Θεμιστοκλής Καρποδίνης - Κοντραμπατζήδες

Το πραγματικά πετυχημένο ηχόχρωμα αυτού του δίσκου έρχεται να μας πείσει να ξανα-ματα-ξεσκονίσουμε το ρεμπέτικο παρελθόν: από τη δική μας σκοπιά, αλλά με τους δικούς του όρους...

Label
Violins Productions
Κυκλοφορία
1/2019
Βαθμολογία
6,5
Χάρης Συμβουλίδης
Χάρης Συμβουλίδης

Οι Κοντραμπατζήδες του Θεμιστοκλή Καρποδίνη είναι πρωτίστως μια ιστορία αγάπης.

Ο δίσκος διηγείται δηλαδή το μεράκι του για τις μουσικές ζυμώσεις που έγιναν στον τόπο μας μετά τα Μικρασιατικά, ξαναζωντανεύοντας την εποχή του Μάρκου Βαμβακάρη, τα στενάκια του προπολεμικού Ψυρρή, καθώς και μορφές θρυλικές αλλά μάλλον ξεχασμένες σήμερα, σαν τον Κώστα Ρούκουνα, τον Στελλάκη Περπινιάδη, τον Γιώργο Κάβουρα και τη Στέλλα Χασκίλ.

Βεβαίως, ο Καρποδίνης έχει το ρημάδι το τάιμινγκ απέναντί του, σε αυτήν την πρώτη του προσπάθεια στη δισκογραφία. Γιατί άρεσε μεν η αναβίωση του ρεμπέτικου τη δεκαετία του 1980 από τις κομπανίες, αλλά και έφθειρε εν τέλει την όλη εμπειρία: βγήκαν κάποιοι ωραίοι δίσκοι, υπήρξε και το τηλεοπτικό Μινόρε της Αυγής του Φώτη Μεσθεναίου (1983-1984), όμως από τα 1990s και έπειτα «ρεμπετάδικο» σήμαινε όλο και περισσότερο φοιτητικό στέκι με αμφιβόλου ποιότητας κρασί και λάιβ πρόγραμμα με synths. Και, παρότι δεν έπαψαν να εντοπίζονται εξαιρέσεις, το πράγμα ξέφτισε· φτήνηνε. Αναμενόμενα, λοιπόν, το καλλιτεχνικό ενδιαφέρον μετατοπίστηκε προς όσους θέλησαν να αποδομήσουν το ρεμπέτικο για να το ξαναβάλουν σε τροχιά με πιο σύγχρονους όρους ή προς δεξιοτέχνες σαν τον Δημήτρη Μυστακίδη που «επεμβαίνουν» στα δεδομένα, προτείνοντας πιο φρέσκες ενορχηστρώσεις.

Όμως ο Καρποδίνης και οι συνεργάτες του δεν ενδιαφέρονται για νεοτερισμούς, εξηλεκτρισμούς, τολμηρές ενορχηστρωτικές ακροβασίες. Τους εμφορεί το πνεύμα των κομπανιών του 1980, το σέβας και το δέος απέναντι στα πρωτογενή υλικά που ανέδειξαν αυτά τα τραγούδια ως καίριας σημασίας. Αν επιδιώκουν επομένως κάτι, είναι απλώς να βαπτιστούν και οι ίδιοι στο όλο ρυάκι.

Ομολογουμένως, βρισκόμαστε σε μια αρκετά ασφαλή οδό «ορθόδοξων» διασκευών, η οποία βασίζει τα πάντα σχεδόν στο πάθος των συντελεστών για τα προπολεμικά ρεμπέτικα και στον παρεΐστικο τρόπο δημιουργίας του δίσκου. Φαίνεται «λίγο»· και ως έναν βαθμό είναι. Ωστόσο, δεν έχουμε μια στείρα απομίμηση του παρελθόντος: οι εδώ Κοντραμπατζήδες αποδεικνύονται (αναπόφευκτα) και άνθρωποι του σήμερα, οι οποίοι κουβαλούν και άλλα πράγματα στο τελικό πηλίκο.

Ο ίδιος ο Καρποδίνης, ας πούμε, φέρνει στο μικρόφωνο τόσο την ενδεκαετή του θητεία ως θεατρικός ηθοποιός, όσο και τις σπουδές του στο Τμήμα Λαϊκής & Παραδοσιακής Μουσικής του Α.Τ.Ε.Ι. Ηπείρου. Κι αυτή η κατανόηση του πλαισίου της εποχής στην οποία αναφέρεται, όπως και η ικανότητά του να μπαίνει στο πετσί ενός «ρόλου», ποτίζουν εν τέλει τις ερμηνείες του με μια συγκεκριμένη αισθητική· που μπορεί να μην είναι πετυχημένη σε κάθε περίπτωση, εντούτοις είναι δική του.

Η φωνή του, ας πούμε, δεν έκανε (θεωρώ) για το "Καναρίνι Μου Γλυκό" ή για το "Ας Μην Ξημέρωνε Ποτέ", ενώ οι ερμηνείες αποτυπώνονται γενικά λιγάκι απαλές, φέρνοντας κατά νου την προσέγγιση της Αθηναϊκής Κομπανίας –ειδικά στο "Ρίξε Τσιγγάνα Τα Χαρτιά". Ωστόσο το τραγούδι του Καρποδίνη είναι μεστό και διαθέτει πειθώ. Παρέα μάλιστα με τα θαυμάσια, έξω καρδιά παιξίματα του Δημήτρη Κοντογιάννη σε κιθάρα/μπαγλαμά και του Κώστα Αναγνώστου με τον Αστέριο Ρήγα στο μπουζούκι (χωρίς να υστερούν και οι λοιποί μουσικοί), ξαναζωντανεύει πολύ ωραία κάτι από τη λαμπερή αυθεντικότητα επιλογών σαν τα "Εγώ Θέλω Πριγκηπέσσα", "Μα Τι Να Κάνω Σ' Αγαπώ" και "Μαζί Σου Ξεμυαλίστηκα".

Κάπως έτσι φτάνουμε σε έναν δίσκο αξιόλογο, με πραγματικά πετυχημένο ηχόχρωμα, που έρχεται να μας πείσει να ξανα-ματα-ξεσκονίσουμε το ρεμπέτικο παρελθόν: από τη δική μας σκοπιά, αλλά με τους δικούς του όρους. Μπορεί να μη φιλοδόξησαν για πολλά οι Κοντραμπατζήδες, πάντως δεν πέτυχαν λίγα.

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Ξαναγυρνάει στο κλίμα του οριακού Endless Summer (2001), διαλέγει όμως ένα πιο εγκεφαλικό μονοπάτι
Αποτυπώνονται ως μέρος μιας ελευθεριακής παράδοσης που συνδυάζει τη φαντασία με τη μαχητική ...
Ίσως να μην πιάσουν ξανά τις επιτυχίες του El Camino (2011), πάντως πετυχαίνουν και με το παραπάνω

FEATURED TODAY

Δεν έπαιξε κανένα μεγάλο hit, δεν μίλησε στο κοινό, δεν χαμογέλασε, δεν μετακινήθηκε από τη θέση του. Γενικά, δεν... Από πού ερχόταν λοιπόν αυτή η μαγεία που

Ένα μεγαλειώδες, τρισδιάστατο σχόλιο σε techno εκδοχή, πάνω στην ανθρώπινη ύπαρξη, στην κλιματική αλλαγή και στην αιώνια δίψα για το άπειρο, με «σφραγίδα» ...
Δάφνινο στεφάνι αξίζει σε αυτό το ζηλευτό, διεθνών προδιαγραφών ανέβασμα της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, που αποτυπώνει τους μεγάλους κώδικες της όπερας, αλλά και

HOT STORIES

Το Netflix γυρνάει σε ταινία κινουμένων σχεδίων ένα βιβλίο του από το 2005
Δείτε το καινούριο βιντεοκλίπ της παρέας του Chris Martin για το "Εveryday Life"
Δείτε το νέο του βιντεοκλίπ για τα Σκέτα, με την Ιουλία Καραπατάκη στα φωνητικά
Top
Στo avopolis.gr χρησιμοποιούμε cookies για να διασφαλίσουμε την εύρυθμη λειτουργία του site και την καλύτερη εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την πλοήγησή σας στο site, αποδέχεστε τη χρήση των cookies και την πολιτική απορρήτου. More details…