Εγώ το έκανα πρώτα. Αντιγραφή, αναπαραγωγή, μετατροπή και η έκλειψη του νοήματος. Αυτός είναι ο τίτλος του νέου βιβλίου του Θανάση Μουτσόπουλου, το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πλέθρον, και το οποίο γυροφέρνω, μπρος, πίσω, βαστώντας σημειώσεις περί πρωτοτυπίας και τυραννικών επιρροών, με «αυτομαστιγωτική» υπόκρουση κυκλοφοριών όπως αυτές των Angine de Poitrine ή του πάτερ Ταμπάκη (αμφότερα αδικαιολογήτως υπερφωτισμένα δισκογραφήματα για να το θέσω κόσμια, αλλά να που όλοι τσιμπάμε και χάνουμε χρόνο όταν έχει προηγηθεί ακατάσχετο μπίρι-μπίρι).
Δίπλα σε κάμποσες εύσχημες ai μοντελοποιημένες αράδες, χαριτωμένα αμφίσημες, με αυτά τα κλισέ διάσπαρτα «ίσως» καρφωμένα εδώ κι εκεί, το Under The Radar υποδέχεται το καλοκαίρι με 5 εγχώριες κυκλοφορίες, μιας και δεν αποχαιρέτησε ως όφειλε την άνοιξη.
Raphael Meleteas - Someone Else (Self Released)
Τον Ραφαήλ Μελετέα μπορείτε να τον πετύχετε σε διάφορα πεδία. Ομολογώ ότι όταν τον είχα δει πρώτη φορά στα πλαίσια των Soul Peanuts σε ένα μικρό gig στο εξαρχειώτικο Honky Tonk, ένιωσα πως ένας μικρός Booker T έδωσε ρέστα. Επομένως είτε στα soulful groove χωράφια, είτε στα jazz (Brothers From Another Mother, Quad Piano Trio), είτε και σε feat. με μπάντες όπως οι Steams, ο Μελετέας κατορθώνει με επιτυχία και ακρίβεια να αλλάζει ταμπλώ. Εδώ στήνει δίσκο jazz library, με chill grooves, vibe 60s/70s, ένα one man show, που αν έγραφε στην ούγια Greg Foat και Hampshire, ουδείς θα έπαιρνε πρέφα πως πρόκειται για σπιτίσιο, κάθε άλλο παρά demo-ειδές, διαμαντάκι.
Andri J. / Motive Hits - Πέρα από το Πέρας (Self Released)
Σαφώς μετρώ, δίχως απόσταση, το γεγονός πως λίγο έως πολύ γνωρίζω το geekness / nerd-ικο μενταλιτέ της φράξιας του Andri J. Σας το έλεγα και στο CliffHunger πως «Ευδιάκριτες οι αναφορές (από κομιξάδικες έως blaxploitation-ικές), πέτρα-ψαλίδι-μολύβι-χαρτί στο old school ψαχνό είναι ο κώδικας του Andri J, με την κλειστή, σπιτική αθωότητα να υπερτερεί παρά τα χιλιόμετρα αμφότερων στο εγχώριο κουρμπέτι. (…) ως πιστός hip hop nerd ακόλουθος.» Τώρα μαζί με τα beats του Motive Hits, αφενός στήνουν το τρίτο και καταληκτικό chapter ενός ιδιότυπου ηχητικού lore που εκτείνεται σε βάθος δέκα ετών, αφετέρου με κομμάτια σαν τα «Πρώτο Πλυθηντικό» και με «Με τρία Γράμματα» αφήνει το στιχουργικά πυκνό και γίνεται ανοιχτότερος. Για τους λοιπούς που στέκονται σε μπάρες όπως στο «Μια φορά ξεκινάμε», όπως σωστά διατύπωσε κι ινσταγκραμικά ο Tωm Unit, θα είναι πάντα ένας «γαμημένος εγχώριος underground OG».
Γιάννης Κουφουδάκης - Ανάμεσα σε Χαλάσματα (Self Released)
Έπεσα πρώτη φορά στην περίπτωση του πιανίστα και συνθέτη Γιάννη Κουφουδάκη (όπως και σε αυτή της Μαριάνας Κατσιμίχα), μέσα και χάρη στο δίσκο του Αλέξανδρου Γουργουλιού με τίτλο Επίλογος (Μετρονόμος). Επομένως δεν είναι τυχαίο πως σε αυτό τον κύκλο τραγουδιών βασισμένο σε ποιήματα του Φώτη Αγγουλέ, θα δείτε πολλά κοινά πρόσωπα από αυτές τις «μικρές» μα μελλοντικά «μεγάλες» παρέες. Στην ορχήστρα παίζουν οι Ευγένιος Χαλίλ (πρώτο μπουζούκι), Πάνος Δημάκης(δεύτερο μπουζούκι), Αλέξανδρος Γουργουλιός (τρίτο μπουζούκι), Πέτρος Μαυρομάτης (όμποε), Ηλίας Παπαδόπουλος (κλαρινέτο), Λήδα Οικονομοπούλου (βιολί), Ελλίνα Γερακίτη (τσέλο), Μαρία Τασιούλα (κοντραμπάσο), Θανάσης Μάντζαρης (πιάνο) και Αλεξάνδρα Παπαστεργιοπούλου (κρουστά), στο τραγούδι ακούμε τους Αλέξανδρο Ολύμπιο και Μαριάνα Κατσιμίχα, ενώ συμμετέχει κι η χορωδία CompArte σε διδασκαλία και διεύθυνση της Βάσως Καριώτη. Η βασική αρετή του lp είναι πως εκεί που σπανίζουν οι ολοκληρωμένες κονσεπτικές προτάσεις, το Ανάμεσα σε Χαλάσματα με τους δικούς του αυτοεκδοτικούς όρους, έρχεται να καταθέσει μια συλλογική λαϊκή πρόταση, μη τετριμμένη. Πατώντας στο παρελθόν μεν, μα δείχνει, το δίχως άλλο, ελπιδοφόρα.
Kasimmavik - An Infinite Degree Of Separation (Underflow Records)
Αν διαβάσετε το εισαγωγικό στη bandcamp σελίδα τους, θα μάθετε τα εξής: «Το Kasímmavik είναι ένας όρος της γλώσσας Ινουπιάκ (Inupiaq), ο οποίος χρησιμοποιείται από τους αυτόχθονες της Βόρειας Αλάσκας για να περιγράψει ένα σημείο συνάντησης. Το ντουέτο της Νίκης Κοκκόλη (άλτο σαξόφωνο) και του Σίμου Ρηνιώτη (ντραμς) δημιουργήθηκε το 2022. Το ντεμπούτο άλμπουμ τους αποτελείται από 13 ad hoc συνθέσεις, εμπνευσμένες από τα λογοτεχνικά έργα του Χέρμαν Μέλβιλ. Επηρεασμένοι από τη χαοτική γλώσσα της free jazz και τον μινιμαλισμό των ambient ηχοτοπίων, οι δύο μουσικοί εξερευνούν μέσα από τον ήχο τους τις έννοιες της συνάθροισης και του αποχωρισμό». Συμπτωματικά, ακούω την ψηφιακή έκδοση του δίσκου που κυκλοφορεί και σε βινύλιο, ξεφυλλίζοντας παράλληλα το κόμικ "Μόμπι Ντικ" από τον Chaboute (Χαραμάδα, 2026), και σκέπτομαι πως η ελεύθερη μετάφραση της ρήσης «Είναι προτιμότερο να αποτύχεις όντας πρωτότυπος, παρά να πετύχεις αντιγράφοντας» που αποδίδεται στον Μέλβιλ, ταιριάζει γάντι, υπό την έννοια της πρόθεσης και δημιουργικής εκκίνησης των δύο (που συναντάμε και στους Smoop). Διότι τούτο το δίδυμο κάθε άλλο παρά απέτυχε, αλλά εντούτοις επεδίωξε avant, experimental και free jazz συνομιλίες με ταυτότητα και τόλμη.
Τραγούδια της Πιανόλας - Ερμηνεύουν: Αργύρης Μπακιρτζής & Τότα Ευλαβή / Κείμενα – Έρευνα - Επιμέλεια: Νίκος Διονυσόπουλος (Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης)
«Πρακτικά, η πιανόλα έχει περάσει στο περιθώριο της ιστορίας. Τι είναι η πιανόλα. Η πιανόλα είναι ένα μηχανικό πιάνο, δηλαδή είναι ένα κανονικό πιάνο πάνω στο οποίο προσαρμόζεται ένας μηχανισμός αρκετά περίπλοκος έτσι ώστε να μπορεί να διαβάζει χάρτινα ρολά, ήτοι κάποια σεντόνια χάρτινα τα οποία είναι διάτρητα και πάνω στις τρυπούλες αυτές έχει αποτυπωθεί μία μουσική, γνωστά ως piano rolls.» Έτσι ξεκινά να μιλά ο εθνομουσικολόγος Νίκος Διονυσόπουλος στο Στέλιο Ελληνιάδη σε μια συνέντευξη του στο Δρόμο της Αριστεράς, και κάπου εκεί μπορεί να κατανοήσει κανείς πως ενώνεται το νήμα της έρευνας του με το σύμπαν του Μπακιρτζή (μέσα σε αυτό οι συνάψεις Κατσαρού, Κωστή, Αττίκ, Μάρκου κ.ο.κ. χρόνια και σαφώς εμπεδωμένες). Μια καλαίσθητη έκδοση ενός βιβλίου 64 σελίδων, με ένθετο cd και 19 τραγούδια, μεγάλες επιτυχίες από το μουσικό θέατρο και τις οπερέτες του Μεσοπολέμου, που ερμηνεύουν μαζί ο Αργύρης Μπακιρτζής και η Τότα Ευλαβή με συνοδεία πιανόλας.
