνται ήπια και την απέριττη παραγωγή χτίζεται ένας κόσμο οικείος, όπου η παιδικότητα συνυπάρχει με τη συνειδητότητα της απώλειας και της ευθραυστότητας. Πιο ξεχωριστή στιγμή του άλμπουμ αποτελεί ίσως το ονειρικό “Πάντοτε εδώ” με το παραμυθένιο θέρεμιν, και σίγουρα έκπληξη είναι το αγγλόφωνο “Sun and moon”. Συνολικά, καθώς η Nalyssa Green παρουσιάζει μια ώριμη εκδοχή της γραφής της, με το δίσκο να ξεχωρίζει για τη συνοχή και τη σαφήνεια της αισθητικής του πρότασης.
Βαθμολογία : 7
XOAN – Tensions (Self-release)
Το να φτιάχνει κανείς εγχώριο, αγγλόφωνο indie rock δεν είναι εύκολο εγχείρημα, και οι XOAN, με το δεύτερο άλμπουμ τους Tensions καταφέρνουν όχι μόνο να το φέρουν εις πέρας, αλλά να το κάνουν καλά και με ενδιαφέρον. Η νέα τους δισκογραφική δουλειά περιλαμβάνει δέκα κομμάτια που κινούνται γύρω από τον άξονα της έντασης, με τους στίχους να περιγράφουν συνολικά μια αίσθηση εγκλωβισμού, είτε μέσα σε προσωπικά συναισθήματα («I’m caught in a web that holds me still» στο “Cobwebs” – που προσωπικά έχω ξεχωρίσει), είτε μέσα σε κοινωνικές και ψυχολογικές προσδοκίες («What I have is never what I want / But I always try to play along» στο “Play Along”). Υπάρχει συνεχής διάλογος ανάμεσα στο “επιθυμώ να ελέγξω τη ζωή μου” και στο “η ζωή με υπερβαίνει”, που εκφράζεται με εικόνες όπως «high underwater», «down in the gutter», «caught in a web», «walk on the wire». Μουσικά, η ένταση και η αβεβαιότητα αντικατοπτρίζονται στην ποικιλία στυλ, από punk και slacker rock μέχρι alternative/indie ρυθμούς – που υπογραμμίζουν το χαοτικό και ασυνεχές ψυχολογικό τοπίο του δίσκου.
Βαθμολογία : 7,5
