Bad Mathematics - Everything Falls Apart

Label
BM Productions
Κυκλοφορία
9/2015
Βαθμολογία
6
Άγγελος Κλειτσίκας
Άγγελος Κλειτσίκας

Μπορεί το Everything Falls Apart να αποτελεί την πρώτη ηχογραφημένη δουλειά των Bad Mathematics, αλλά το (ισόποσα εκ Λονδίνου και Πειραιά) σχήμα σιγοβράζει στα περιθώρια της εγχώριας σκηνής εδώ και 15 τουλάχιστον χρόνια. Μέσα σε αυτό το διάστημα, η μπάντα έχει να επιδείξει ένα θεατρικό soundtrack για την παράσταση της τραγουδίστριάς της Cassi Moghan, μερικά διάσπαρτα κομμάτια σε συλλογές, καθώς και ορισμένα εκρηκτικά live, τα οποία κι έχουν συντηρήσει τη δισκογραφικά άσφαιρη μέχρι τώρα ύπαρξή της. 

Όλα τα μέλη των Bad Mathematics μοιράζονται κι έναν παράλληλο καλλιτεχνικό βίο: η Cassi Moghan είναι ηθοποιός και θεατρική σκηνοθέτιδα, ο μπασίστας Vishy Moghan εργάζεται ως φωτογράφος και γραφίστας, ο κιθαρίστας Ανδρέας Βατίστας έχει εκδώσει δύο ποιητικές συλλογές και ο ντράμερ Μιχάλης Καραγιάννης βιοπορίζεται ως φωτορεπόρτερ. Και στο εδώ ντεμπούτο τους φαίνεται πως αυτή η συνύπαρξη ετερόκλητων ερεθισμάτων έχει συμβάλλει στην διαμόρφωση της αισθητικής τους ταυτότητας.

Το πρώτο σημείο που προκαλεί θετική εντύπωση, είναι η παντελής αδιαφορία για προσκόλληση σε κάποια συγκεκριμένη ηχητική υφή: το Everything Falls Apart αποτινάσσει την έμφυτη ανάγκη του ακροατή και του κολλημένου δισκοκριτικού για ετικετοποίηση, με πολύ φυσικό μάλιστα τρόπο. Εντάξει, σίγουρα δεν μπορείς να αγνοήσεις ορισμένα είδη, τα οποία ενισχύονται μέσω του δεξιοτεχνικού ξεδιπλώματος των οργάνων –όπως τα μπλουζ και το funk στις μπασογραμμές του "Bitch", το swing στο σαρκαστικό κάλεσμα του "Shopping" για καταναλωτική εκτόνωση ή την τζαζ στο ιντριγκαδόρικο λάκτισμα των κρουστών του "Hell Hole". Το ίδιο βέβαια ισχύει και για τις κραυγαλέες επιρροές καλλιτεχνικού post-punk τύπου Gang Of Four (ειδικά στο "Ghost") ή για την τρομπέτα του Ορέστη Τσιχιλάκη, που κινείται στη λογική της αρτίστικης αλητείας των Tindersticks.

Η ουσία όμως (και παράλληλα πολυπόθητος στόχος για κάθε συγκρότημα) είναι πως τα παραπάνω στοιχεία δεν παλεύουν εμμονικά για την ανάδειξή τους, μα αναπνέουν αρμονικά κάτω από τους στίχους που γράφουν η Cassi και ο Vishy Moghan –και τους ερμηνεύει με βρώμικη θεατρικότητα η πρώτη. Οι φωνητικές της χορδές πάλλονται κάπου ανάμεσα στο ασάλιωτο τσαγανό της Kim Gordon και στον υπόγειο συναισθηματισμό της Elisa Ambrogio, των noise rockers Magik Markers. Αυτό είναι και το συστατικό που χαρίζει στη μπάντα πόντους στο κυνήγι της μοναδικότητας, διαφοροποιώντας τη από οποιοδήποτε άλλο όνομα εντός των συνόρων.

Ενώ όμως οι ασκήσεις μουσικής ισορροπίας στέφονται με επιτυχία, το περιεχόμενο αυτών –καθώς και τα εκφραστικά μέσα του σερβιρίσματός τους– κρίνονται ως μάλλον προβληματικά. Όπως είναι λογικό, στα τόσα χρόνια μιας άνυδρης δισκογραφικά παρουσίας, οι Bad Mathematics έχουν συγκεντρώσει άφθονες ιδέες, τις όποιες κι ένιωσαν την ανάγκη να επικοινωνήσουν με την πρώτη ευκαιρία. Συνωστίζονται ωστόσο, τελικά, αντί να απλώνονται λειτουργικά στον χρονικό και λεκτικό χώρο, με αποτέλεσμα το άλμπουμ να φλυαρεί και να τεντώνεται κουραστικά στη διάρκεια μίας (σχεδόν) ώρας, βομβαρδίζοντας τον ακροατή με έναν σωρό από ενδιαφέρουσες αλλά επαναλαμβανόμενες, θεματικές. Μέσα δε στο όλο υπαρξιακό άγχος, φαίνεται πως υπάρχει και μία σύγχυση στην επιλογή της κατάλληλης διαλέκτου: όταν δηλαδή τα πράγματα καίνε, δεν παίρνει κανείς πραγματικά την πρωτοβουλία για πλήρη αυτοσχεδιασμό ή για ξεκάθαρη παράδοση ιδεών. Κι έτσι, προκύπτει ένα απροσδιόριστο και αγεφύρωτο συνονθύλευμα: μία εξίσωση τη λύση της οποίας δεν την γνωρίζουν ούτε οι ίδιοι οι δημιουργοί της.

Υπάρχει πάντως μία σειρά κομματιών στη μέση του δίσκου, η οποία αναδεικνύει όλες τις ιδιαίτερες αρετές της συγκεκριμένης μπάντας: μέσω του "Ghost", του "Sacrifice" και του "Psychoblues", οι Bad Mathematics βρίσκουν μία δαιμονισμένη ροή, αποκομμένη από τον υπόλοιπο δίσκο. Σε αυτό το τρίπτυχο μοιάζουν πλήρως συνειδητοποιημένοι, τόσο ως προς το τι ακριβώς θέλουν να μεταφέρουν, όσο και για τον τρόπο να το πράξουν. Αν το Everything Falls Apart μοίραζε το μομέντουμ αυτών των κομματιών σε ένα πιο αδιαπραγμάτευτο για τις προθέσεις του σύνολο, θα είχαμε ίσως να κάνουμε με έναν σπουδαίο δίσκο. Ακόμη κι έτσι, όμως, αποτελεί μία από τις πιο ενδιαφέρουσες κυκλοφορίες ελληνικής μπάντας με αγγλικό στίχο, μέσα στο ιδιαίτερα πλούσιο 2015.

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Ξαναγυρνάει στο κλίμα του οριακού Endless Summer (2001), διαλέγει όμως ένα πιο εγκεφαλικό μονοπάτι
Αποτυπώνονται ως μέρος μιας ελευθεριακής παράδοσης που συνδυάζει τη φαντασία με τη μαχητική ...
Ίσως να μην πιάσουν ξανά τις επιτυχίες του El Camino (2011), πάντως πετυχαίνουν και με το παραπάνω

FEATURED TODAY

Δεν έπαιξε κανένα μεγάλο hit, δεν μίλησε στο κοινό, δεν χαμογέλασε, δεν μετακινήθηκε από τη θέση του. Γενικά, δεν... Από πού ερχόταν λοιπόν αυτή η μαγεία που

Ένα μεγαλειώδες, τρισδιάστατο σχόλιο σε techno εκδοχή, πάνω στην ανθρώπινη ύπαρξη, στην κλιματική αλλαγή και στην αιώνια δίψα για το άπειρο, με «σφραγίδα» ...
Δάφνινο στεφάνι αξίζει σε αυτό το ζηλευτό, διεθνών προδιαγραφών ανέβασμα της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, που αποτυπώνει τους μεγάλους κώδικες της όπερας, αλλά και

HOT STORIES

Την Κυριακή 14 Ιουνίου - δείτε όλες τις πληροφορίες για τα εισιτήρια
Το Netflix γυρνάει σε ταινία κινουμένων σχεδίων ένα βιβλίο του από το 2005
Δείτε το καινούριο βιντεοκλίπ της παρέας του Chris Martin για το "Εveryday Life"
Top
Στo avopolis.gr χρησιμοποιούμε cookies για να διασφαλίσουμε την εύρυθμη λειτουργία του site και την καλύτερη εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την πλοήγησή σας στο site, αποδέχεστε τη χρήση των cookies και την πολιτική απορρήτου. More details…