search

ΔΙΕΘΝΗ

Οι Αμερικανοί βάζουν κάτω δεκάδες «φρέσκα» συγκροτήματα, προσφέροντας έναν indie δίσκο της προκοπής γεμάτο φρενήρη hooks, στριφογυριστές κιθάρες και εύφορες μελωδίες...

Label | Merge/Dead Oceans
Κυκλοφορία | 2/2018
Βαθμολογία | 7

Indie rock βετεράνοι οι Superchunk, είπατε; Εδώ γελάμε. Στο 11o συνολικά άλμπουμ τους (και 3ο από την επιστροφή τους στη δισκογραφία) οι Αμερικανοί βάζουν κάτω δεκάδες «φρέσκα» συγκροτήματα, που, στην προσπάθειά τους να παίξουν 1990s power pop, χωλαίνουν, κουράζουν και δεν έχουν καμία αληθινή οργή μέσα τους. Σε σύγκριση με τους περισσότερους εκπρόσωπους της νέας γενιάς, είναι οι Superchunk του 2018 που ακούγονται στην πραγματικότητα με 20άρηδες γεμάτοι άπειρο θυμό, ανεξέλεγκτη ορμητικότητα και μεγατόνους ενέργειας να εκπέμψουν.

Ο ειρωνικός τίτλος What A Time To Be Alive μετουσιώνεται σε ένα απολαυστικό, εναρκτήριο κομμάτι, στο οποίο ο Mac McCaughan τραγουδάει «The scum, the shame, the fucking lies/Oh what a time to be alive», δίνοντας από την αρχή το στίγμα γι' αυτό που θα ακολουθήσει. Έχουμε εδώ ένα σαφέστατα κοινωνικοπολιτικά φορτισμένο άλμπουμ, που όμως ποτέ δεν πέφτει στην παγίδα του προφανούς, ονομαστικού σχολιασμού, καταφέρνοντας τελικά να αναδειχθεί σε μία διαχρονική, όσο και ανησυχητικά επίκαιρη δήλωση διαμαρτυρίας. Τα φρενήρη hooks, οι εύφορες μελωδίες, η ακατάπαυστη ροή και η μεταδοτική ευδιαθεσία, είναι απλώς τα χειροποίητα υλικά που διαθέτουν οι Superchunk για να εκφράσουν την αγανάκτησή τους με τον πλέον διασκεδαστικό τρόπο.



Οι πιο χαρακτηριστικές στιγμές που συμβάλλουν σε αυτό το κλίμα και μένουν μετά το τέλος κάθε ακρόασης είναι οι φλογισμένοι στίχοι του “Lost My Brain”, το νοσταλγικό, indie ξεσάλωμα του “Bad Choises”, οι στριφογυριστές κιθάρες του “Break The Glass”, το εθιστικό ρεφρέν του ανθεμικού “Erasure”, η punk υστερία του “Cloud Of Hate” και η εξιλεωτική τρυφερότητα του “Black Thread”. Όλες μαζί επικαιροποιούν τη θέση και τη σημαντικότητα των Superchunk στο σύγχρονο εναλλακτικό παζλ, ενώ παράλληλα αποτελούν και μερικές από τις πιο αξιομνημόνευτες ολόκληρης της καριέρας τους.

Είναι αλήθεια πως η απουσία σκληρού ανταγωνισμού και η φανερή απουσία ισάξιων συγκροτημάτων –τόσο της δικιάς τους γενιάς, όσο και της νεότερης– μεγενθύνει την αξία του δίσκου, που, υπό άλλες συνθήκες, ίσως να μην ξεχώριζε τόσο για την επιδημική, κιθαριστική του παράνοια. Στο τέλος της ημέρας, όμως, δεν σε κάνει τόσο να απορείς πώς γίνεται αυτοί οι 50άρηδες να έχουν περισσότερη ενέργεια και οργή απ' ότι οι σημερινοί 20άρηδες· περισσότερο νιώθεις ευγνώμων που, έστω, υπάρχουν και εκείνοι, ώστε να χτυπηθούμε και να νιώσουμε με κανάν indie δίσκο της προκοπής.

 

ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΑ ΑΛΜΠΟΥΜ

Morrissey - California Son

Ανδρέας Κύρκος

Deathspell Omega - The Furnaces Οf Palingenesia

Χρυσόστομος Τσαπραΐλης

HOT ΣΗΜΕΡΑ!

Γιατί ο 2Pac χώρισε τη Madonna, πίσω στη δεκαετία του 1990;

Γράμμα της εποχής βγαίνει τώρα σε δημοπρασία, παρά τις προσπάθειες της Βασίλισσας της Ποπ να τη…

Skid Row

Skid Row και sold-out το 2019, γίνεται; Και όμως, γίνεται! Και όχι μόνο αυτό, αλλά όσοι δεν ήρθαν,…

Τα 300 drones των Duran Duran

Το γκρουπ γιόρτασε με τον δικό του τρόπο τα 50 χρόνια από τότε που ο Άνθρωπος πάτησε στο Φεγγάρι

Omara Portuondo

Παρότι 88, πλέον, η Κουβανέζα βασίλισσα του Buena Vista Social Club απέδειξε στην Τεχνόπολη ότι…

60 χρόνια από τον θάνατο της Billie Holiday

Το «παράξενο φρούτο» της τζαζ μυθολογίας ήταν μια σαρωτική προσωπικότητα, με πονεμένο μα ταυτόχρονα…

ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

10+2 αγαπημένοι δίσκοι για τους Social Waste

Μοιράζονται με τον Jamal τη 2η μέρα του επερχόμενου Urban Athens Festival (Τετάρτη 3, Πέμπτη 4,…

Give Sleep A Chance

50 χρόνια από το "Give Peace A Chance" και τα περίφημα bed-ins του John Lennon και της Yoko Ono,…

60 χρόνια από τον θάνατο της Billie Holiday

Το «παράξενο φρούτο» της τζαζ μυθολογίας ήταν μια σαρωτική προσωπικότητα, με πονεμένο μα ταυτόχρονα…

50 χρόνια Space Oddity

Μισό αιώνα ζωής συμπληρώνει σήμερα το πρώτο αριστούργημα του David Bowie, ο οποίος άφησε την…