Μεντα - Στον Πλανητη Του Εδμουνδου

Κυκλοφορία
Δεκ-00
Βαθμολογία
7
Κείμενο: Νίκος Πετρόπουλος

Η αγωνιστική περίοδος της δισκογραφίας πλησιάζει προς το τέλος της και όλοι ετοιμαζόμαστε να στέψουμε τους πρωταθλητές. Σε αντίθεση με τον πολυπληθή όγκο των διεθνών καλών κυκλοφοριών, στην Ελλάδα, η φετινή χρονιά δεν ήταν και ιδιαίτερα καλή (σε σχέση και με προηγούμενες χρονιές), και οι καλές επιδόσεις έχουν ήδη ξεχωρίσει. Λίγο πριν τέλος, λοιπόν, μας έρχεται μια πολύ καλή κυκλοφορία από την πάντα εκλεκτική Studio II, με το στίγμα (και πάλι!) του Coti K., να είναι εμφανέστατο. Αν θέλαμε να είμαστε πιο ακριβείς θα τον τοποθετούσαμε στη λίστα των άμεσων δημιουργών του "Στον Πλανητη Του Εδμουνδου", μιας και είμαστε σίγουροι ότι η παραγωγή του στο ντεμπούτο των Μέντα δημιουργεί μουσική και δεν προσθαφερεί μόνο (ή κρατάει ισορροπίες και διαμορφώνει στυλ), κάτι που ελάχιστες φορές έχει συμβεί στην ελληνική δισκογραφία.Η φρεσκάδα που αποπνέει αυτό το album δεν είναι μόνο απόρροια της τωρινής αντίληψης περί pop ήχου, και των ηλεκτρονικών αποχρώσεών του, είναι αποτέλεσμα και της αντίληψης περί μη προβλεψιμότητας, συνεχών εναλλαγών, ακόμα κι εκείνης της (επιτηδευμένης ίσως) αφέλειας που μπλέκεται με τις παραμορφωτικές εξάρσεις και πρωτόγνωρα ηχητικά ταξίδια. Όπως το πάμε όμως θα αδικήσουμε και τα βασικά μέλη του group, ήτοι τους Κωστα Βλαχα (σύνθεση, κιθάρα, φωνητικά), Νικο Παπαδημητριου (στίχοι, μπάσο, τραγούδι) και Πανο Γαλανη (drums) -στα πληκτρα ο Coti K.- που και κατέστρωσαν πραγματικές μελωδίες και τις τράβηξαν (όσο μπορεί να γίνει αυτό σε μια pop σύνθεση) στα άκρα, όπως έκαναν στο παρελθόν και οι Ονειροπαγίδα, αλλά και συμμετείχαν στην παραγωγή, διαμορφώνοντας ως team τη δική τους αισθητική αντίληψη. Φωνές από παντού και πλήθος effects, ευφάνταστες δομήσεις πάνω σε ένα αρχικά απλό θέμα, με τους διακριτικούς ηλεκτρονικούς παλμούς σε ρόλο αναπνευστήρα. Pop art μουσική, που μπορεί να μη φτάνει σε διαμαντάκια, αλλά μας δίνει το στίγμα μιας μπάντας που ήρθε στην ελληνική σκηνή με φιλοδοξίες. Γι' αυτό και το ντεμπούτο της λάμπει, κυριολεκτικά, γι' αυτό και οι (ελάχιστες) συνθετικές και στιχουργικές ατέλειές του είναι αμελητέες.

Top