Πάνε τα λουλούδια και τα αρνάκια, οπότε βάζουμε breakbeats να ισοπεδώσουν την άνοιξη. Ένα σκοτεινό 12'' από τα ‘90s επιστρέφει για να θυμίσει τι σημαίνει ένταση.

Πέρα από το hype του "Promises", ο Pharoah Sanders είχε ήδη χτίσει έναν κόσμο που δεν γερνάει με τίποτα και το "Journey To The One" είναι η πιο καθαρή του απόδειξη.

Ένα ντεμπούτο που στάζει φως και πονηριά: η Gal Costa πριν γίνει μύθος, σε έναν δίσκο που μυρίζει άνοιξη και βραζιλιάνικη ελευθερία.

Δύο δίσκοι-καταφύγια που ακόμη μοιάζουν να έπεσαν στη Γη από λάθος συντεταγμένες.

Από τα ατέρμονα scrolls και τις κομμένες πέτρες των social feeds, στην τυχαία εύρεση ενός δίσκου που αποκαλύπτει κρυφά στρώματα ομορφιάς: το "A Wilder Alias" των Jackie Cain & Roy Kral.

Ένα τραγούδι-υπενθύμιση: έρωτας και ελληνική ψυχεδέλεια των 70s συναντιούνται σε μια μικρή, φωτεινή στιγμή που αντέχει στον χρόνο.

Όταν ένας δίσκος-λαβύρινθος βρίσκει ήσυχο φινάλε: το "Chutney" κλείνει το "Mandrill" σαν smooth soul-jazz επίλογος—τύμπανα, vibes, φλάουτο.

Όταν ο ουρανός βαραίνει και το μυαλό ψάχνει ρυθμό, ο Joe Bataan έρχεται σαν σωστό αντίδοτο: latin soul, boogaloo και σκέψεις που χορεύουν.

Ένα σπάνιο ελληνικό jazz κόσμημα του 1966, με τη μουσική του Μίμη Πλέσσα να θυμίζει πως κάποια τραγούδια γράφτηκαν για όσα ζήσαμε ή απλώς τολμήσαμε να φανταστούμε.

Καθώς η Αθήνα συνεχίζει να ξεχνά τι θα πει χειμώνας, ένα καλοκαιρινό LP του 1972 έρχεται από το πουθενά να μας θυμίσει μια άλλη εποχή της ελληνικής δισκογραφίας: μυστήρια, σπάνια, και γεμάτη από τη μαγεία μιας folk-bossa nova που άνθισε κόντρα σε κάθε λογική.