Editors - Violence

Με τη βοήθεια του Blanck Mass των Fuck Buttons εισάγουν επιτυχώς ηλεκτρονικά στοιχεία στον ήχο τους, φτάνοντας στο πιο ισορροπημένο άλμπουμ της καριέρας τους...

Label
PIAS
Κυκλοφορία
3/2018
Βαθμολογία
7
Παναγιώτης Λουκάς
Παναγιώτης Λουκάς

Για δύο πράγματα είμαστε σίγουροι για τους Editors: ότι μπορεί να έρθουν για συναυλίες στη χώρα μας και 2 φορές τον χρόνο και ότι ανά περίπου 2 με 3 έτη θα κυκλοφορήσουν νέα δουλειά. Τους πρωτακούσαμε το 2005 με το The Back Room και από τότε έχουν αλλάξει 2-3 φορές τον ήχο τους, πηγαίνοντας από το indie rock και post-punk στο dark wave και στη synthpop, με τους περισσότερους οπαδούς να δέχονται αυτές τις αλλαγές. Για το Violence είχαν τη βοήθεια του Blanck Mass (ex-Fuck Buttons) στα ηλεκτρονικά. Μάλιστα, ο Tom Smith δήλωσε ότι μπόρεσαν επιτέλους να βρουν την τέλεια ισορροπία ανάμεσα στα ηλεκτρονικά που θέλουν να έχουν και στις ροκ κιθάρες. 

Το άλμπουμ ξεκινάει με το “Cold”, το οποίο έχει έναν σχεδόν υπνωτικό ρυθμό, και συνεχίζει με το μεγάλο του τραγούδι "Hallelujah (So Low)", που θυμίζει λίγο παλιούς καλούς U2, εποχής Achtung Baby. Έχει μάλιστα γραφτεί μετά από ένα ταξίδι του Tom Smith στην Ελλάδα, στο οποίο επισκέφτηκε προσφυγικούς καταυλισμούς. Το "Violence", πάλι, ξεκινάει λίγο αδιάφορα μέχρι να φτάσει στη μέση· εκεί γίνεται σχεδόν dance (και μας αρέσει κάτι τέτοιο).

Πριν μερικά χρόνια οι Editors είχαν δώσει το "No Sound But Τhe Wind" στο soundtrack της ταινίας Twilight Saga: New Moon. Εδώ μας το παρουσιάζουν σε νέα ενορχήστρωση –και, όπως είδα σε διάφορα βίντεο, στις συναυλίες, είτε το τραγουδάει ο Tom Smith με συνοδεία πιάνου (παλιά έκδοση), είτε με συνοδεία κιθάρας (νέα έκδοση) τον ίδιο συναισθηματικό χαμό προκαλεί. Για κλείσιμο έχουμε το “Belong”, το οποίο επιστρέφει στον υπνωτικό ρυθμό της έναρξης, με τη φωνή του Tom Smith να ακούγεται σχεδόν σαν νανούρισμα.

Με την εξαίρεση του άλμπουμ The Back Room, που για αρκετούς είναι και το καλύτερό τους, από τις υπόλοιπες δουλειές των Editors σου μένουν συνήθως μερικά ομολογουμένως μεγάλα τραγούδια –με πιο χαρακτηριστικά το “Papillon” και φυσικά το “Sugar”, το οποίο μπορεί και να το πετύχεις να παίζει ταυτόχρονα στους δύο μεγάλους ροκ ραδιοφωνικούς σταθμούς της Αθήνας (true story). 

Στο Violence, ωστόσο, τα πράγματα είναι κάπως διαφορετικά. Ναι, υπάρχει και πάλι μια στιγμή σαν το "Hallelujah (So Low)", αλλά νομίζω ότι εδώ έχουμε το πιο ισορροπημένο άλμπουμ των Editors. Υπάρχουν δηλαδή τα ηλεκτρονικά στοιχεία που ήθελαν να βάλουν –και μπήκαν με τον σωστό τρόπο– υπάρχουν οι ροκ στιγμές, υπάρχει η χαρακτηριστική φωνή του Tom Smith. Είναι επίσης το άλμπουμ των Editors που μπορώ να ακούσω από την αρχή μέχρι το τέλος, δίχως κάπου να πατήσω το skip. Τους πήρε χρόνο, αλλά τα κατάφεραν….

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Αναζητώντας την ουσία της ελευθερίας, αφήνει το τιμόνι σε ξένα χέρια και εμπιστεύεται το ένστικτό
Κοκκώδης ήχος, που θυμίζει τουλούπες φωσφορισμών από το υπερπέραν, ομιχλώδης παραγωγή, ακατάληπτα
Αν και οι στίχοι του Zachary Cole Smith γύρω από τα ναρκωτικά παραμένουν απογοητευτικοί, ο ήχος

FEATURED TODAY

Το walkman ήρθε να κουμπώσει πάνω στη δεκαετία του 1980, όταν ο ατομικισμός έγινε το κατ' εξοχήν νόμισμα ανταλλαγής στην καθημερινότητα του Δυτικού κόσμου και

Δεν είναι και ο πιο εύκολος άνθρωπος να βρεις στο τηλέφωνο, παρ' όλο που αυτές τις μέρες έρχεται ξανά στα μέρη μας: απόψε Παρασκευή 18/10 παίζει στην Αθήνα ...
Στην τέταρτη από τις ανασκοπήσεις της δεκαετίας ανά είδος, η στήλη παρουσιάζει τους 25 καλύτερους R'n'B και soul δίσκους, από το 2010 μέχρι σήμερα...

HOT STORIES

Δείτε το επίσημο trailer της επικείμενης ταινίας τους, που έρχεται και στην Ελλάδα τον Νοέμβριο
Ο ράπερ από την Ξάνθη είναι από τα πλέον συζητημένα μουσικά πρόσωπα της φετινής χρονιάς
Έκαναν διαθέσιμο ένα ακόμα ΕΡ με υλικό από το παρελθόν
Top
Στo avopolis.gr χρησιμοποιούμε cookies για να διασφαλίσουμε την εύρυθμη λειτουργία του site και την καλύτερη εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την πλοήγησή σας στο site, αποδέχεστε τη χρήση των cookies και την πολιτική απορρήτου. More details…