The Raconteurs - Help Us Stranger

Αν και σε σημεία βυθίζονται σε εύκολες λύσεις με παλιακή νοοτροπία, παραδίδουν έναν δίσκο με αρκετές διασκεδαστικές στιγμές και φανταστική παραγωγή, στον οποίον ακούμε τον πιο χαλαρό Jack White των τελευταίων (πολλών) ετών...

Label
Third Man
Κυκλοφορία
6/2019
Βαθμολογία
6,5
Άγγελος Κλειτσίκας
Άγγελος Κλειτσίκας

Τι μπορεί να ζητήσει κανείς, άραγε, από έναν παραδοσιακό δίσκο κλασικού ροκ, για να ακούγεται ελκυστικός εν έτει 2019;

Ό,τι ζητούσε ανέκαθεν, θα πω εγώ. Στιβαρές συνθέσεις, σωστές κιθάρες, δυνατά riffs, ΟΚ στίχους, αποφυγή των κλισέ, τίμιες προθέσεις και αυτή την τόσο υποτιμημένη παράμετρο: την αληθινή διασκέδαση. Και, ευτυχώς, στη μετά 11 χρόνια δισκογραφική επιστροφή των Raconteurs, όλα αυτά αποτελούν όχι μόνο ζητούμενα, αλλά και δεδομένα

Στην 3η συνολικά δουλειά του αμερικάνικου supergoup (sic), ακούμε τον πιο χαλαρό Jack White των τελευταίων –πολλών– ετών, παρέα με έναν ιδιαίτερα φορμαρισμένο Brendan Benson· μαζί τους στο ρυθμικό μέτωπο οι πλέον αξιόπιστοι Jack Lawrence και Patrick Keeler, να διασκεδάζουν με την ψυχή τους την παρουσίαση αυτών των νέων τραγουδιών στο ευρύ κοινό, κάτι που περνάει με αβίαστη φυσικότητα προς τα έξω. Και φαίνεται πως έλειψαν πολύ, αν κρίνουμε από την ανέλπιστη(;) πρωτιά του άλμπουμ στα charts των Η.Π.Α. 

Αξιοποιώντας λοιπόν μία ευρεία γκάμα αναφορών από τη rock 'n' roll ιστορία των τελευταίων 50 (και βάλε) χρόνων, οι Raconteurs καταφέρνουν να παραδώσουν μια δουλειά με φανταστική παραγωγή –τόσο καλή, ώστε σε κάνει να απορείς με το πόσο πολύ έχει συνηθίσει το αυτί μας στη μετριότητα– προσφέροντας μαθήματα για το πώς φτιάχνονται οι ακομπλεξάριστοι δίσκοι κλασικού ροκ στις μέρες μας. Αυτοί δηλαδή που δεν πουλούν κενή νοσταλγία για το μουσικό παρελθόν, αλλά αποτελούν προϊόντα σεβασμού απέναντί του, με αποτέλεσμα να μην ακούγονται σαν φτηνιάρικα κακέκτυπα.

Έτσι, ήδη από το εναρκτήριο “Bored Αnd Razed” –μια ροκ γροθιά στα αχαμνά– οι Raconteurs δείχνουν ότι έχουν επιστρέψει με άγριες διαθέσεις, δίχως να έχουν χάσει τίποτα από την εξαιρετική τους χημεία στα 11 χρόνια στα οποία έμειναν ανενεργοί. Πιο πέρα, το “Only Child” είναι βγαλμένο κατευθείαν από τα βάθη του Αμερικάνικου Πενταγράμμου, φέρνοντας στο μυαλό τους The Band, ενώ το “Shine Light On Me” ηχεί σαν μία αστραφτερή ροκ συμφωνία που διακατέχεται από το πνεύμα των Queen. 

Η southern rock μπαλάντα “Somedays (I Don’t Feel Like Trying)” μοιάζει με φόρο τιμής στους Lynyrd Skynyrd, το “Now That You Are Gone” είναι τα ηλεκτρ(ον)ικά blues στα καλύτερά τους και το “Live A Lie” μεταδίδει κάτι από την άγουρη ωμότητα του πρώιμου punk. Στα θετικά συγκαταλέγεται και η ψαγμένη διασκευή στο b-side κομμάτι του Donovan “Hey Gyp (Dig The Slowness)”, το οποίο αποτελεί ιδανικό καμβά για να πατήσει πάνω του η μπάντα και να το φέρει στα μέτρα της, πάντα με αίσθημα αληθινού σεβασμού απέναντι στις πηγές της.  

Στον αντίποδα, υπάρχουν στιγμές στις οποίες οι Raconteurs μοιάζουν παγιδευμένοι στον δικό τους μικρόκοσμο. Σε αυτόν οι ιδέες ανατροφοδοτούνται από τον ίδιο μηχανισμό, στερώντας τους τη δυνατότητα να δώσουν νέες κατευθύνσεις. Τα “Don’t Bother Me” και “Sunday Driver” λ.χ., είναι ακόμη δύο ροκιές από εκείνες στις οποίες θα καταφύγουν για να βρουν την εύκολη λύση: κάποτε τους έβγαινε περίφημα (βλέπε “Steady As She Goes”, από το ντεμπούτο τους), άλλα τώρα θυμίζουν μπάντα που μαζεύεται τα Σάββατα σε κάποιο δανεικό garage για να προβάρει τις διασκευές της στους Led Zeppelin. Υπάρχει μία παλιακή νοοτροπία σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις, όχι τόσο στον ήχο, όσο στην εκτέλεση των ιδεών, στους στίχους και στα φωνητικά. Η οποία επαναφέρει τον ακροατή στην πραγματικότητα και τον αναγκάζει να σκεφτεί αν ο Jack White αγνοεί τον κόσμο μετά το 1980 ή απλώς αρνείται να τον αποδεχτεί.

Ακόμη κι έτσι, πάντως, προτιμώ τους Raconteurs και το Help Us Stranger από κάθε αξιολύπητη καρικατούρα που παρουσιάζεται ως η μεγαλύτερη ελπίδα του rock 'n' roll (βλέπε Greta Van Fleet), όπως και από κάθε υποτιθέμενη νεωτεριστική μπούρδα του ίδιου του Jack White (βλέπε Boarding House Reach, 2018). Το ροκ δεν θα σωθεί από κανέναν, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δεν μπορούμε να έχουμε ως βασικό αίτημα την αληθινή διασκέδαση μαζί του. Και οι Raconteurs αποδεικνύουν εκ νέου ότι, αν ξέρουν να κάνουν κάτι καλά, είναι να μας θυμίζουν πως κάποτε το ροκ ήταν πολύ διασκεδαστικό. Άρα γιατί όχι και σήμερα; 

 

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Κάνουν μια σοβαρή προσπάθεια να παρουσιάσουν κάτι πιο ουσιαστικό και κατορθώνουν πράγματι να ...
Ξαναγυρνάει στο κλίμα του οριακού Endless Summer (2001), διαλέγει όμως ένα πιο εγκεφαλικό μονοπάτι
Αποτυπώνονται ως μέρος μιας ελευθεριακής παράδοσης που συνδυάζει τη φαντασία με τη μαχητική ...

FEATURED TODAY

Χορευτική μουσική με αφρικάνικες επιρροές, από ελληνική ετικέτα; Μόνο στους ακόλουθους του ήχου της Teranga Beat δεν θα προκαλέσει εντύπωση ένας τέτοιος ...
11 κομμάτια ένα κι ένα, να κουνιούνται μέση και χέρια και πόδια, με πνευστά, μαγεία στα δεύτερα φωνητικά, βασιλικό μπάσο και ξανά πνευστά: soul, αδέρφια μου,
Ο Όθωνας Ματαράγκας επιστρέφει στην Αθήνα για να παρουσιάσει τον επερχόμενο δίσκο του The God Within (Τρίτη 17/12, Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης). Μιλήσαμε

HOT STORIES

Το θρυλικό γκρουπ διαλύθηκε το 1991, αλλά ένας λογαριασμός στο Instagram έβαλε φωτιές στους fans
Θα περιλαμβάνει μάλιστα και 4 αδημοσίευτα ορχηστρικά κομμάτια από το 1998
Ακούστε το ολοκαίνουριο "Feel It (You Got It)"
Top
Στo avopolis.gr χρησιμοποιούμε cookies για να διασφαλίσουμε την εύρυθμη λειτουργία του site και την καλύτερη εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την πλοήγησή σας στο site, αποδέχεστε τη χρήση των cookies και την πολιτική απορρήτου. More details…