Τον τελευταίο καιρό όλο και περισσότερα συγκροτήματα επιστρέφουν δισκογραφικά μετά από αρκετό καιρό απραξίας-απουσίας. Μια τέτοια περίπτωση είναι και αυτή των Frank and the Walters, αφού το τελευταίο στούντιο άλπουμ τους (Glass) κυκλοφόρησε το 2000. Το πρόβλημα είναι πως ήδη από τότε η εν λόγω μπάντα είχε περάσει στο περιθώριο των μουσικών εξελίξεων, οπότε ο οιοσδήποτε αναρωτιέται εύλογα ποια μπορεί να είναι η προοπτική αυτού του πέμπτου δίσκου τους -και μάλιστα λαμβάνοντας υπ’όψιν μας πως το εν λόγω cd πρωτό-κυκλοφόρησε πριν από εξάμηνο.
Οι F&W ξεκίνησαν στις αρχές των 90ς από το Κόρκ της Ιρλανδίας παίζοντας εναζωηρό και εν γένει αισιόδοξο κιθαριστικό indie-rock, το οποίο ήταν σύμφωνο με το πνεύμα εκείνων των ημερών. Αυτή η υποσημείωση στη ροκ ιστορία τους ανήκει δικαιωματικά, αλλά τίποτε περισσότερο.
Τι είναι αυτό, λοιπόν, που ενεργοποίησε τους συμπαθείς F&W; Μήπως στον τίτλο του άλπουμ βρίσκεται η απάντηση; Ανεξάρτητα πάντως από κίνητρα ή σκοπιμότητες, τα σημερινά τραγούδια τους πιστοποιούν το ζωηρό και φωτεινό χαρακτήρα της μπάντας, ο οποίος –είτε επειδή δεν θέλει είτε επειδή δεν μπορεί– λίγο-πολύ παραμένει αναλλοίωτος σε σχέση με αυτόν του παρελθόντος.
Αυτό που τελικά μένει είναι τρείς-τέσσερις συμπαθητικές συνθέσεις, μια υπόγεια μελαγχολική διάθεση και το κυριότερο μια γνήσια, εκ καρδιάς, εκφραστικότητα.
