Πριν κάποιο καιρό, ένα βράδυ Δευτέρας που απεργούσαν τα ταξί, πήρα το δρόμο για το προβάδικο των Wormhog. Έβγαλαν νέο άλμπουμ και αυτό αποτελεί την καλύτερη αφορμή να πιούμε λίγα τσίπουρα μαζί, να πούμε μερικές κουβέντες για αυτούς και να τους γνωρίσω λίγο καλύτερα. Με τα 3/4 της μπάντας έχουμε κοινή καταγωγή -τη μαγική Τρίπολη- και πραγματικά μπαίνει ένα τσεκ στη λίστα των ονείρων μου με την πρώτη μου συνέντευξη σε συντοπίτες απ’ τη Μόρντορ. Με αφορμή το release show του Transience που θα γίνει την Κυριακή 5 Απριλίου στο ΙΛΙΟΝ plus με τους Sevengill, μπορείτε να τους γνωρίσετε καλύτερα και εσείς.
Lets go!
- Ποιοί είστε;
Είμαστε ο Πάνος, ο Κώστας, ο Χρήστος και ο Πάνος και είμαστε οι Wormhog, μια progressive rock/metal μπάντα από την Αθήνα με καταγωγή κατά 3/4 από την Τρίπολη.
- Oι Wormhog ζουν από τη μουσική ή έχουν διπλή ζωή;
Διπλή ζωή όμπβιουζλι. Είμαστε όλοι εργαζόμενοι, ευτυχώς με σταθερά και πρωινά ωράρια, κάτι που διευκολύνει πολύ τον προγραμματισμό μας για πρόβες και λάηβ. Ο Χρήστος κάνει καριέρα στον κόσμο της γραφιστικής με το προσωνύμιο kamaris_junk, ο Πάνος είναι σκηνοθέτης και μοντέρ, ο άλλος Πάνος απασχολείται στον δημόσιο τομέα, βεβαίως βεβαίως, ως φιλόλογος και ο Κώστας είναι μηχανολόγος μηχανικός.
- Πώς γράφετε μουσική;
Μαζευόμαστε σε έναν κύκλο με κεριά και μια πεντάλφα στο πάτωμα, και χαστουκίζουμε ο ένας τον άλλον. Αυτός που θα αντέξει μέχρι το τέλος έχει τη δυνατότητα να επιλέξει ποιο κομμάτι από την μπάνκα μας θα δουλευτεί καθώς και να διατάζει όλους τους άλλους. Αν κάποιος από τους υπόλοιπους διαφωνεί έντονα με την κατεύθυνση του κομματιού, πρέπει να κόψει την παλάμη του με ένα μαχαίρι και να θυσιάσει μια κατσίκα. Με αυτόν τον τρόπο του δίνεται το δικαίωμα να προτείνει κάτι διαφορετικό. Η τέχνη είναι πόνος.
- Στίχοι ή μουσική;
Μουσική σίγουρα αλλά με αστερίσκο. Πολλά τα παραδείγματα που μια πολύ καλή σύνθεση χάνει την αίγλη της όταν οι στίχοι αποδεικνύονται μιεχ. Και το αντίθετο. Στην τελική όμως, αν η μουσική δεν μας αγγίζει δεν υπάρχει συζήτηση.
- Λάιβ ή στούντιο;
Οι απόψεις διίστανται εδώ. Το συναίσθημα μετά από μια καλή εμφάνιση είναι αρκετά παρόμοιο με το συναίσθημα μετά από ένα παραγωγικό σέσιον στο στούντιο. Ίσως για αυτό δεν μπορούμε και να αποφασίσουμε.
- Τι σημαίνει για εσάς επιτυχία;
Κάθε ολοκλήρωση ενός track, πόσο μάλλον ενός δίσκου, είναι επιτυχία. Επιπλέον κάθε φορά που κάποιος επηρεάζεται και συνδέεται με τη μουσική μας είναι για εμάς επιτυχία. Επίσης το να είσαι σε κάθε δισκογραφική δουλειά σου καλύτερος, να μαθαίνεις από τα λάθη και να εξελίσσεται η μπάντα και ο καθένας μας μέσα σε αυτήν.
- Τι feedback παίρνετε από το κοινό πιστεύετε ότι αυτό επιστρέφει ξανά και ξανά στη μουσική σας;
Συνήθως ότι κάθε μας κομμάτι είναι 4 κομμάτια (χαχα). Ξέρουμε ότι οι συνθέσεις μας είναι λίγο “δύσπεπτες” κάποιες φορές αλλά πιστεύουμε ότι αν μας δώσεις μια - δύο ευκαιρίες, θα κολλήσεις. Το λίγο κοινό που μας ακούει με συνέπεια είναι σε αυτή την κατηγορία.
- Ποιο είναι το «όραμα» της μπάντας;
Πρώτα από όλα να είμαστε υγιείς και να βγάζουμε μουσική για πολύ καιρό ακόμη. Δεν έχουμε κάποιο μεγάλο “όραμα”, αλλά κάθε επιτυχία είναι ευπρόσδεκτη. Δεν θα έλεγε κανείς όχι στο να μπορούμε να ζούμε από τη μουσική μας (καλησπέρα ουτοπίααα). Όσο περνάμε καλά όμως, βγάζουμε μουσική, γνωρίζουμε κόσμο και κάνουμε ωραία λαιβάκια, είμαστε ευγνώμονες.
- Ποιο λαιβ σας σας έχει χαραχθεί πιο έντονα στη μνήμη;
Έχουμε διάφορα. Πολύ φαν ήταν ένα αποκριάτικο που είχαμε κάνει στο Bad Tooth το 2024 μαζί με Bastard Sword το οποίο αναφέρουμε συχνά μεταξύ μας και ένα καλοκαιρινό στο NAOS μαζί με Kalabrian Syndrome και Dead Flag Blues γιατί ήταν πολύ οικογενειακό και ζεστό το κλίμα. Γενικότερα αυτό που μας ξεχωρίζει ένα καλό λάηβ είναι η επικοινωνία που έχουμε με τις άλλες μπάντες, οπότε όταν παίζουμε με φίλους οι συνθήκες είναι ιδανικές για ένα καλό performance. Ενδεχομένως να έχουν παίξει ρόλο και τα υπέροχα αφισάκια που έχει φτιάξει ο kamaris_junk για τα δύο αυτά λάηβ. Φυσικά μας έχει μείνει αξέχαστο και το δεύτερο λάιβ του Metal Solidarity στις ΦΕΠΑ για πολλούς και διάφορους λόγους.
- Οι δουλειές που έχετε κυκλοφορήσει έως τώρα είναι κοντά σε αυτό που φανταζόσασταν κατά τη διάρκεια της δημιουργίας τους;
Μέχρι τώρα είναι καλύτερες απ’ ότι είχαμε φανταστεί. Κάθε δίσκος ανεβάζει τον πήχη για τον επόμενο και μας δίνει κίνητρο να γινόμαστε καλύτεροι.
- Πριν λίγους μήνες κυκλοφόρησε το νέο σας άλμπουμ με τίτλο Transience. Πείτε μας λίγα λόγια γι’αυτό. Πότε καταλάβατε ότι ο ήχος του άλμπουμ έχει βρει την ταυτότητά του;
Η δουλειά πάνω στον δίσκο άρχισε το 2022, σε μια περίοδο όπου το υλικό είχε διαμορφωθεί περίπου κατά τα δύο τρίτα σε σχέση με αυτό που τελικά κυκλοφόρησε. Η συνεργασία μας με τον Μιχάλη Καρπαθίου στο D Studio αποδείχθηκε για ακόμη μία φορά καθοριστική. Ο Μάικ έχει αναλάβει ουσιαστικά ρόλο παραγωγού για την μπάντα εδώ και χρόνια, ήδη από το Yellow Sea, πέρα από τα καθήκοντά του ως ηχολήπτης. Μαζί του μπήκαμε σε μια διαδικασία προπαραγωγής, που κράτησε περίπου έναν χρόνο, κατά την οποία επανεξετάσαμε σε βάθος το υλικό: αναδομήσαμε κομμάτια, πειράξαμε λεπτομέρειες, προσθέσαμε νέα riffs, εξελίξαμε ιδέες που ήδη υπήρχαν και, συνολικά, δουλέψαμε με στόχο να αποτυπωθεί με ακρίβεια ο χαρακτήρας και η αισθητική του Transience. Τον Νοέμβριο του 2023 μπήκαμε στο D Studio και ηχογραφήσαμε ζωντανά ολόκληρο το ρυθμικό υπόβαθρο του δίσκου. Mέσα στο 2024, προστέθηκαν σταδιακά όλα τα υπόλοιπα στοιχεία: επιπλέον κιθάρες, solo, εφέ και φωνητικά. Σε τεχνικό επίπεδο, μια συνειδητή επιλογή —ύστερα από εισήγηση του Μάικ— ήταν να μην χρησιμοποιηθεί μετρονόμος κατά την ηχογράφηση κάτι που έδωσε στο Transience μια πιο οργανική αίσθηση, με φυσική κίνηση και groove. Η μίξη πραγματοποιήθηκε από τον ίδιο τον Μιχάλη Καρπαθίου, ενώ για το mastering απευθυνθήκαμε στον Carl Saff στο Saff Mastering LLC στο Σικάγο. Ήταν η πρώτη φορά που συνεργαστήκαμε μαζί του και η εμπειρία ξεπέρασε κάθε προσδοκία. Τον ανακαλύψαμε μέσω των Elder, τους γουστάρουμε όλοι στην μπάντα, και αρχικά θεωρούσαμε πως η συνεργασία θα ήταν καθαρά τυπική. Στην πράξη, όμως, ο Carl αποδείχθηκε εξαιρετικός συνεργάτης και έπαιξε και αυτός καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση του τελικού ηχητικού τοπίου του δίσκου.
- Τι ήταν αυτό που έκανε αναγκαία τη δημιουργία αυτού του άλμπουμ;
Ο προηγούμενος δίσκος μας Yellow Sea κυκλοφόρησε κατά την διάρκεια του covid και μάλιστα στις αρχές του. Είχαμε γράψει μέρος του υλικού του Transience όταν τα πράγματα επανήλθαν σε συνηθισμένους ρυθμούς και η αρχή της παραγωγής του δίσκου έγινε τότε, κατά βάση για ψυχοθεραπευτικούς λόγους παρά για κάτι άλλο. Στην συνέχεια το κίνητρο άλλαξε γιατί καθώς ολοκληρωνόταν η μορφή των κομματιών συνειδητοποιήσαμε ότι έχουμε κάτι που μας αρέσει πολύ και συγκεντρωθήκαμε στο πως θα το φτάσουμε στο καλύτερο δυνατό επίπεδο.
- Τι διαφοροποιεί αυτή την κυκλοφορία από προηγούμενες δουλειές σας;
Είναι σίγουρα η πιο ώριμη δουλειά μας ως τώρα. Οι συνθέσεις είναι πιο στοχευμένες και οι στίχοι πιο προσωπικοί ενώ και στο κομμάτι της παραγωγής δώσαμε πολύ περισσότερη σημασία στην λεπτομέρεια και δεν αφήσαμε τίποτα “στην τύχη”. Ήμασταν “από πάνω” μέχρι να φτάσουμε στο τελικό αποτέλεσμα, το οποίο μας άφησε απόλυτα ικανοποιημένους. Επίσης είναι η πρώτη φορά που συνεργαζόμαστε με άλλον καλλιτέχνη, καθώς υπάρχει ένα synth σόλο του Αχιλλέα Χαρμπίλα (Bastard Sword, Black Knot, Amn) στο κομμάτι “Aurora”, που είναι από τις αγαπημένες μας και πιο συναισθηματικά φορτισμένες στιγμές του δίσκου.
- Πώς θα θέλατε να νιώθει κάποιος 10 λεπτά πριν τελειώσει την ακρόαση του νέου δίσκου σας;
Θα θέλαμε να νιώσει σύνδεση με την μουσική μας και εκείνο το ζεστό συναίσθημα που σε κατακλύζει όταν έχεις ανακαλύψει έναν δίσκο που σου αρέσει πολύ. 10 λεπτά αργότερα θα θέλαμε να το βάλει να παίξει από την αρχή (χαχα).
- Ποιες είναι οι μουσικές σας αναφορές σαν μπάντα; Αλλάζουν με τα χρόνια ή μένετε πιστοί σε αυτές με τις οποίες ξεκινήσατε;
Αλλάζουν συνεχώς όσο οι ίδιοι ακούμε νέα πράγματα ή κολλάμε με διαφορετικά είδη. Φαίνεται και από την δισκογραφία μας αυτό. Το πρώτο μας EP Mother Worm Father Hog είναι μια καθαρά stoner σύνθεση και κυκλοφόρησε το 2014, την στιγμή της απόλυτης κυριαρχίας του stoner στην ελληνική σκηνή, όπου οι Planet είχαν μόλις κυκλοφορήσει το Vigilante και οι 1000mods το Vultures, ανεβάζοντας τρομερά το επίπεδο του εγχώριου ήχου. Προφανώς και επηρεαστήκαμε, ήμασταν 22-23 χρονών και πηγαίναμε στα λάηβ τους ανελλιπώς. Το Yellow Sea που ακολούθησε δεν είναι τόσο εκδηλωτικό στις αναφορές του όσο το EP, εκτός από αυτή των Black Sabbath, αλλά και πάλι το stoner, proto-doom στοιχειο είναι κυρίαρχο. Το Transience, που μόλις κυκλοφόρησε, είναι πιο δύσκολο να το κατατάξεις σε είδος. Διατηρεί χαρακτηριστικά στοιχεία του ήχου μας των προηγούμενων δίσκων αλλά ταυτόχρονα τον εξελίσσει σε κάτι καινούργιο και εντάσσει το progressive στοιχείο πολύ πιο κεντρικά.
- Ποιο κομμάτι σας θα παίζατε σε κάποιον που δε σας έχει ακούσει;
Κώστας: Θα ήταν σίγουρα το ομώνυμο τραγούδι της τελευταίας μας κυκλοφορίας, το “Transience”. Είναι από τις πιο χαρακτηριστικές μας συνθέσεις για να καταλάβει κάποιος πως κινούμαστε μουσικά.
Πάνος: Συμφωνώ με τη λογική του Κώστα αλλά εγώ μάλλον θα του έβαζα “Beneath the Yellow Sea” από τον 1ο δίσκο και το “Second Chances” από τον 2ο, ίσως επειδή μου φαίνονται πιο εύπεπτα για 1ο άκουσμα..
- Σχολιάστε την εγχώρια μουσική σκηνή. Σας στηρίζει; Τη στηρίζετε;
Βάζουμε και εμείς το λιθαράκι μας στην πολύ ενεργή underground σκηνή της Αθήνας. Έχουμε αποκτήσει καλούς φίλους και έχουμε γνωρίσει υπέροχα άτομα και ομάδες μέσω αυτής. Οπότε αν μιλάμε για το underground τότε ναι, το στηρίζουμε και μας στηρίζει εξίσου.
- Για ποιον μουσικό/συγκρότημα θα αρνούσασταν να ανοίξετε συναυλία;
Για κάποιον με τον οποίο διαφωνούμε κάθετα με την κοινωνικοπολιτική του στάση. Πολύ πρόσφατο κραυγαλέο παράδειγμα ο David Draiman των Disturbed.
- Αν οι Wormhog ήταν ταινία ποια θα ήταν αυτή;
Πάνος: Όπου βλέπω ερώτηση για ταινία θέλω να απαντήσω Lord Of The Rings προσωπικά, και δεν με νοιάζει αν κολλάει στην ερώτηση (χαχα). Γενικά, μεγάλο μέρος της έμπνευσης μου για στίχους προέρχεται από ταινίες, οπότε αρκετά κομμάτια τα έχω πλέον στο μυαλό μου “παντρεμένα” με αυτές. Για παράδειγμα, από το νέο μας άλμπουμ, τα πρώτα 2 κομμάτια, “Transience” και “Amidst the ruins”, είναι επηρεασμένα από τις ταινίες The Green Knight και Only Lovers Left Alive, αντίστοιχα. Αν τώρα το ίδιο το Wormhog ήταν ταινία, υποθέτω θα ξεκινούσε σε φάση My neighbour Totoro και θα κατέληγε σε ύφος Godzilla.
- Πάμε για ένα what’s in my bag. (5 αγαπημένα άλμπουμ του καθενός)
Κώστας: Θα δώσω απλά τους δίσκους που έχω λιώσει φέτος γιατί η GOAT λίστα με ζορίζει: 1. Alice in Chains - Black gives way to blue, 2. Death - Symbolic, 3. Messa - The Spin, 4. Blood Incantation - Absolute Elsewhere, 5. Riot - Fire Down Under.
Πάνος: 3 αγαπημένα: 1. Judas Priest - Sad Wings Of Destiny, 2. Blue Öyster Cult - Cultösaurus Erectus, 3. Rolling Stones - Sticky Fingers. Και 2 που ακούω τελευταία: 4. At The Drive-in - Relationship Of Command, 5. Blind Guardian - Imaginations From The Other Side.
Πάνος: στα γρήγορα μια 5άδα αγαπημένων: 1. Pond - Pond, 2. Tool - Ænima, 3. Swervedriver - Mezcal Head, 4. Prodigy - Experience, 5. Jamiroquai - Synkronized.
Χρήστος: 1. Goatsnake- Flower of Disease, 2. SOAD - Hypnotize, 3. Big L- Life of the Poor and Dangerous, 4. Fred McDowell - Mississippi Blues, 5. Beastie Boys - Ill Communication.
- Θα ήταν στα πλάνα σας μια περιοδεία; Αν ναι, για ποιο λόγο θα την επιδιώκατε;
Θα ήταν σίγουρα στα πλάνα μας (δεν έχουμε κάνει ακόμα) και θα την κάναμε κυρίως για την εμπειρία και το ροκσταριλίκι και ότι άλλο έβγαινε θα ήταν κέρδος για την μπάντα. Άλλωστε υπάρχει κάτι πιο ονειρεμένο από 4 βρώμικους, ιδρωμένους κακό-ταισμένους, μονίμως κουρασμένους και άφραγκους τύπους και τύπες στριμωγμένους σε ένα βαν για 20 μέρες;
- Ποια είναι τα επόμενά σας πλάνα;
Θέλουμε να μοιραστούμε την σκηνή με τουλάχιστον μια από τις αγαπημένες μας μπάντες και να παίξουμε σε όσα περισσότερα μέρη γίνεται. Ήδη κάνουμε προεργασία για 4η δισκογραφική δουλειά. Επίσης την Κυριακή 5 Απριλίου θα είμαστε στο ΙΛΙΟΝ plus για ένα χορταστικό live με τους αγαπημένους Sevengill όπου θα γίνει το release show του Transience.
