Την Πέμπτη 29 Ιανουαρίου οι Dream Syndicate επιστρέφουν στο Gagarin 205 στο πλαίσιο της τουρνέ τους με τίτλο Medicine Show Tour 2025-2026 που ξεκίνησε στις ΗΠΑ (Νοέμβριο 2025) και συνεχίζεται στην Ευρώπη (ως τον Μάρτιο του 2026) και αυτό που προβλέπεται είναι το εξής. Ένα live χωρισμένο σε δύο μέρη με το πρώτο να διαρκεί περίπου δύο ώρες -δύσκολο μάλλον να αφήσει κάποιον παραπονεμένο- και στο οποίο θα παρουσιάσουν τα καλύτερά τους κομμάτια από ολόκληρη τη διαδρομή τους, τραγούδια που άφησαν ανεξίτηλο το σημάδι τους σε μια εποχή, αλλά και επιλογές από τα τέσσερα άλμπουμ της επανένωσής τους (2017-2023) κι ένα δεύτερο μέρος στο οποίο θα παρουσιάσουν για πρώτη φορά στην ιστορία της μπάντας ολόκληρο το Medicine Show (1984) στην πλήρη του εκδοχή, όπως ακριβώς δημιουργήθηκε πριν από τέσσερις δεκαετίες.
Αφορμή η επανέκδοση αυτού του δεύτερου άλμπουμ της πορείας τους σε πολυτελές box set τετραπλού CD που περιλαμβάνει 42 κομμάτια, εκ των οποίων τα 29 είναι ανέκδοτες ηχογραφήσεις από την περίοδο 1983-1984, καθώς και σε έκδοση LP βινυλίου. Η κυκλοφορία πραγματοποιείται από τη δική τους δισκογραφική εταιρεία Down There Records, με διανομή από τη Fire Records.
Η επανέκδοση αυτή έρχεται ύστερα από μια επίπονη και πολύχρονη νομική διαμάχη με την Universal Music Group (της οποίας θυγατρική είναι η A&M), μέσα από την οποία οι Dream Syndicate κατόρθωσαν να ανακτήσουν τα πλήρη δικαιώματα του έργου τους.
H ιστορία των Dream Syndicate
Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.
Το 1982 οι Dream Syndicate γεννήθηκαν στο Davis της Καλιφόρνια και γρήγορα έγιναν το πιο πολυσυζητημένο συγκρότημα του underground rock χάρη στο ντεμπούτο άλμπουμ τους. Ακολούθησαν τέσσερα άλμπουμ και αμέτρητες περιοδείες, πριν οι Dream Syndicate διαλυθούν το 1988, για να επανενωθούν το 2012. Πριν από αυτό, το 1982, έχουν ήδη δημιουργήσει ένα μικρό label, το Down There Records, όπως εξηγεί ο θεματοφύλακας της ιστορίας των Dream Syndicate, Pat Thomas, για να κυκλοφορήσουν το ομώνυμο 12ιντσο EP με 4 τραγούδια, ανάμεσά στα οποία οι πρώτες εκτελέσεις των "When You Smile" και "That's What You Always Say".
Το The Days of Wine and Roses ηχογραφήθηκε μέσα σε μόλις τρεις ημέρες για τη μικρή αλλά ιδιαίτερα καταξιωμένη Ruby Records, όταν το συγκρότημα ήταν μόλις εννέα μηνών. Μετά από καταιγισμό θετικών δημοσιευμάτων, η A&M Records θέλησε να αποκτήσει τη μπάντα, η οποία μπήκε στο στούντιο με τον παραγωγό Sandy Pearlman και μαζί πέρασαν πέντε μήνες δουλεύοντας με σχολαστικότητα πάνω στο δεύτερο LP τους. Δεδομένης της απότομης ανόδου τους, οι Dream Syndicate πιθανότατα θα αντιμετώπιζαν ένα κύμα κριτικής αντίδρασης ό,τι κι αν έκαναν στο δεύτερο άλμπουμ τους.
Το Medicine Show το 1984 υποδέχθηκε ανοιχτά εχθρικές κριτικές, κυρίως επειδή δεν έμοιαζε σχεδόν καθόλου με τον προκάτοχό του. Εκεί που το The Days of Wine and Roses ήταν ένας ωμός, παθιασμένος συνδυασμός του Dylan της περιόδου Highway 61 Revisited με τους Velvet Underground στην πιο πρωτόγονη εκδοχή τους, το Medicine Show ακουγόταν μεγαλοπρεπές και γυαλισμένο, αλλά ταυτόχρονα σκονισμένο και φθαρμένο, γεμάτο σκοτεινές, σύνθετες αφηγήσεις κακοτυχίας και κακού αίματος, ντυμένες με βροντερά τύμπανα και βρυχώμενες κιθάρες, σαφώς πιο rock απ’ ό,τι είχαν παρουσιάσει ως τότε ο Steve Wynn και ο Karl Precoda. Η αποχώρηση της αρχικής μπασίστριας Kendra Smith και η αντικατάστασή της από τον Dave Provost έφερε επίσης μια αλλαγή στη δυναμική του συγκροτήματος, καθώς, επίσης, και τα έντονα θεατρικά πλήκτρα του Tom Zvoncheck που επιδίωκε μια επιστροφή στην κλασική ροκ εποχή. Από τη στιγμή της σύλληψης του το Medicine Show υπήρξε αντικείμενο αντιπαραθέσεων, ένα άλμπουμ-σταυροδρόμι, γεμάτο αντιφάσεις και πάθος.
Οι indie ήρωες του underground ήχου τόλμησαν να γίνουν το πρώτο συγκρότημα του κινήματος που υπέγραψε με major label, άλλαξε μπασίστα, επέλεξε mainstream παραγωγό και πέρασε μήνες στο στούντιο, φτιάχνοντας έναν δίσκο που - σε αντίθεση με το προηγούμενο άλμπουμ που ηχογραφήθηκε μέσα σε μία ημέρα - απαιτούσε χρόνο, κόπο και ψυχικό βάθος.
Ο Steve Wynn στην πρόσφατη αυτοβιογραφία του αναφέρει ότι η δημιουργία του Medicine Show υπήρξε μια εξαντλητική διαδικασία με πολλή πίεση, ένταση και συγκρούσεις, αλλά ταυτόχρονα ικανοποίησε μια ανεξάντλητη καλλιτεχνική ανάγκη, προσφέροντας ένα λυτρωτικό ταξίδι στη μνήμη και τον ήχο. Από αυτήν τη σύγκρουση γεννήθηκε ένας τολμηρός δίσκος, συγκινητικός που αρχικά έλαβε μικρή αποδοχή, με το πέρασμα του χρόνου, όμως, απέδειξε την αξία του, ξεπέρασε τις προσδοκίες και ξεχώρισε στα χρόνια που ακολούθησαν για την αυθεντικότητά και τη δύναμη του.
Όσοι έχουν διαβάσει τα πρόσφατα απομνημονεύματα του Steve Wynn γνωρίζουν για το «breakdown» που υπέστη κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων. Το βάρος ήταν τεράστιο: ντεμπούτο σε μεγάλη εταιρεία, ένας απαιτητικός παραγωγός, τραγούδια σαν μικρές νουβέλες, τριβές μέσα στη μπάντα. Κι όμως, το αποτέλεσμα που προέκυψε ήταν ατίθασο και μοναδικό. «Εμείς βρεθήκαμε μπροστά σε ένα τιτάνιο έργο: δεκάδες ώρες κασετών, επιλογή του τι άξιζε να σωθεί, mastering, ξανά ακρόαση, προσπάθεια να δέσει το σύνολο. Ήταν ένα μείγμα εμπνευσμένης απογοήτευσης — στιγμές καλλιτεχνικά λυτρωτικές, όμορφες, καθαρτικές, και η χαρά της ανακάλυψης χαμένων πολύτιμων στιγμών. Ειλικρινά, αφήνει το Days of Wine & Roses πίσω του — και το λέμε αυτό ενώ εξακολουθούμε να θεωρούμε εκείνον τον δίσκο έναν από τους 20 κορυφαίους των 80s. Και αυτός εδώ ανήκει στη λίστα. Σφηνωμένος ανάμεσά τους».
Το άλμπουμ Μedicine Show
Tο Medicine Show είναι ο δίσκος στον οποίο οι Dream Syndicate σταματούν να μοιάζουν με μέρος μιας σκηνής και αρχίζουν να ακούγονται σαν κάτι ξεχωριστό και ανεξάρτητο.
Ο ήχος του Karl Precoda απομακρύνεται από το ξέσπασμα και μπαίνει σε μια πιο ελεγχόμενη τροχιά. Οι κιθάρες δεν καταρρέουν, περιστρέφονται. Υπαινίσσονται ήδη ένα μέλλον που τότε δεν είχε όνομα: την τραχιά εσωστρέφεια του alt-country, και τη βαριά ακινησία που αργότερα θα ονομαστεί grunge. Καθοριστικός παράγοντας εδώ είναι ο Sandy Perlman. Παραγωγός με σαφή ιδεολογία του ήχου, όχι απλώς τεχνικός. Όπως με τους Blue Öyster Cult, έτσι κι εδώ, τοποθετεί τη μπάντα σε ένα ενδιάμεσο τοπίο, ανάμεσα στο garage και στο heavy rock. Όπως και στο Give ’Em Enough Rope το δεύτερο άλμπουμ των Clash, η παραγωγή του δεν επιδιώκει ακαριαία ένταση, αλλά όγκο. Όχι πυροτεχνήματα. Ίσως να μην ήταν αυτό που ήθελε να ακούσει το punk κοινό εκείνη τη στιγμή, όμως ο Perlman μετέτρεψε τους Clash σε έναν "στρατό από κιθάρες", κάτι που και οι ίδιοι επιθυμούσαν, αλλά σίγουρα δεν κατάφεραν στο ντεμπούτο τους, όσο ένδοξο κι αν ήταν. Κι αυτό ακριβώς είναι που δίνει και στο Medicine Show διάρκεια, αλλά όχι άμεση αποδοχή.
Η πρώτη πλευρά του δίσκου θυμίζει ακόμη το Days of Wine and Roses, όμως χωρίς τη φωτεινή, ψυχεδελική pop. Οι Dreams Syndicate ακούγονται διαφορετικοί εξαιτίας της παραγωγής, αφήνοντας σε μεγάλο βαθμό πίσω τους την ταμπέλα του “paisley underground”. Εδώ επικρατούν οι σκιές. Το “paisley underground” εδώ αρχίζει να υποχωρεί, ο ήχος ακούγεται πιο γήινος και βαρύς. Η δεύτερη πλευρά, όμως, μεταφέρει το άλμπουμ σε άλλο επίπεδο. Τα μεγάλα κομμάτια απλώνονται χωρίς βιασύνη και η μπάντα παίζει με τη βεβαιότητα ότι ο χρόνος είναι σύμμαχος, όχι εχθρός.
Αυτή η πλευρά του άλμπουμ κάνει ρητές τις σκοτεινές υποδηλώσεις που στην πρώτη πλευρά ακούγονται απλώς σαν ψίθυροι. Σε τρία εκτεταμένα κομμάτια, οι Dream Syndicate καθιστούν σαφές ότι όχι μόνο το δεύτερο άλμπουμ τους απέφυγε το λεγόμενο “sophomore slump”, αλλά ότι εντάσσεται στη χορεία των κλασικών. Δεν πρόκειται για “καλό δεύτερο άλμπουμ”, αλλά για εκείνη τη σπάνια στιγμή όπου μια μπάντα επαναπροσδιορίζεται. Nebraska. Funhouse. Όχι ως αναφορά, αλλά ως συγγένεια πνεύματος. Η πλευρά ανοίγει με το ομώνυμο κομμάτι και το προκλητικό στοίχημα του Wynn: “I got a page one story buried in my yard”. Ένας κόσμος παλιάς Αμερικής, περιπλανώμενων θεαμάτων, απατεωνιάς και βίας κάτω από την επιφάνεια. Η southern-gothic αίσθηση δεν είναι αισθητική επιλογή· είναι αφηγηματικό εργαλείο. Hard-boiled Αμερική, James M. Cain και Jim Thompson, όχι ως φόρος τιμής αλλά ως ψυχικό τοπίο.
Είναι εύκολο να σκεφτεί κάποιος ότι ένα τραγούδι σχεδόν εννέα λεπτών με τίτλο "John Coltrane Stereo Blues" θα μπορούσε να αποδειχθεί παγίδα αμηχανίας, όμως τελικά αποδεικνύεται το ακριβώς αντίθετο. Και μια εξαιρετική λεπτομέρεια, ξεκινά με ένα τετράφθογγο κιθαριστικό ostinato που ρυθμικά θυμίζει το θέμα του "A Love Supreme" του Coltrane, αλλά με διαφορετικές νότες. Το "John Coltrane Stereo Blues" είναι το κέντρο βάρους του δίσκου. Ένα κομμάτι που θα μπορούσε εύκολα να αποτύχει, αλλά αντί γι’ αυτό χτίζεται υπομονετικά, με τις κιθάρες του Precoda και του Wynn που κινούνται η μία γύρω από την άλλη, σε μια ένταση που θυμίζει Tom Verlaine και Richard Lloyd στο “Marquee Moon”. Το κομμάτι κλιμακώνεται σε ένταση, με τα φωνητικά του Wynn να γίνονται όλο και πιο δυσοίωνα καθώς δηλώνει: “I got some fine wine chilling in the freezer, mama, I know what you like”, “we’re gonna learn about love on a three ply rug”, και στο τέλος να ψέλνει: “I don’t think that’s what you want”. Το τραγούδι σβήνει ήσυχα με το δίστιχο “a man works hard all day so he can do what he wants to / at night”, πριν οι κιθάρες αρχίσουν ξανά να συγκρούονται, με τον Precoda να γίνεται όλο και πιο τσιριχτός, ταιριάζοντας το ουρλιαχτό της φωνής του Wynn. Φτάνουμε στο τέλος της διαδρομής με το “Merrittville”, όπου η οθόνη ανοίγει διάπλατα και βρισκόμαστε ξεκάθαρα στην επικράτεια του Springsteen, ιδιαίτερα αν λάβουμε υπόψη το επικό πιανιστικό παίξιμο του Tom Zvoncheck. Εδώ κυριαρχεί η μελαγχολία, μια αίσθηση τραγικής ομορφιάς που επιμένει ακόμη και μπροστά στην τυχαία βία.
Το Medicine Show έχει την κλειστοφοβική, παρανοϊκή ατμόσφαιρα του Jim Thompson που συγκρούεται με τους southern-gothic τρόμους του Harry Crews. Για χρόνια υπήρξε ένας δίσκος-φάντασμα, περισσότερο θρύλος παρά πραγματικότητα.
The Medicine Show: I Know What You Like (Deluxe Edition) – H επανέκδοση
Αρκετά χρόνια μετά την κυκλοφορία του Medicine Show όποιος συνειδητοποιούσε ότι δεν ήξερε πού το είχε βάλει και σκεφτόταν «εντάξει, μωρέ θα το πάρω σε CD» -κάποια στιγμή είχε κυκλοφορήσει μια έκδοση σε CD, όμως εξαφανίστηκε- γρήγορα θα αντιλαμβανόταν ότι όχι, κάτι τέτοιο δεν ήταν δυνατό. Για πολλά χρονια δεν μπορούσε κανείς να το βρει πουθενά.
Όταν η μπάντα κέρδισε τα δικαιώματα των ηχογραφήσεων, έβαλε στόχο να δημιουργήσει μια σωστή επανέκδοση. Πέρα από το βινύλιο του αρχικού άλμπουμ και τη streaming έκδοση μέσω Bandcamp, υπάρχει και ένα deluxe box set 4 CD με 42 κομμάτια των Dream Syndicate: σπάνιες live ηχογραφήσεις, ραδιοφωνικά sessions, πρόβες, demo και ανέκδοτο υλικό από την περίοδο 1983-1984. Υπάρχει μια εκπληκτική συναυλία του 1984 από το Aragon Ballroom στο Σικάγο, που είχε μεταδοθεί αρχικά από τον WXRT.
“Θέλετε jams; Υποσχεθήκαμε ότι θα τζαμάρουμε”, λέει ο Wynn πριν η μπάντα — με τον Zvoncheck στο όργανο — ξεσπάσει στο "John Coltrane Stereo Blues". Αυτές και άλλες live εκτελέσεις εδώ ενισχύουν την ιδέα ότι οι Dream Syndicate ήταν μία από τις σπουδαιότερες κιθαριστικές μπάντες της δεκαετίας του ’80: ούτε βυθισμένοι στο corporate rock, ούτε χαμένοι σε χαζοχαρούμενα new wave dance κομμάτια.
Το Days of Wine and Roses πάντα στήριζε αυτό το επιχείρημα· υπήρχαν και στιγμές λάμψης στους μεταγενέστερους δίσκους και στις σποραδικές σόλο δουλειές του Wynn. Όμως, όσο το “Medicine Show” δεν ήταν εύκολα διαθέσιμο σε νέους ακροατές, έμοιαζε σαν να μην έφτασαν ποτέ πραγματικά εκεί. Τώρα, γίνεται ξεκάθαρο ότι το έκαναν.
Υπάρχει, επίσης μια εμφάνιση στο CBGB’s το ’83, όπου η μπάντα παίζει το "Medicine Show" ως ένα lo-fi, μπλουζ, country-χρωματισμένο κομμάτι που θυμίζει τους Gun Club. Παιγμένο σε πιο αργό shuffle απ’ ό,τι στην ηχογράφηση του άλμπουμ, προσφέρει μια ελαφρώς διαφορετική εκδοχή του τραγουδιού, όπως και κάποιες άλλες πρώιμες εκτελέσεις που ακούγονται εδώ. Υπάρχουν, επίσης, μερικά rehearsal tracks με την αρχική μπασίστρια Kendra Smith, που είχε αποχωρήσει από το συγκρότημα ανάμεσα στο “Days” και το “Medicine Show”. Και κάποιες διασκευές από εμφανίσεις στο New Hope της Πενσυλβάνια και στο Austin του Τέξας: “Suzie Q”, “Don’t Fear the Reaper”, “Morning Dew”, “Born on the Bayou”.
Αυτό που αποκαλύπτει το νέο box set είναι ότι, ως live μπάντα, εκείνη την εποχή οι Dream Syndicate ήταν σε εκρηκτική φόρμα: ο Steve Wynn στα πιο εμπνευσμένα του φωνητικά, ο Karl με τις κιθάρες του εκρηκτικός, ο Dennis Duck με το αλάνθαστο beat του που κρατά με ακρίβεια τον ρυθμό, οι Dave Provost και Mark Walton στο groove που δίνει τεράστια ώθηση στον ήχο κι ο Tommy Zvoncheck στα πλήκτρα προσθέτει το δικό του ανεξίτηλο αποτύπωμα. Εν ολίγοις ένα μοναδικό Medicine Show era sound.
Έτσι μπορούμε να κρατάμε πλέον στα χέρια μας πλέον το ζωντανό χρονικό μιας εποχής: πρωτόλειες εκτελέσεις τραγουδιών, τολμηρές διασκευές, στιγμές αυθόρμητης δημιουργίας μιας μπάντας που εξελισσόταν διαρκώς. Οι ζωντανές ηχογραφήσεις από τις συναυλίες στα CBGB's, Zaders και Soap Creek κρύβουν ατόφια μαγεία και αποτυπώνουν τη φωτιά εκείνων των χρόνων. Η remastered έκδοση του studio album, δουλεμένη από τις αυθεντικές αναλογικές μπομπίνες, ακούγεται, όπως λέει ο Wynn - «Ακριβώς όπως το θυμάμαι τη μέρα που το μιξάραμε.».
Αν δεν έχεις ακούσει ποτέ μέχρι σήμερα το Medicine Show, είσαι από τους τυχερούς που θα ακούσουν για πρώτη φορά ένα άλμπουμ που θα θυμούνται για το υπόλοιπο της ζωής τους.
Ραντεβού στο Gagarin.
