Μπήκε ο Ιούλιος και το καλοκαίρι είναι στο μυαλό. Είτε είσαι εκτός, είτε είσαι εντός των τεράστιων καταφυγίων των πόλεων που κάπως κατάφεραν να μας στοιβάξουν όλους χωρίς να έχουμε την επιλογή. Δηλαδή αν το καλοσκεφτείς, ποιότητα ζωής δεν θα βρεις εντός των αστικών κέντρων αλλά στην εξοχή πολλά είναι αυτά που λείπουν και είναι πολύ σημαντικά για το χτίσιμο μιας υγιής κοινωνικής ζωής. Πιάσ το αυγό και κούρευτο που θα έλεγε και ο πατέρας μου αν άρχιζα να μονολογώ όλα αυτά τα τρελά μπροστά του. Παραδείγματος χάριν, πως θα μάθαινε ένας νέος για το δεύτερο LP του φανταστικού one man show Bobb Trimble από την Μασαχουσέτη των Ηνωμένων Πολιτειών εν έτει 1982 και το τι πρεσβεύει αυτό;
Έμαθα για την ιδιοφυία του Bobb Trimble πίσω στο μακρινό 2010 απο ένα Αμερικάνικο μπλόγκ όπως είθισται να συμβαίνει τότε με τα blogs που ο ιδιοκτήτης του είχε μια φανταστική λίστα με τα πιο αγαπημένα του private άλμπουμ και μέσα σε κείνο τον χαμό βρήκα λιμάνι το ντεμπούτο του Iron Curtain Innocence (1980) που είναι πια στα πιο αγαπημένα μου άλμπουμ όλων των εποχών πια και που με οδήγησε στο δεύτερο του και τελευταίο Harvest of Dreams (1982). Είναι εθισμός τα private releases, τα έχουμε ξαναπεί. Όχι μόνο για την αναγκαστική σπανιότητα τους και την φανταστική τους αισθητική λόγω ''φθηνών'' υλικών και προσωπικής εργασίας αλλά και επειδή πρόκειται για μουσική που γράφτηκε χωρίς πολλά πολλά και με αρκετό κόπο (κατι που πια συμβαίνει κατα κόρον με όλους αυτούς τους παραγωγούς που τα κάνουν όλα απο το δωμάτιό τους). Αν προσθέσεις και την αγάπη που δίνουν οι μουσικοί είσαι πλήρης, για να μην ξεχάσω την αβεβαιότητα της κυκλοφορίας και πως θα την μάθει ο κόσμος. Να θυμίσω πως ήταν πολλές οι περιπτώσεις μουσικών που έκαναν funding μεταξύ φίλων για να μαζευτούν τα χρήματα για τα βινύλια.
Το Harvest of Dreams κόπηκε σε 300 κόπιες και είναι μάλλον από τα πιο ακριβά άλμπουμ στην πρώτη του έκδοση αν το βρεις αφού πρέπει να βγάλεις τουλάχιστον 2K από την τσέπη. Μουσικά μάλλον μιλάμε για ένα μικρό διαμαντάκι με μελαγχολική ποπ που βαστάει καλά απο την ψυχεδελική ροκ και τους tape πειραματισμους της εποχής. Και μέσα σε όλα αυτά η ιδιαίτερη φωνή του Bobb μαζί με τις πρωτόλειες συνθέσεις του που τράβηξαν την προσοχή του Ariel Pink που αφού τον ανακάλυψε κάπως όλο αυτό οδηγήθηκε στις επανεκδόσεις της Secretly Canadian αλλά και του Thurston Moore των Sonic Youth που αγάπησε εξίσου την μουσική του Trimble. Θα χαρακτήριζα την μουσική του γλυκειά καταραμένη και κάπως καλοκαιρινή σε αυτόν τον δίσκο. Δυστυχισμένη αλλα και ελπιδοφόρα μαζί. Ακουστικές κιθάρες, vibes, κρουστά και βιολί. Όλα προάγγελος της νέας ποπ εποχής χωρίς ο ίδιος ενδεχομένως να ξέρει πολλά γι αυτό. Μουσική σωστή για τον Ιούλιο.
