Θύτης - Αποστολή Αυτοκτονίας

Προσγειώνεται στο κεφάλι μας φλεγόμενος, μαινόμενος, (εξ)οργισμένος, διεκδικώντας τη δική του σπιθαμή γης, την ίδια όμως στιγμή ξοδεύεται και σε ένα άσκοπο νταηλίκι...

Label
RNS/Dynasty
Κυκλοφορία
1/2017
Βαθμολογία
6
Χάρης Συμβουλίδης
Χάρης Συμβουλίδης

Ίδια εποχή βγήκαν φέτος οι νέοι δίσκοι του Κανόνα και του Θύτη, με αποτέλεσμα να γίνουν αντικείμενο διάφορων συγκρίσεων στα «εσωτερικά» της εγχώριας χιπ χοπ κοινότητας, αφού οι δυο ράπερ είναι γενικά πολύ κοντά σε στυλ και αισθητική, χώρια τη συμμετοχή στους RNS και τις κοινές τους δράσεις.

Σε αντίθεση πάντως με τον Κανόνα, που στο Βίος Και Αλητεία (δες εδώ) κατέγραψε μια εξέλιξη σε ερμηνείες και λεξιλόγιο δίχως να χάσει σε βιωματικό χαρακτήρα ή σε στυγνό ρεαλισμό, ο Θύτης διατηρείται στάσιμα σταθερός σε αυτό το 3ο του προσωπικό βήμα. Κάτι που έχει τα καλά του, μα έχει και τα στραβά του.

Από τη μία, δηλαδή, ο Περιστεριώτης ράπερ παραμένει πιστός σε ένα επιθετικό χιπ χοπ που γενικά είναι σε θέση να υπερασπιστεί με πειθώ, ειδικά όταν το «οπλίζει» με καίριες στιχουργικές αναφορές, οι οποίες αντανακλούν όψεις της ζωής στο σύγχρονο αστικό περιθώριο ("Μόνοι", "Αστικοί Ναυαγοί", "Οι Γείτονες", σε ένα φοβερό εναρκτήριο σλάλομ). Μοιάζει πράγματι μπριζωμένος σε μια Αποστολή Αυτοκτονίας ο Θύτης, λες και είναι ορκισμένος να εκπροσωπήσει όσους παλεύουν να ισορροπήσουν στην εξαθλίωση, με τις όποιες προοπτικές συχνά να μοιάζουν ακόμα πιο δυσοίωνες από την πραγματικότητα που ήδη βιώνουν («παίζει να σκοτωθείς, αυτή δεν είναι προσομοίωση»). Όπως είναι λογικό, ένας τέτοιος κόσμος δεν μπορεί να συνδιαλλαγεί με το 'σεις και με το σας: προσγειώνεται στο κεφάλι μας φλεγόμενος, μαινόμενος, (εξ)οργισμένος, διεκδικώντας τη δική του σπιθαμή γης.

Από την άλλη, ο Θύτης κάπου εγκλωβίζεται μέσα σε όλα τούτα. Ως ράπερ πρώτα-πρώτα ποντάρει και πάλι τα πάντα στη φλόγα του, (ψιλο)αδιαφορώντας για ζητήματα τεχνικής και εκφραστικότητας. Ως δημιουργός, επίσης, χάνεται στον μικρόκοσμο για τον οποίον θέλει να μιλήσει. Ενώ δηλαδή οι στίχοι του μπορούν να δώσουν πόνο ακριβώς γιατί μιλάνε για πράγματα που εμπεριέχουν βία και πόνο, σε κάμποσες περιστάσεις γλιστράνε σε ένα άσκοπο νταηλίκι, σε ένα ατελείωτο «θα σου δείξω εγώ», το οποίο όχι μόνο κουράζει, μα και απογοητεύει. Στιγμές δηλαδή σαν τα "Μην Πλησιάζεις", "Σέντρα", "Θα Έχεις Κηδεία" και "Όλοι Τα Αρχίδια Μας Θα Πάρουνε", δεν εκφράζουν παρά ένα άγονο battle, στο οποίο ο Θύτης μοιάζει να ξοδεύεται χωρίς φειδώ, αδικώντας εαυτόν. Ακόμα και μουσικά, αφού σε ορισμένα κομμάτια θαυμάζουμε τις λαμπρές ιδέες (η εξαιρετική τρομπέτα στο "Φτάνει Πια", το sample όπου πατάει το "Γενιά Του Χάους", το κομψό beat στο εναρκτήριο "Μόνοι"), ενώ σε άλλα τα πάντα αφήνονται να κυλήσουν στο ρελαντί, απλά και μόνο για να πέσει ένας ακόμα λεκτικός τσαμπουκάς.

Εν τέλει, μένεις με ένα άλμπουμ με υπερβολικές μεταπτώσεις ενδιαφέροντος, που ναι μεν διαθέτει το απαραίτητο βιωματικό πρόσημο και έναν αδιαφιλονίκητα underground χαρακτήρα, μα χτίζει πάνω τους λιγότερα από όσα πραγματικά μπορεί. Κι έτσι, είναι την ίδια στιγμή ο δίσκος που περιέχει ένα από τα καλύτερα χιπ χοπ τραγούδια των τελευταίων ετών ("Γενιά Του Χάους", με συμμετοχή Τζαμάλ και με φοβερή συντροφική πάσα στους punks της "Μπασταρδοκρατίας"), μα και ένας δίσκος που αυτοπεριορίζεται, αδυνατώντας να ξεσκαρτάρει όσα βαρίδια τον κρατάνε πίσω.

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Κάνουν μια σοβαρή προσπάθεια να παρουσιάσουν κάτι πιο ουσιαστικό και κατορθώνουν πράγματι να ...
Ξαναγυρνάει στο κλίμα του οριακού Endless Summer (2001), διαλέγει όμως ένα πιο εγκεφαλικό μονοπάτι
Αποτυπώνονται ως μέρος μιας ελευθεριακής παράδοσης που συνδυάζει τη φαντασία με τη μαχητική ...

FEATURED TODAY

Χορευτική μουσική με αφρικάνικες επιρροές, από ελληνική ετικέτα; Μόνο στους ακόλουθους του ήχου της Teranga Beat δεν θα προκαλέσει εντύπωση ένας τέτοιος ...
11 κομμάτια ένα κι ένα, να κουνιούνται μέση και χέρια και πόδια, με πνευστά, μαγεία στα δεύτερα φωνητικά, βασιλικό μπάσο και ξανά πνευστά: soul, αδέρφια μου,
Ο Όθωνας Ματαράγκας επιστρέφει στην Αθήνα για να παρουσιάσει τον επερχόμενο δίσκο του The God Within (Τρίτη 17/12, Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης). Μιλήσαμε

HOT STORIES

Το θρυλικό γκρουπ διαλύθηκε το 1991, αλλά ένας λογαριασμός στο Instagram έβαλε φωτιές στους fans
Θα περιλαμβάνει μάλιστα και 4 αδημοσίευτα ορχηστρικά κομμάτια από το 1998
Ακούστε το ολοκαίνουριο "Feel It (You Got It)"
Top
Στo avopolis.gr χρησιμοποιούμε cookies για να διασφαλίσουμε την εύρυθμη λειτουργία του site και την καλύτερη εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την πλοήγησή σας στο site, αποδέχεστε τη χρήση των cookies και την πολιτική απορρήτου. More details…