5 άλμπουμ που κόλλησαν στο πικάπ τελευταίες μέρες Δεκεμβρίου και πρώτες της νέας χρονιάς ό,τι πρέπει για ένα ταξίδι από τα 80s ως τα 20s, πάντα με γνώμονα το ανθρώπινο μυαλό και την πανκ καρδιά. Ακούστε τα από την αρχή μέχρι το τέλος χωρίς skip και fast-forward, μήνα που λήγουν τα γλέντια κι οι γιορτές, και σημειώστε τις πρώτες λέξεις που σας φέρνουν στο μυαλό στο ημερολόγιο του 2026. Πάμε πάλι από την αρχή με ψυχραιμία κι αγάπη.
Καλή μας Χρονιά!
Squid – Cowards (2025)
Άλμπουμ που θυμίζει παλιά καλή πανκ σε σημεία, κολάζ σκοτεινών παραμυθιών με φολκ, τζαζ και πειραματικά στοιχεία, ανάμεσα στην electronica και το ροκ, καθημερινότητα και ηθική, δειλία, απάθεια, το πιο δυνατό, φιλόδοξο και αποφασιστικό άλμπουμ των Squid θα πω εγώ και πολλοί άλλοι. Χαρακτήρες που βρίσκονται στα όριά τους, κλιματική αλλαγή, ωμή εξερεύνηση του «κακού», απληστία, διαστροφή, το εγκατεστημένο κακό γύρω μας και η καταγγελία των Squid. Ψίθυροι και κραυγές, απουσία φόρμας, αναπάντεχες στροφές, παραδοσιακά όργανα (επεξεργασμένο κλειδοκύμβαλο) και πνευστά, ένταση, πολυεπίπεδες εκτελέσεις, Ollie Judge στην υπηρεσία της αφήγησης και της ατμόσφαιρας της ηθικής κατάπτωσης.
John Cooper Clarke – The Very Best of John Cooper Clarke (ή "Word of Mouth") (2002)
Χιούμορ, πανκ, κοινωνικοπολιτική σάτιρα, ρυθμός που διχάζει, DIY ηχογραφήσεις, από την πιο ξεχωριστή φιγούρα της βρετανικής πανκ σκηνής, τον «Βάρδο του Salford» με το χαρακτηριστικό μαλλί, φωνή και κοστούμι που αποτελεί καμάρι του τόπου του και «εθνικό θησαυρό» (τίτλο που ο ίδιος απορρίπτει). Ποιητής, κωμικός και ηθοποιός από το Μάντσεστερ, που γίνεται διάσημος τη δεκαετία του '70 για το μοναδικό ολόδικό του γρήγορο στυλ απαγγελίας με κοινωνικό σχολιασμό και μαύρο χιούμορ, επηρεάζοντας καλλιτέχνες όπως τους Arctic Monkeys, κυκλοφορεί βιβλία και άλμπουμ, συνεργάζεται με Buzzcocks, Sex Pistols, The Fall, Joy Division, Clash, λαμβάνει τιμητικό διδακτορικό από το Πανεπιστήμιο του Salford και συνεχίζει να περιοδεύει, παραμένοντας μια σημαντική φιγούρα στη βρετανική κουλτούρα. The Very Best of John Cooper Clarke ιδανική εισαγωγή στην ποίηση και τη σάτιρα της αστικής ζωής, στο μυαλό ενός πανκ ποιητή για αρχάριους και καλά μυημένους, την ευφυΐα και το αιχμηρό χιούμορ ενός "λευκού ράπερ" που φτύνει λέξεις μέσα από τα κανάλια της performance poetry, της κωμωδίας, της συγγραφής, της ηθοποιίας και της "λογοτεχνίας του δρόμου".
33 Lovers – Am I In A Dream (2026)
Μεγάλη μου τιμή να έχω απολαύσει μια προακρόαση του Am I In A Dream λίγες μέρες πριν κυκλοφορήσει επίσημα κι ανυπομονώ να το πιάσω στα χέρια μου και να παίξει στο πικάπ μου. Ατμοσφαιρική indie, όπως μας την έχει μάθει ήδη από το Ghost Flower που απέσπασε διθυραμβικές κριτικές, ο ξεχωριστός Πατρινός πολυοργανίστας και τραγουδοποιός Στράτος Κύρης που γνωρίσαμε κάποτε στους Monovine και απολαμβάνουμε πλέον στους 33 Lovers, εδώ ξεκάθαρα πιο εξωστρεφής και εκρηκτική. Συναισθηματική ένταση, ακουστικές κιθάρες και ονειρικοί στίχοι στήνουν ένα κινηματογραφικό σκηνικό που άλλοτε θυμίζει Velvet Underground και Beatles, άλλοτε Coldplay και Belle and Sebastian. Alternative ήχος, DIY αισθητική, ψίθυροι και δυναμισμός, βαθιά φωνητικά, παιχνίδισμα και εξομολόγηση σε μια ρομαντική διαδρομή στην μνήμη, την επιθυμία και την προσωπική αλλαγή μέσα από κομμάτια που άλλοτε σου φέρνουν στον νου νανουρίσματα κι άλλοτε (αν)ήσυχες κραυγές. Σε βινύλιο και ψηφιακά στις 16 Ιανουαρίου 2026 από την Inner Ear. Μην παραλείψεις να το αναζητήσεις.
Blue Orchids – The Greatest Hit (Money Mountain) (1982)
Ήταν μια φορά κι έναν καιρό οι Blue Orchids το 1982 στο Manchester κι έγραψαν τo The Greatest Hit (Honey Mountain), ένα από τα πιο σημαντικά άλμπουμ στην post-punk ιστορία. Ψυχεδέλεια τόση-όση, DIY αισθητική, garage πνεύμα, experimental διάθεση και voilà. Έντονα πλήκτρα και κιθαριστικά μοτίβα, μελωδικό και ατμοσφαιρικό, ανήσυχο και ιδιοσυγκρασιακό, το art punk μανιφέστο της καρδιάς μου. Κιθάρες κοφτές και υπνωτιστικές, παιδική κι αλλόκοτη μελωδικότητα στα πλήκτρα της υπεραγαπημένης Una Baines, αίσθηση αστάθειας, ρυθμός πρωτόγονος κι ο Martin Bramah στα «αδέξια» φωνητικά με αποστασιοποιημένο, σχεδόν απαγγελτικό ύφος, που θυμίζει περισσότερο performance παρά κλασικό frontman. Ανόρθοδοξες δομές, στίχοι αφαιρετικοί, σουρεαλιστικοί, συχνά πολιτικοί ή κοινωνικά υπαινικτικοί στήνουν εικόνες και συναισθήματα παρά ιστορίες και αφηγήσεις μέσα σε ρυθμούς παράδοξους και υπνωτιστικούς. Το The Greatest Hit (Money Mountain) δεν έγινε ποτέ εμπορική επιτυχία, αλλά θεωρείται σήμερα ένα cult κλασικό post-punk άλμπουμ, πρόδρομος πιο ψυχεδελικών και art-leaning indie ήχων, δείγμα του πώς το post-punk μπορούσε να είναι όχι μόνο σκοτεινό, αλλά κι ευάλωτο και παιχνιδιάρικο. Θαρραλέο ντεμπούτο, που το σκάει από τα κλισέ της εποχής του και χαράζει δική του πορεία. Post-punk εκτός νόρμας.
Fleet Foxes – Fleet Foxes (2008)
H μπάντα που δυο χρονιά μετά, πήρε την Μύκονο και την έκανε ύμνο είναι αυτή που το 2008 με το ομώνυμο ντεμπούτο της καθιέρωσε ως σύγχρονο το κλασικό folk. Άλμπουμ με στραμμένο το βλέμμα βαθιά στο παρελθόν, διαχρονικό, σχεδόν εκτός εποχής. Πλούσιες πολυφωνίες, ακουστικές κιθάρες και ήπιες, φυσικές ενορχηστρώσεις με έντονες επιρροές από την folk των 60s και 70s με διάσπαρτα baroque pop στοιχεία. Η φωνή του Robin Pecknold ανάμεσα σε πολυφωνικά σχήματα που θυμίζουν χορωδία τραγουδά την απώλεια, την πίστη, την αναζήτηση ταυτότητας. Αίσθημα κοινότητας και πνευματικότητας, σαν μυστικιστική συνάντηση σε κάποιο δάσος ή μάζωξη σε μια ξύλινη καλύβα στο πουθενά για υπαρξιακές , φιλοσοφικές αναζητήσεις. Εικόνες φύσης, απομόνωσης και στοχασμού μέσα σε φωνητικές αρμονίες βαθιά συναισθηματικές. Ένα πολύ καλό πρώτο άλμπουμ που όρισε τον ήχο μιας ολόκληρης indie folk γενιάς.
