Οι μουσικές αναμνήσεις του 2025 έχουν αρχίσει ήδη να ξεθωριάζουν. Οι σύγχρονες κοινωνίες, με την διαρκή εκκαθάριση της μνήμης που μας κάνουν και την αναβάθμιση/ενημέρωση/προγραμματισμό θυμόμαστε όλο και λιγότερα από το παρελθόν και κοιτάζουμε μόνο μπροστά έστω κι αυτό που έρχεται δείχνει δυσοίωνο, σκοτεινό και φοβηχτερό αρκεί να μπορείς να τραβήξεις μια σέλφι . Όμως η μουσική είναι ατρόμητη και πάντα θα προχωράει, ακόμη κι αν έχουμε μνήμη αμοιβάδας (πιά), ακόμη κι αν το μέλλον δεν εμπνέει εμπιστοσύνη.
Να τι φέρνει μαζί του το 2026 αυτές τις μέρες, τις επόμενες εβδομάδες και τους επόμενους μήνες:
Bill Callahan – My Days of 58
Στο Austin και στο στούντιο Cedar Creek ο «ήσυχος αμερικάνος» και ο ντράμερ Jim White ηχογραφούν ζωντανά τα τραγούδια σε μπομπινόφωνο και στη συνέχεια η υπόλοιπη παρέα έρχεται και βάζει τις δικές της πινελιές. Ως συνήθως: Handmade, coolness, με γλυκόπικρη γεύση και ποιητική διάθεση.
White Denim – 13
Όπως φαίνεται κι απ’ τον τίτλο, έχουμε την φυσική συνέχεια του 12 (που είχε κυκλοφορήσει το 2024). Ο James Petralli παίζει τα περισσότερα όργανα με την μπάντα των περιοδειών του να βάζει ένα χεράκι.
Lucinda Williams – World Gone Wrong
Οι αλλεπάλληλες δυσκολίες της ζωής τα τελευταία χρόνια όχι μόνο δεν την κατέβαλαν αλλά -όπως όλα δείχνουν- της έδωσαν δημιουργική ώθηση και προσωπική δύναμη και θέληση. Η ίδια περιγράφει τον δίσκο σαν ένα «ωμό και αληθινό ντοκιμαντέρ για την σύγχρονη Αμερική» (που εδώ που τα λέμε, όλοι την κοιτάμε αποσβολωμένοι). Υπάρχει κι ένα ντουέτο με την Mavis Staples στο τραγούδι του Marley: “So Much Trouble In The World”.
Blondie – High Noon
Ήταν να κυκλοφορήσει την περασμένη χρονιά αλλά ο θάνατος του Clem Burke - που όμως είναι παρόν με τον ήχο του στο άλμπουμ - το μετάθεσε για φέτος. Θα περιλαμβάνει και τραγούδια που έγραψαν ο Johnny Marr και ο Glen Matlock και η Debbie Harry υπόσχεται έναν κλασσικό, αναγνωρίσιμο Blondie δίσκο.
Gorillaz – The Mountain
Το έχουν παρουσιάσει ήδη ζωντανά μερικές φορές, είναι ηχογραφημένο with a little help of their friends: Johnny Marr, Sparks, Idles, Anouska Shankar, Gruff Rhys, Omar Souleyman ενώ εμπλέκονται σε αυτό και οι εξέχοντες: Mark E Smith, Tony Allen, Dennis Hopper, Bobby Womack. Υπερπαραγωγή!
Charli XCX – Wuthering Heights
Το pop κορίτσι περνάει σε άλλο level και γράφει μουσική για μια ακόμη μεταφορά στη μεγάλη οθόνη για τα μελοδραματικά «Ανεμοδαρμένα Ύψη» της Emily Bronte, αυτή τη φορά από την ηθοποιό και σκηνοθέτη Emerald Fennell. Ο αειθαλής John Cale βάζει ένα χεράκι και η χορευτική electropop υποχωρεί για πιο ατμοσφαιρικούς ήχους. Για να δούμε...
Heavenly – Highway to Heavenly
Τι μου θύμησες τώρα… θα πει ο 50άρης γιατί ο 30άρης ή ο 20άρης δεν έχει να πει απολύτως τίποτα, εκτός ίσως από το «ποιοι είναι αυτοί;» Δικαίως... Μετά από 30 χρόνια το αγγλικό indie/power pop συγκρότημα επιστρέφει στη δισκογραφία και μας υπόσχεται πως ακόμη μπορεί να παράξει ρομαντισμό, αισθητική και pop διάθεση.
Robyn Hitchcock – The Confuser
Λέει πως θα μας πάει πίσω στην εποχή των Soft Boys ή στα πρώτα του σόλο άλμπουμ. Από τις αχανείς πεδιάδες του old fashion rock 'n' roll και με παρέα τους σαφώς νεότερους: Todd Bolden στο μπάσο, Eric Slick (Dr Dog) στα τύμπανα και Jeremy Fetzer στην κιθάρα, ενώ σιτάρ και mellotron κάνουν κάποια τραγούδια να λοξοκοιτάζουν προς την ψυχεδέλεια.
Angel Du$t – Cold 2 the Touch
Με 11 τραγούδια σε 22 λεπτά είναι εύκολο να καταλάβεις πόσο καταιγιστικό, πόσο punk είναι το άλμπουμ. Η παρέα από τη Βαλτιμόρη επιστρέφει στις ρίζες της και παίρνει και μικρή βοήθεια από τον Scott Vogel (Terror) και τον Wes Eisold (American Nightmare, Cold Cave).
Daphni – Butterfly
Το side project του Dan Snaith (Caribou) επιστρέφει μετά από 5 χρόνια με μουσική -όπως λέει ο ίδιος- που γράφει για να παίζει στα DJ set που κάνει, όμως υπάρχουν κι άλλα «πιο αργά, πιο περίεργα, πιο ατμοσφαιρικά» που θα μπορούσαν να ακουστούν μόνο στο κατάλληλο club, αν υπήρχε.
Peaches – No Lube So Rude
Με τίτλους από τραγούδια όπως: “Fuck Your Face”, “Fuck How You Wanna Fuck”, “Hanging Titties” και “Panna Cotta Delight” που αλλού θα πήγαινε το μυαλό σου δηλαδή; Μετά από μακρά σιωπή η Peaches επιστρέφει για να προκαλέσει και πάλι όμως δεν ξέρω τι είναι πρόκληση πιά κι αν η γενιά που κοιτάει μια οθόνη διαρκώς μπορεί να αισθανθεί πρόκληση. Όπως και να ‘χει, καλώς τηνε κι ας άργησε.
Sleaford Mods – The Demise of Planet X
Με attitude που κοιτάζει προς την περιοχή της αγγλικής punkοφάσης και όσων ακολούθησαν, χωρίς να μασάνε τα λόγια τους και με φωνητική συμπαράσταση από την Sue Tompkins (Life Without Buildings) και από την Gwendolyn Christie στο βασικό single «The Good Life».
Ratboys – Singin’ to an Empty Chair
Η παρέα από το Σικάγο φτάνει αισίως στο 6ο της άλμπουμ και καταθέτει μία ακόμη ενδιαφέρουσα δήλωση γεμάτη power pop και κιθαριστικό rock ‘n roll. Η Julia Steiner συνεχίζει να τραγουδάει ιδιοσυγκρισιακά τους δουλεμένους στίχους της και το συγκρότημα κάνει διαρκώς σταθερά βήματα ουσίας.
Altin Gun – Garip
Το συγκρότημα από την Τουρκία επιστρέφει στα πάτρια εδάφη για έμπνευση διασκευάζοντας τραγούδια του σπουδαίου τραγουδιστή και συνθέτη Neset Ertas. Για να μπούμε κάπως στο νόημα είναι σαν ένα ελληνικό συγκρότημα να έκανε ένα δίσκο με διασκευές από ρεμπέτικα. Το μπαγλαμαδάκι αντικαθίσταται από κιθάρες, έγχορδα και πνευστά.
Τι άλλα νέα;
Μπορεί να μην έχουν ακόμη τίτλο ή προγραμματισμένη ημερομηνία κυκλοφορίας αλλά ξέρουμε ότι θα κυκλοφορήσουν μέσα στη χρονιά:
Courtney Barnett: Κιθάρες, καλή παρέα (Stella Mozgawa, Bones Sloane, Zach Dawes, Marta Salogni), ηχογραφήσεις στην έρημο (Joshua Tree) και τραγούδια δοκιμασμένα ήδη στα live.
Björk: Όπως μαθαίνουμε από σπόντα, η γυναίκα που έχει μετατρέψει τον εαυτό της σε μέρος της τέχνης της και είναι ταυτόχρονα δημιουργός και φορέας της, ετοιμάζει νέο δίσκο. Ο βασικός της εικαστικός συνεργάτης James Marry σε έκθεση του πριν από μερικούς μήνες στο Reykjavik χρησιμοποίησε υλικό από αυτό το δίσκο κι έτσι μας αποκαλύφθηκε η πληροφορία.
Flea: Να που ήρθε η ώρα ο θρυλικός μπασίστας των Red Hot Chili Peppers να πει αυτά που θέλει μόνος, κυκλοφορόντας το 1ο σόλο άλμπουμ του. Μπορεί να ξεφύγει από την βαριά σκιά του συγκροτήματος;
Massive Attack: Παρ’ ότι τα τελευταία χρόνια είναι σε «δημιουργική απραξία», παραμένουν πολιτικά και κοινωνικά ενεργοί (Spotify, Ισραήλ/Γάζα). Λίγο πριν τελειώσει το 2025 διέρρευσαν την πληροφορία ότι είναι έτοιμοι να κυκλοφορήσουν υλικό που έχουν ετοιμάσει τα τελευταία χρόνια. Όπως όλοι ξέρουμε δεν είναι ένα γκρουπ που μιλάει αν δεν έχει κάτι να πει.
Alabama Shakes: Μετά από μία παύση που έδωσε την ευκαιρία στην Brittany Howard να εκφραστεί μόνη δείχνοντας τις πολλαπλές της δυνατότητες, οι Alabama Shakes επαναδραστηριοποιούνται για το 3ο τους άλμπουμ με βάση πάντα το old fashion rock/rhythm & blues. Δεν έχει κάτι αυτή η παρέα από Big Brother και Janis;
Brigid Dawson & The Mothers Network: Το κορίτσι από τους Thee Oh Sees που το 2020 έκανε το πρώτο της σόλο άλμπουμ επιστρέφει με έναν ακόμη προσωπικό δίσκο και σημαντική βοήθεια από τους Modern Nature. Όλοι μαζί στο στούντιο ηχογράφησαν «πρίμα βίστα» και με διάθεση αυτοσχεδιασμού. Φαντάσου τώρα ότι αυτό το project αναζητά ακόμη εταιρία για να το κυκλοφορήσει. Δεν πάμε καλά, δεν πάμε καθόλου καλά…
Τι; Μόνο αυτά;
Σιγά μην είναι μόνο αυτά... Λοιπόν, σημείωνε...
Iron & Wine, The Cure, Tori Amos, Soft Cell, Aldous Harding, The New Pornographers, Sunn O))), Gong, Jill Scott, Ladytron, Mumford & Sons, Sebastien Tellier, Beverly Glenn-Copeland, Lana Del Ray και φυσικά Morrissey που πρόσφατα μας έδωσε το 1ο δείγμα. Και έπεται συνέχεια... Όρεξη να ‘χουμε να ακούμε.
