Right Clique - Right Clique: Save 3 (self released)
Taxi G, Deltah και Tωm Unit στο τρίτο τους αισίως χτύπημα ως Right Clique με το info «Λίγα λόγια για το crew...βασικά είναι κλίκα. Γνωριζόμαστε από πάντα, ακούγαμε πάντα ραπ, μόνο ραπ, τίποτα άλλο. 'Ντάξει, προφανώς έχουμε άκρες παντού, όπλα, γκάνια, τα πάντα, καδένες. O Deltah ξέρει να μαγειρεύει υπέροχα, ο Τωm ξέρει να τρώει πολύ καλά. Εγώ (Taxi G), κάπου και στα δύο εκεί πέρα. Δηλαδή μαγειρεύω, πειραματίζομαι κάπως παραπάνω απ'όσο θα 'πρεπε, και ντάξει...γενικά τρώω καλύτερα» να παραμένει ακέραιο. Κι άκρως περιεκτικό, στις πυκνά hip hop nerd-ικες μπάρες τους (από Πέκινπα μέχρι Καζίνσκι) που χτυπάνε επίκαιρα αλλά και old school παραπεμπτικά τουβλάκια σαν άλλοι σούπερ μάριο(ι). Ή σαν ακάματοι «ταρίφες».
Κωστής Κωστάκης / Παναγιώτης Αρβανίτης - Θαμπός Παράδεισος (self released)
«Είναι οι μέρες μας πρόβες ζωής για τη μεγάλη του θάνατου την πρεμιέρα, σκυφτός ο έρωτας και μόνος επί σκηνής ανοίγει και κλείνει σιωπηλά την αυλαία» είναι η πρώτη στροφή μετά το intro του Θαμπού Παράδεισου, δηλαδή των μουσικών του Κωστάκη και των στίχων του Αρβανίτη. Ας πούμε πρώτα πως παρελαύνει πλήθος από αυτή την κονσεπτική αυτοέκδοση: Φώτης Βεργόπουλος, Βασίλης Γιαννούσης, Αλέξανδρος Καμπουράκης, Γιάννης Κάτος, Άγγελος Πολυχρόνου,Φάουστο Σιερακόφτσκι, Φώτης Σιώτας, Ελένη Χαρταλάμη, Κλέων Αντωνίου, Γιώργος Φουντούκος, Βανέσσα Κουρτέση, Σταμάτης Αναστόπουλος, Γιάννης Ζευγόλης, Μαριάνθη Λιουδάκη, Γιάννης Νιάρχος, Κώστας Σαπούνης, Παναγιώτης Παναγάκης, Χρυσή Τζαβλά, Σωτήρης Λέτσιος, Θοδωρής Σκόνδρας, Παναγιώτης Διαμάντης, Γιώργος Νικόπουλος, Ασπασία Λυκουργιώτη, Μάρθα Φριντζήλα, Αργύρης Μπακιρτζής. Στο δελτίο τύπου αναφέρεται πως «Συνδυάζοντας ποικίλες αισθητικές μορφές της ποιητικής και μουσικής παράδοσης –από το δυτικότροπο σονέτο και τον ιαμβικό δεκαπεντασύλλαβο μέχρι την τροπικότητα της Ανατολής και τους αρμονικούς πειραματισμούς της Δύσης – ο «Θαμπός παράδεισος» θέλησε να ενορχηστρώσει τη συλλογική μοναξιά μας, να θαμπώσει –έστω για λίγο– με ποίηση, μουσική, τραγούδι και χορό, την ποικιλότροπη σιωπή μας». Πολύμορφη άσκηση λοιπόν, διόλου στερεοτυπική, που περνά με κεντρομόλο τα συλλογικά εφόδια των εμπλεκομένων από χαβάγιες, λαϊκά κι αράδες όπως τούτη «μάταια γυρεύοντας μια Ιθάκη παραπλήσια, λεπτή αμυχή που μες στο δέρμα ξεφαντώνει, θαμπός παράδεισος που φέγγει στα Πατήσια».
Stevie Natarajah - Spacedancer (self released)
Τι διαβάζουμε για τον Stevie Natarajah; Πως εξερευνά τα συμπλέγματα μεταξύ rock, soul, blues, jazz, reggae, funk, και psychedelic, παίζοντας κιθάρα, μπάσο, πλήκτρα και τραγουδώντας. Κοινώς πρόκειται για μια one man υπόθεση που όμως έχει βοήθεια κι από τους Yiannis "Pap" Papanikolaou (ντραμς), Giorgos Aidinis (κιθάρα), Amalia Tzitzi (φωνή), Xanthi Sapakou (φωνητικά), Petros Kasimatis (τρομπέτα) και Peter Varis (κρουστά). Εδώ το τέχνασμα είναι η Spacedancer περσόνα, μια κοσμική δύναμη εμπνευσμένη από το voodoo που ερωτεύεται μια μάγισσα, επομένως είναι εύκολο να καταλάβετε από το όλο πλαίσιο πως ο Stevie Natarajah κινείται στους bluesy δρόμους των Black Keys, J.J. Cale, κ.ο.κ. αλλά και σε desert κινηματογραφικά καρέ (From the Very First Time). Μπορεί η εκφορά να κλωτσάει, αλλά στις λιγότερο σκληρές στιγμές του, έχει τίμιες ιδέες (Virgin Witch, One of a Kind) και αυτές οφείλει να εμπλουτίσει.
Greg Foat & Sokratis Votskos with The Giorgos Pappas Trio - Impressions Of Samos (Blue Crystal Records)
Τα έχουμε πει ξαναπεί για το Βότσκο και την εμπλοκή του στα διάφορα modal folk συμπλέγματα. Διότι τελικά αυτή δεν είναι η υπόθεση; Όχι το αλληλοκαπέλωμα ή το ξεζούμισμα στα τα της παράδοσης με τον τρόπο που όλα αυτά τα νεογαστροκαφένεια πλασάρουν τη «μνήμη της γιαγιάς» ως gimmicks, αλλά μια οργανική επανασύσταση στο παρόν, μια τελικά προωθητική μεταστροφή για τον από εδώ και στο εξής μπούσουλα. Το κατορθώνει εκ νέου ο Βότσκος κι εδώ συμπαραστάτες του είναι ο Βρετανός πιανίστας Greg Foat, μανούλα στο να μην τα βρίσκει σκούρα είτε επιχειρεί στο library είτε στο uk jazz νήμα, αλλά και το τρίο του Γιώργου Παππά όπου πλειοψηφεί και στο συνθετικό κομμάτι. Δεν είναι φολκλόρ το ζήτημα εδώ, είτε ακούτε για καρσιλαμάδες είτε για field recordings. Αν βάλετε το Impressions Of The Middle East του Herbie Mann από το 1967, ένα δίσκο του Joe Harriott και το Impressions Of Samos από το 2026, το file under είναι αφενός το ίδιο, αφετέρου κανείς εξ αυτών δεν αποτιμάται τελικά ως «τουριστικός μπαγαπόντης».
Savina Yannatou, Gonçalo Almeida, Costis Drygianakis - Independent / Interdependent (defkaz Records)
Αντιγράφω από το δελτίο τύπου: «Η ηχογράφηση πραγματοποιήθηκε ζωντανά στο Take 2 Festival, στη Μικρή Σκηνή της Thessaloniki, τον Μάρτιο του 2025, και αποτυπώνει μια μοναδική εμφάνιση όπου κάθε μουσικός αλληλεπιδρά ελεύθερα, συνδυάζοντας ακουστικές και ηλεκτρονικές υφές. Εκτεταμένες φωνητικές τεχνικές, κοντραμπάσο με δοξάρι και βαθιά ηλεκτρονική επεξεργασία δημιουργούν έναν σκοτεινό, καθηλωτικό ηχητικό κόσμο. Η μουσική διερευνά την ισορροπία ανάμεσα στην ανεξαρτησία και την αλληλεπίδραση, τον διαχωρισμό και τη σύνδεση, αφήνοντας τον ήχο να εξελίσσεται οργανικά μέσα από τη συνεργασία και τον πειραματισμό. Το Independent / Interdependent είναι ένας δίσκος για την ακρόαση, την ανταπόκριση και τον δυναμικό χώρο ανάμεσα στους μουσικούς, όπου η δομή και η ένταση αναδύονται φυσικά μέσα από την ίδια την εκτέλεση». Μια impro περιπέτεια, μεταξύ αυτονομίας και συνενοχής, ένα experimental διερευνητικό ντουκουμέντο με πολλά ρίσκα, αχαλίνωτο, όπως κάθε πολύπτυχη τελετουργία.
