Την προσοχή σας παρακαλώ! Σήμερα σας έχω κι εξαιρετικά ιδιαίτερο, που όταν το πρωτοαπέκτησα υποσχέθηκα πως θα το γράψω στο Diggin, αλλά μετά κάπως το ξέχασα, με αποτέλεσμα μια ανάμνηση από το παρελθόν να με βρει και να μου θυμίσει για μια συγκεκριμένη συγκυρία και, κατ' επέκταση, έναν δίσκο που εντελώς τυχαία βρέθηκε στο διάβα μου να θωρακίσει λίγη από την παιδική μαγεία που όλοι οφείλουμε να ζήσουμε στα πρώτα μας χρόνια. Κάπως σας μπέρδεψα, αλλά όπως πάντα όλες οι σκέψεις μου θα μπουν σε σειρά, παίρνοντας τα λεπτά καρτερικά, γράφοντας τη στήλη.
Θα ήταν κάπου στο 1990-1992 όταν με την οικογένειά μου κάναμε ίσως τις καλύτερες διακοπές της ζωής μας. Ο πατέρας μου αποφάσισε να πάρει άδεια όλο τον Αύγουστο και έτσι να κάνουμε τον γύρο της Πελοποννήσου με αυτοκίνητο και σκηνές, μία από πάνω για τη μάνα μου που φοβόταν να κοιμάται στο χώμα και μία για μας που δεν μασάγαμε με τίποτα. Κάπου διάβαζα πρόσφατα πως το μοναδικό σχεδόν πράγμα που θυμάται ο ανθρώπινος εγκέφαλος από την παιδική του ηλικία είναι οι καλοκαιρινές διακοπές και πώς να μη συμβαίνει αυτό, αφού μάλλον είναι η πιο γλυκιά - comfort συνθήκη για μια οικογένεια με μικρά παιδιά που το μόνο που θέλουν είναι εικόνες, παιχνίδι και ξεγνοιασιά από γονείς που δεν ασχολούνται με τίποτα άλλο εκτός των ίδιων.
Πολλά δεν θα ξεχάσω από εκείνες τις διακοπές, αλλά μία από τις πιο vivid αναμνήσεις ήταν όταν αποφασίσαμε να επισκεφτούμε το Σπήλαιο του Διρού στη Μάνη, ίσως μία από τις πιο τρομαχτικές αλλά και μαγευτικές εμπειρίες της ζωής μου. Το Σπήλαιο του Διρού ξεκίνησε να εξερευνάται από το 1949, ενώ το 1960 είχε πια χαρτογραφηθεί, και μιλάμε για ένα από τα πιο παλιά σπήλαια με σταλακτίτες που εκτιμώνται στα εκατό χρόνια και βάλε. Θυμάμαι που ο ξεναγός μας είχε πει πως πρέπει να προσέχουμε πάνω στη βάρκα μην ακουμπήσουμε κάτι, γιατί άμα σπάσουμε κανέναν σταλακτίτη θα πάμε φυλακή. Θεέ μου, τι χρόνια κι αυτά.
Μια υπέροχη και αρκετά μυστηριακή διαδρομή που στο δωδεκάχρονο μυαλό μου συνέθετε μουσική, αφού όλα ήταν crystal clear και σχεδόν άκουγες μουσική από τα πλιτς πλατς εδώθε και εκείθε. Ένα μυσταγωγικό κονσέρτο που απλωνόταν μπροστά σου με τη μία. Αυτό όμως που δεν είχα την παιδεία να σκεφτώ ήταν ένα recording που θα έκανε την εμπειρία αυτή να αξίζει παραπάνω, αλλά πού μυαλό γι' αυτά στα μικράτα μου.
Αρκετά χρόνια μετά ανακάλυψα στο Μοναστηράκι το Music from the Caves of Diros, που κυκλοφόρησε από τον ΕΟΤ το 1971 ως μια προσπάθεια να διαφημιστούν τουριστικά τα σπήλαια. Ο Pierre Arnaud, εμπνευστής του όλου πρότζεκτ, πέρα από μουσικός υπήρξε και μια άκρως ιδιαίτερη μορφή καλλιτέχνη, που ασχολήθηκε με αρκετά καλλιτεχνικά πράγματα, όπως ο φωτισμός, πέρα από τον ήχο.
Το Music from the Caves of Diros αποτελείται από ήχους του πανέμορφου σπηλαίου αλλά και συνθέσεις που παραπέμπουν σε cinematic διάθεση, με ηλεκτρονικό αλλά και πιο pop πρόσωπο. Θα το χαρακτήριζα ως έναν ευχάριστο αχταρμά, που προφανώς και θα μπορούσε να είναι πιο ωραίος αν ο ίδιος ο Arnaud απέφευγε τις φολκλορικές πινελιές. Αλλά ΕΟΤ είναι αυτός. Μην παρεξηγηθώ, ο δίσκος μπουζούκια δεν έχει. Παρ' όλα αυτά, πρόκειται για ένα από τα πιο όμορφα - μυστηριώδη ελληνικά releases που, όπως προανέφερα, όταν έπεσα πάνω του εξεπλάγην καταρχάς από τη συσκευασία, που είναι υπέροχη!
Ο δίσκος χωρίζεται στις δύο διάσημες μεριές του σπηλαίου: Αλεπότρυπα και Γλυφάδα. Και αν είστε υπομονετικοί, μετά από σαράντα λεπτά τρέλας θα ανταμειφθείτε στα τελευταία τρία-τέσσερα λεπτά του track "Crystal Echoes", που είναι και η ανταμοιβή για όλους τους λάτρεις της obscure μουσικής. Σίγουρα το εν λόγω long player έχει πέρα από αυτό το κάτι, και ουσία, πέρα από αρκετό ενδιαφέρον σαν ελληνική κυκλοφορία, και σίγουρα ταιριάζει γάντι στην καρδιά του καλοκαιριού που διανύουμε. Αφορμή για εξερευνήσεις, ουσιαστικές διακοπές και ευκαιρίες στα παιδιά που τώρα πρωτογράφουν τις πρώτες τους αναμνήσεις.
