Δυναμικές ερμηνείες και τραγούδια για όλα τα γούστα, ορισμένα μάλιστα με «βαριές» υπογραφές. Λείπει όμως η αίσθηση μιας συγκεκριμένης ταυτότητας, που πλέον κρίνεται απαραίτητη...

Δίσκος πέρα από τα συνηθισμένα, που κάνει την έκπληξη ακριβώς γιατί ακόμα και τα όσα περιμένεις καθώς το βάζεις να παίξει, είναι εν τέλει αλλιώς...

Ένας δίσκος με τον οποίον πρωτίστως περνάς καλά, μα την ίδια στιγμή δείχνει και το πώς μια τοπική μουσική καταφέρνει να διαχειριστεί την ενσωμάτωση του υπερ-τοπικού, χωρίς να χάσει την κρίσιμη διάκριση μεταξύ ταυτότητας και (ευπρόσδεκτης) ετερότητας...

Δίσκος «παλαιάς κοπής», βρίσκει τον συνθέτη να ξαναβάζει σε τροχιά τα κεκτημένα με τη βοήθεια τριών όμορφων νέων φωνών, ικανών τόσο για επιδόσεις, όσο και για συναισθηματικές αποτυπώσεις...

Πρώτη δισκογραφική κατάθεση για το σχήμα του Νίκου Τσιλογιάννη, που περιπλανιέται στο ευρύ χωράφι της αυτοσχεδιαστικής τζαζ, χωρίς όμως να γίνεται χαώδες ως άκουσμα...

Απολαμβάνουμε τα μικρά θαύματα που μπορεί να συμβούν όταν μια ομάδα καλών μουσικών αναπνέει τον ίδιο αέρα και συντονίζεται σε κοινές ανάσες -με το πιάνο του Κώστα Ζουλιάτη να δίνει τις βασικές κατευθύνσεις...

Μια δουλειά με ποιητική αφετηρία, η οποία διαθέτει βάθος και ουσία που σπάνια συναντάμε στο σημερινό δισκογραφικό τοπίο...

Αν και δεν πετυχαίνει σε όλα του, ο δίσκος περιέχει κάμποσα τραγούδια υγιέστατα, όμορφα, που μιλούν με ανθρωπιά και ειλικρινές βλέμμα...

Η εμπειρία του να ζεις σε μία σύγχρονη και αντιφατική μεγαλούπολη σαν την Αθήνα, μέσα από ένα ψυχεδελίζον post-punk πρίσμα με κάμποση τσογλανιά...

Χωρίς να πρόκειται για κάποιο ιδιαίτερο τόλμημα, δίνει μια πιο ποπ πλευρά των δύο καταξιωμένων τραγουδιστών, επενδύοντας σε καλά τραγούδια...

Δίσκος ενίοτε όμορφος, κάποτε συναρπαστικός, αλλά μάλλον άνισος, αφού το στίγμα προσωπικότητας συχνά εξαφανίζεται στο φόντο...

Στην πρώτη του ολοκληρωμένη προσπάθεια, το εγχώριο γκρουπ φτιάχνει ένα κρυπτικό δημιούργημα, βαθιά ριζωμένο και αφοσιωμένο στο metal, που φαίνεται όμως να θέλει να απορρίψει την ακαμψία του είδους...

Άνιση δουλειά με αρκετές αβαρίες, μα και με ορισμένα θαυμάσια τραγούδια για την Αθήνα όσων ανθρώπων ζουν δίχως προοπτική, ευρισκόμενοι «δύο νοίκια πίσω και μπροστά η ΔΕΗ/με το ψυγείο άδειο και καθόλου χαρτί»...

Το όνομα (του πατρός) βαρύ, η προσπάθεια (του υιού) φιλότιμη, μα το αποτέλεσμα της «εξόρυξης» φτωχό, να επιτείνει τα αδιέξοδα που θέλησε να υπερβεί...

Στην πιο ζωντανή του εκδοχή εδώ και πολύ καιρό, τραγουδάει πράγματα που φαίνεται να τον αφορούν άμεσα, δίνοντας στην πορεία και μερικούς από τους πιο άμεσους στίχους του...

Από τα μεγαλύτερα (μουσικά) εξαγώγιμα προϊόντα της χώρας μας, επέστρεψαν με έναν μεστό και γεμάτο δίσκο, συστήνοντάς μας με επιτυχία τον Γερμανό Henning Basse ως νέο τραγουδιστή...

Ευρισκόμενος σε μεγάλα κέφια, παραδίδει μαθήματα τραγουδιστικής γραφής και βάζει τα γυαλιά σε διάφορους πολυδιαφημισμένους συναδέλφους του...

Υπάρχουν ενδιαφέρουσες ιδέες και αρκετά να θαυμάσεις στην πρώτη σόλο δουλειά του Κίμωνα Χαραλάμπους (τη φωνή του, πρώτα-πρώτα), λείπει όμως η απογείωση...

Κομψή ποπ γραφή, που επιτρέπει στους hip Unknown Mortal Orchestra να περπατήσουν ακομπλεξάριστα δίπλα στον Ντέμη Ρούσσο των 1970s και στους Fleetwood Mac της κλασικής εποχής να τα πουν επί τροχάδην με τους Toro Y Moi...

Ένας παράξενος συνδυασμός μελαγχολίας και ελπίδας, μοναξιάς και συντροφικότητας, ματαιώσεων και υποσχέσεων. Χωρίς εκρήξεις πικρίας, μα και δίχως την έξαψη του ακράτητου ενθουσιασμού...