H επιστροφή του Δαιμονισμένου.
Η δεκαετής και βάλε – μετά τη διάλυση των Pixies – σόλο δισκογραφία του Frank Blank είναι μία από τις λιγοστές δυσερμήνευτες απογοητεύσεις για κάθε fan της περίφημης αυτής μπάντας.
Ευτυχώς όμως που το νέο του άλμπουμ σηματοδοτεί τη γενναία – αν και ενίοτε απελπισμένα αμήχανη και εσκεμμένα τραχιά – επιστροφή αυτού στις αρχικές καταβολές του – εξού και η επαναφορά του παλιάς προσωνυμίας.
Προς τα εκεί παραπέμπουν το αλά Pere Ubu μπρεχτικό rock του “Test Pilot Blues”, το ψυχωτικό art-punk rock του “Threshold Apprehension”, μα κυρίως το hot-rod rock του “Captain Nasty” και η διασκευή στο “You Cant Break A Heart And Have It” του μακαρίτη Herman Brood – η Ολλανδική junkie εκδοχή του Lou Reed – όπου και η, ποιητική αδεία, κατάληψή του από το πνεύμα του παρακμιακού αυτού ρόκερ λαμβάνει πράγματι σάρκα και οστά.
