Μπορεί να έχω ξανά αναφέρει το συγκεκριμένο περιστατικό γραπτώς μπορεί και όχι, κάποιοι όμως που με γνωρίζουν δια ζώσης σίγουρα θα έχουν υπάρξει μάρτυρες ενός από τα πιο αστεία περιστατικά που μου έχουν συμβεί. Ήταν κάπου αρχές του 2000 όταν μια από εκείνες τις επικές βραδιές που κάναμε στο ιστορικό Decadence των Εξαρχείων ήταν αφιερωμένη στο μυθικό γκρουπ του Ian Brown από το μουσικότατο Μάντσεστερ. Δεν ήταν και η μόνη αφού συχνά πυκνά κάναμε την πεντάδα Pulp, Stone Roses, James, Blur, Deus λόγω της υψηλής τους δημοφιλίας στην Ελλάδα εκείνο το διάστημα. Ρετσίνες και κεφτεδάκια στο Τηνιακό από κάτω και μετά χορός και ποτό στο Decadence. Είναι καθημερινή, έχουμε διαφημίσει την βραδιά στον Rock FM, όλα είναι στην θέση τους, γεμάτο το κλαμπ και εγω με αυτοπεποίθηση στο πόστο μου.
Θυμάστε ότι τότε δεν βγάζαμε τους δίσκους από το σπίτι πρώτον και λόγω υψηλού κουβαλήματος ούτε τα ορίτζιναλ CDs δεύτερον με αποτέλεσμα να κάνουμε συλλογές στο CD-R της Philips συνδυάζοντας πολλά άλμπουμ. Λίγοι είχαμε αυτή την εργαλειάρα οπότε πάντα έπεφτε πρήξιμο από φίλους και συναδέλφους να πω σε αυτό το σημείο αλλά ήταν και κάπως βολικό γιατί γλιτώναμε πολλά ευρώ από τους δίσκους που είχαν ένα μόνο καλό κομμάτι και δεν θα αγοράζαμε ποτέ. Κρατήστε όλα τα παραπάνω, θα σας χρειαστούν στην συνέχεια.
Το Stone Roses του 1987 πέρα από προπομπός μιας ολόκληρης κατάστασης ήταν τα σταθμός για πολλά μουσικά ήδη κι ας ερχόταν θεωρητικά μόνο από ένα. Μέσα του ακούς από αγγλική ποπ ως αμερικάνικη ψυχεδέλεια και φανκ. Δεν ξέρω πως αλλά αυτή η μπάντα κάτι είχε δει σε όνειρο πριν ακόμα σκάσει η φάση των 90s παγκοσμίως με την indie rock που το Ηνωμένο Βασίλειο έβαλε τα γυαλιά σε όλους. Ανάποδα παιξίματα, από μηχανής breaks, κιθάρες να γλιστράνε, φωνητικά που προμήνυαν κάτι το ηλεκτρονικό και πάει λέγοντας. Σε κάθε περίπτωση χωρίς να χρειάζεται να αναλύσω κάθε track του δίσκου, μιλάμε για ένα άλμπουμ φάρο που γέννησε μουσική για το παρόν αλλά και το μέλλον και που ακόμα ακούγεται φρεσκότατο.
Στο πόστο μου λοιπόν, το μαγαζί φίσκα και μέσα στον χαμό των αντεγραμμένων CDs ανακαλύπτω πως δεν έχω ίσως το πιο σημαντικό κομμάτι μαζί που αφού θα τους ζάλιζα με αρκετά της μπάντας αλλά και με επιρροές τους και θα έπαιζε σε μια πολύ κεντρική ώρα, 1.30 φερ ειπείν (κανονικά για τότε, πολύ αργά για σήμερα). Ο λόγος για τον ύμνο ''I Wanna be Adored'' που εκείνο το βράδυ δεν έπαιξε ποτέ. Ξέρω, τραγικό όπως επίσης τραγικός και ο αριθμός ερευνητικών απαντήσεων στα requests. Καθόλου ίντερνετ και streaming services αλλά καθαρή αγάπη, γέλιο και πηγαία αυθεντικότητα μέσα από κάθε δυσκολία που αντιμετωπίζαμε εν μέσω ενός DJ set. Αυτά θα θυμόμαστε πάντα. Και τώρα που το σκέφτομαι, γιατί δεν πετάχτηκε κανείς σε κάνα αυτοκίνητο να το φέρει;
