Rolo Tomassi - Time Will Die And Love Will Bury It

Κι άλλα σχήματα ανακατεύουν χίλια πράγματα, όμως εδώ έχουμε πραγματική μαστοριά στο πώς διαχειρίζονται τις τόσες μεταπτώσεις διαθέσεων και στο πώς βάζουν το ένα μέσα στο άλλο, συχνά κατά απίστευτους τρόπους...

Label
Holy Roar
Κυκλοφορία
3/2018
Βαθμολογία
6,5
Χάρης Συμβουλίδης
Χάρης Συμβουλίδης

Οι Rolo Tomassi ξεκινούν τον φετινό τους δίσκο ξενυχτισμένοι. Καθώς πορεύονται "Towards Dawn", τα χαλαρά πλήκτρα του James Spence και οι βοκαλισμοί της αδερφής του Eve αρθρώνουν ένα κλίμα που θυμίζει αρκετά τις ηλεκτρονικές, ambient ημέρες των 1990s.

Με το πρωινό πια καλά να κρατεί και τη νύστα να έχει φύγει, η μπάντα συνεχίζει τις 1990s ασκήσεις της, τώρα απηχώντας τις πιο alternative μέρες της δεκαετίας –λίγο brit pop εδώ, λίγο Sunny Day Real Estate μνήμες, αν τραγούδαγε και η Eve Spence χωρίς αυτό το τυποποιημένο κοριτσίστικο στυλ, το αυτί ίσως στεκόταν παραπάνω.

Και ξαφνικά, πέφτει ο ουρανός στο κεφάλι σου. Οι ενισχυτές ανοίγουν, οι κιθάρες του Chris Cayford λυσσομανούν, η Eve Spence δαιμονίζεται και μπήγει τις στριγγλιές: το "Rituals" είναι ένα άκρως επιθετικό κομμάτι, που θα μπορούσε να το ακούει και η alt-metal γενιά της τρέχουσας δεκαετίας, αν και κατά βάση αντλεί από Converge και Dillinger Escape Plan ακούσματα

Όλα αυτά έχουν συμβεί μέσα σε 10-και-κάτι λεπτά και αρκούν όχι μόνο για να καταλάβεις τι εστί Rolo Tomassi (αν δεν έχεις ασχοληθεί με τους προηγούμενους δίσκους τους), αλλά και για να σου δώσουν φύλλο πορείας για τη συνέχεια του Time Will Die Αnd Love Will Bury It. Τουτέστιν, ξεχάστε τις σταθερές. Εκεί που θα σε ισοπεδώνει, η μπάντα θα σου πετάει ένα πέρασμα που θα μπορούσε να ανήκει σε κάποιο post-rock ή και τζαζ άλμπουμ· κι εκεί που τα πλήκτρα απηχούν τον λυρισμό των βρετανικών ηλεκτρονικών των 1990s, μπουκάρει ξαφνικά η Spence, κηρύσσοντας τον Θάνατο του Χρόνου, καθώς τα κάνει όλα Γης Μαδιάμ.

Διαβάζω 'δω κι εκεί ότι οι Rolo Tomassi είναι, λέει, μια «πειραματική μπάντα». Δεν υπάρχει δυστυχώς πάτος στην ασχετοσύνη που έχει βρει δημόσιο βήμα χάρη στο ίντερνετ, χρίζοντας «κριτικούς» ανθρώπους χωρίς χιλιόμετρα στη δισκογραφία, που ακούνε 1,5 είδος μουσικής και ό,τι ξεφεύγει τους φαίνεται «πειραματικό». Η μουσικοκριτική περνάει τις χειρότερές της ημέρες.

Οι Rolo Tomassi δεν διαθέτουν τίποτα το «πειραματικό». Τα όσα δανείζονται από εδώ και από εκεί τα έχουν πάρει ήδη σχηματοποιημένα. Και, όπως οι περισσότερες pop/rock μπάντες που άρχισαν να δρουν από τα μέσα των '00s και έπειτα, δεν έχουν τις δυνάμεις να τα εξελίξουν ή να τα «πειράξουν» αποτελεσματικά. Τα παίζουν καλά, αλλά ως εκεί.

Αυτό που συμβαίνει με τους Rolo Tomassi είναι ότι πρόκειται για μια ιδιαίτερα ευφυή μπάντα. Κι άλλα σχήματα ανακατεύουν δηλαδή χίλια πράγματα για να καμουφλάρουν την έλλειψη στίγματος, στη δική τους όμως περίπτωση δεν υπάρχει τίποτα το στημένο ή το βεβιασμένο. Ίσα-ίσα, το ανακάτεμα αποτυπώνεται ως γνήσια καλλιτεχνική ανάγκη, γι' αυτό και αποδεικνύονται μάστορες στο να διαχειρίζονται τις τόσες μεταπτώσεις διαθέσεων και στο να βάζουν το ένα μέσα στο άλλο, συχνά κατά απίστευτους τρόπους, οι οποίοι δεν χάνουν την αιχμή τους όταν γύρω στα μέσα του δίσκου έχεις πάψει πια να εκπλήσσεσαι.

Αν υπάρχει ένα ευδιάκριτο ψεγάδι στην απόδοσή τους είναι το χάσμα μεταξύ των δύο προσώπων της Spence, η οποία διαθέτει χάρισμα στα επιθετικά φωνητικά, αλλά απογοητεύει όταν βγάζει μπροστά τις indie επιρροές της (π.χ. στο "Risen"), προσφέροντας φτωχές, κακοτραγουδισμένες ερμηνείες, του στυλ που δυστυχώς ακούμε συχνά εδώ και μια 15ετία και φοριέται ως «ευαισθησία» σε μεγάλο κομμάτι του εναλλακτικού μουσικού Τύπου.

Πάντως οι Rolo Tomassi τον αξίζουν τον κόπο και το hype τους, που είναι μάλλον δικαιολογημένο από την άποψη ότι όσα παρουσιάζουν στο Time Will Die Αnd Love Will Bury It τα έχουν μεν ξαναδοκιμάσει και σε προηγούμενες δουλειές (ήδη από το Hysterics του 2008, για να είμαστε ακριβείς), εδώ όμως τα δίνουν κατά πιο συμπαγή τρόπο.

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Αναζητώντας την ουσία της ελευθερίας, αφήνει το τιμόνι σε ξένα χέρια και εμπιστεύεται το ένστικτό
Κοκκώδης ήχος, που θυμίζει τουλούπες φωσφορισμών από το υπερπέραν, ομιχλώδης παραγωγή, ακατάληπτα
Αν και οι στίχοι του Zachary Cole Smith γύρω από τα ναρκωτικά παραμένουν απογοητευτικοί, ο ήχος

FEATURED TODAY

Το walkman ήρθε να κουμπώσει πάνω στη δεκαετία του 1980, όταν ο ατομικισμός έγινε το κατ' εξοχήν νόμισμα ανταλλαγής στην καθημερινότητα του Δυτικού κόσμου και

Δεν είναι και ο πιο εύκολος άνθρωπος να βρεις στο τηλέφωνο, παρ' όλο που αυτές τις μέρες έρχεται ξανά στα μέρη μας: απόψε Παρασκευή 18/10 παίζει στην Αθήνα ...
Στην τέταρτη από τις ανασκοπήσεις της δεκαετίας ανά είδος, η στήλη παρουσιάζει τους 25 καλύτερους R'n'B και soul δίσκους, από το 2010 μέχρι σήμερα...

HOT STORIES

Δείτε το επίσημο trailer της επικείμενης ταινίας τους, που έρχεται και στην Ελλάδα τον Νοέμβριο
Ο ράπερ από την Ξάνθη είναι από τα πλέον συζητημένα μουσικά πρόσωπα της φετινής χρονιάς
Έκαναν διαθέσιμο ένα ακόμα ΕΡ με υλικό από το παρελθόν
Top
Στo avopolis.gr χρησιμοποιούμε cookies για να διασφαλίσουμε την εύρυθμη λειτουργία του site και την καλύτερη εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την πλοήγησή σας στο site, αποδέχεστε τη χρήση των cookies και την πολιτική απορρήτου. More details…