Βαγγέλης Παπαθανασίου - Nocturne: The Piano Album

Φεγγαράδες με γλυκιά και κομματάκι νοσταλγική διάθεση εναλλάσσονται με μεταγραφές από το διεθνώς διάσημο παρελθόν, σε έναν δίσκο που δεν διακυβεύει μεν τη μίνιμουμ ποιότητά του, μα δεν προσφέρει κάτι παραπάνω...

Label
Decca/Universal
Κυκλοφορία
1/2019
Βαθμολογία
5
Χάρης Συμβουλίδης
Χάρης Συμβουλίδης

Ήσυχο καλοκαιρινό βράδυ, άραγμα στη βεράντα, το βλέμμα στον έναστρο, καθαρό από σύννεφα, ουρανό. Μέσα από το δωμάτιο ακούγεται το πιάνο, να παίζει γλυκόπικρες μελωδίες· με ρομαντικό χαρακτήρα και νοσταλγική διάθεση.

Πολύς κόσμος φοβάμαι θα απαντούσε «αχ, τι ωραία», αν του εξιστορούσε κανείς κάτι τέτοιο. Δεν θα έβλεπε ποτέ το αφόρητο κλισέ, δεν θα διαισθανόταν τον υποβιβασμό του πιάνου σε όχημα έκφρασης ενός τυποποιημένου «αισθησιασμού», δεν θα σκεφτόταν πιθανές διασυνδέσεις με μικροαστικούς μιμητισμούς μιας φαντασιακής αστικής συνθήκης, ποτισμένης στον ροζουλί ρομαντισμό.

Τι γίνεται όμως αν κρατήσουμε το όλο σκηνικό, αλλά βάλουμε τον Βαγγέλη Παπαθανασίου να κάθεται στο πιάνο; Ή έστω στα synths του, όπως στην περίπτωσή μας; Πράγματι, η παρουσία του βαραίνει ιδιαίτερα στην όποια «ζυγαριά»: όταν έχεις απέναντί σου ένα τέτοιο μουσικό μέγεθος, ενδιαφέρεσαι πρωτίστως να ακούσεις. 

Το Nocturne περιλαμβάνει 17 συνθέσεις, 11 από τις οποίες αποδεικνύονται καινούριες, με τις υπόλοιπες 6 να είναι παλιότερες, αναγνωρίσιμες δημιουργίες, που παίζονται σε ανάλογη synth piano εκδοχή ώστε να ταιριάξουν στο σύνολο. Ο Παπαθανασίου αποστασιοποιείται εδώ από τα γνώριμα ηλεκτρονικά, στρεφόμενος προς απλές στη δομή τους ρομαντζάδες, με ήσυχη, γλυκιά και κομματάκι νοσταλγική διάθεση, η οποία αντικατοπτρίζει ίσως τους νυχτερινούς στοχασμούς που κάνει στα 75 του χρόνια ένας άνθρωπος με τη δική του πορεία για το παρόν, το παρελθόν και το διάστημα (ναι, το διάστημα· εκεί βρίσκεται το απώτατο μέλλον). 

Οι αναμνήσεις του Blade Runner (1982), των Chariots Of Fire (1981) ή του 1492: Conquest Of Paradise (1992) είναι έντονες –κι έτσι τα σχετικά θέματα πιάνουν εύκολα το αυτί, κάθε που ξεπηδούν ανάμεσα στις φεγγαράδες του Βολιώτη συνθέτη. Παρά ταύτα, και τα 3 αυτά παραδείγματα χάνουν το πλεονέκτημα που τους δίνει η αναγνωρισιμότητά τους· στις εδώ μεταγραφές αποτυπώνονται ξεθωριασμένα και απονευρωμένα. Άλλες πάντως στιγμές, προερχόμενες από λιγότερο γνωστούς δίσκους του παπαθανασικού παρελθόντος, προσφέρουν το αντίβαρο:  και το "La Petite Fille De La Mer" (από το L' Apocalypse Des Animaux, 1973), δηλαδή, αλλά και το "To The Unknown Man" (από το Spiral του 1977) δίνονται με μια απογυμνωμένη οπτική που έχει το ενδιαφέρον της, κι ας μην κρίνεται ανώτερη της αυθεντικής εντύπωσης.

Το μεγάλο θέμα ωστόσο που καταδεικνύουν οι δύο αυτές επιτυχείς μεταγραφές από το παρελθόν, είναι ότι δεν υπάρχει καμία καινούρια σύνθεση στο Nocturne να παραβγεί μαζί τους σε έμπνευση και ποιότητα. Κομμάτια μάλιστα σαν τα "Nocturnal Promenade", "Moonlight Reflections" ή "Sweet Nostalgia" μάλλον προδίδονται τελικά ήδη από τους ίδιους τους τίτλους τους, για το πόσο εγκλωβισμένα μένουν στο στοιχειώδες, στο χιλιοειπωμένο, ακόμα και στο γλυκερό ανά σημεία. Πρόκειται για στιγμιότυπα στα οποία ο Vangelis προσεγγίζει επικίνδυνα στο πιάνο του Yanni –και δεν νομίζω ότι ήταν αυτό το ζητούμενό του. Μόνη εξαίρεση, το "Lonesome". Με τις σκοτεινότερες αποχρώσεις και την εξέλιξη στο μελωδικό μοτίβο, που χτίζεται έτσι ώστε να φτάνει σε ένα αίσθημα γαλήνης, θυμίζοντας την καλή πλευρά των έργων του Jerry Goldsmith για το αμερικανικό σινεμά.

Τίποτα βέβαια από τα παραπάνω δεν κλυδωνίζει σοβαρά τον άξονα του άλμπουμ: η παρουσία του Παπαθανασίου και οι σποραδικές στιγμές ενδιαφέροντος αποτελούν εγγυήσεις μιας μίνιμουμ ποιότητας, που πράγματι δεν διακυβεύεται. Πέραν όμως αυτής, δεν υπάρχει κάτι. Δεν θα κακιώσει κανείς φυσικά στον Παπαθανασίου που θέλησε να φτιάξει έναν μοναχικό δίσκο με απλά (ακόμα και απλοϊκά) «υλικά», μακριά από όσα τον κατέστησαν διεθνές όνομα αναφοράς. Αλλά όσοι επιμένουν να ζητούν το κάτι παραπάνω από ένα έργο με τη δική του υπογραφή, ενδέχεται να απογοητευτούν.

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Ανασύρει υλικό από τα συρτάρια του, φτιάχνοντας έναν δίσκο με καταπραϋντική δύναμη και αίσθηση ...
Διαστέλλουν τον ήχο τους και επικεντρώνουν στη νεομυθολογική αλληλεπίδραση μεταξύ ανθρώπινης ...
Η ηλεκτρονική πλευρά των 1970s/1980s και ο ρομαντισμός των αναλογικών synths ξαναζούν στο ευθύβολο

FEATURED TODAY

Οπουδήποτε η ιστορία έχει φέρει σοβαρές συγκρούσεις με τον Δυτικό πολιτισμό, το TikTok έχει κάνει μαζική εμφάνιση. Μήπως όμως είναι το social network που θα
Επιστρέφουν με νέο άλμπουμ και μας θυμίζουν όχι μόνο ότι ο ουρανός τους ανήκει, αλλά και πώς είναι να μεταφέρεις συναισθήματα και ατμόσφαιρες με ορχηστρική ...

Μετά το τέλος των Beatles, ο Macca θέλησε να ξαναδεί τον εαυτό του ως μέλος μιας ομάδας. Και έτσι θα δρούσε σε όλη τη δεκαετία του 1970, μέχρι που η δολοφονία

HOT STORIES

Ακούστε ένα νέο τραγούδι, σε συνεργασία με τον PartyNextDoor
Το καλοκαίρι του 2020 φέρνει τον νέο συναυλιακό θεσμό The Long Beach Festival, με Einstürzende Neubauten
Top
Στo avopolis.gr χρησιμοποιούμε cookies για να διασφαλίσουμε την εύρυθμη λειτουργία του site και την καλύτερη εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την πλοήγησή σας στο site, αποδέχεστε τη χρήση των cookies και την πολιτική απορρήτου. More details…