Την Κυριακή το μεσημέρι είδα στη Στέγη τον Μικρό Πρίγκηπα. Δεν ξέρω αν το τελευταίο διάστημα έχω παρακολουθήσει κάτι τόσο μεστό και άρτιο. Σε μια εποχή που τα περισσότερα θεάματα και ακροάματα ξεπερνούν τις δύο ώρες και μας γεμίζουν αμηχανία ανά στιγμές, ο Γιάννης Αγγελάκας παίρνει ένα βιβλίο 100 σελίδων και το αφηγείται σε μια ώρα χωρίς να αφήσει ούτε ένα ψίχουλο της ουσίας του απ’ έξω.
Το ντύνει με Τρύπες, όχι με 100°C, ούτε Επισκέπτες, διαλέγει τρία νέα παιδιά δίπλα του, τη Νάντια Μπαϊμπά, την Ειρήνη Μπούνταλη και τον Νικόλα Παπούλια που στέκονται επάξια και αφηγούνται τον Εξυπερύ που θέλει ο Αγγελάκας και βέβαια γύρω του οι μουσικοί. Coti K., Νίκος Γιούσεφ, Περικλής Τσουκαλάς και Κωνσταντίνος Ζάμπος. Αριστερά-δεξιά σε ένα πλαίσιο, ένα κάδρο, μια κορνίζα πάντα γύρω από τον Γιάννη Αγγελάκα. Η μουσική.
Αντίδραση σε κάθε επιλογή. Ο Μικρός Πρίγκηπας ένα κορίτσι. Το όμορφο τριαντάφυλλο ένα αγόρι. Σε ένα απλό και εντυπωσιακό σκηνικό ταυτόχρονα, λακωνικό και περιεκτικό, με φωτισμούς που παίζουν μαζί με τον Αγγελάκα, τον Γιώργο Γούση από τα "Μαγνητικά Πεδία" στη σκηνοθετική επιμέλεια και τους ηθοποιούς σε ένα υβριδικό είδος που κινείται ανάμεσα σε ροκ συναυλία, περφόρμανς και θέατρο, ο Αγγελάκας ανάβει το σπίρτο για να αναλογιστούμε και πάλι τη ζωή.
Το παιδί και τους ενήλικες. Την αθωότητα. Την μνήμη. Τα αστέρια-πυραύλους, τα πουλιά-μαχητικά, το ατέρμονο τρέξιμο πρωί-βράδυ, το χάσιμο της ζωής, την ματαιοδοξία, την αγάπη, τη φιλία, το ημέρωμα. Όλο το ταξίδι από την τρυφερότητα μέχρι τον θάνατο.
Πας με το κείμενο όλο μέσα σου ήδη. Δεν περιμένεις εκπλήξεις. Όπως οι θεατές στις αρχαίες τραγωδίες. Σε νοιάζει να ακούσεις και να δεις την αφήγηση του Γιάννη Αγγελάκα. Κι αυτή η αφήγηση είναι μαγική. Αφιερωμένη σε έναν φίλο. Ποιητική. Ακολουθεί την περιπέτεια του Μικρού Πρίγκιπα και λίγο την "πειράζει" προς το φινάλε. Έμμετρο ταξίδι στους πλανήτες.
Ο Γιάννης Αγγελάκας μαζί με τη Θεοδώρα Καπράλου υπογράφουν την ελεύθερη διασκευή και τους στίχους. Ανέκαθεν πολιτικός, υψώνει ανάστημα χωρίς να ουρλιάζει κραυγαλέα, έρχεται και σε σκουντά με κάθε κείμενο, κάθε στίχο και κάθε στιγμή. Σε σκουντάει στον ύπνο με κάθε επιλογή και με αυτή τη φωνή που θα πεθάνουμε και θα έχει μείνει μέσα μας σου λέει "Ξύπνα μωρέ".
Φόρος τιμής στον Παύλο Σιδηρόπουλο και στον δικό του εμβληματικό δίσκο, Τα Μπλουζ του Πρίγκηπα. Τα Μπλουζ του Γιάννη Αγγελάκα. Δεν είναι που μεγαλώσαμε με αυτόν και φέρνει μέσα μας τη νοσταλγία μιας νιότης. Ούτε που αυτό το βιβλίο βρισκόταν σε κάθε βερσιόν στη βιβλιοθήκη, στο κομοδίνο, στα σχολικά μας συγγράμματα.
Ο Γιάννης Αγγελάκας συνεχίζει να παράγει έργο ουσιαστικό. Ανεβαίνει στη σκηνή μόνο όταν έχει μια αλήθεια να πει. Κι όταν έχει, τη δουλεύει μέσα-έξω, την ζει, μέχρι να φτάσει σε ένα σημείο άρτιου αποτελέσματος και να το παρουσιάσει με τρόπο που θα μπει μέσα σου. Θα σχολιάσει τη ζωή. Θα ανοίξει μια τρύπα. Θα βάλει μια σκέψη. Έναν προβληματισμό και μια λέξη. "Ξύπνα".
Χθες στη Στέγη ήμασταν πολλοί. Μεγάλοι-μικροί. Υπήρχαν παιδιά 10 χρονών και έφηβοι 16. Υπήρχαν άνθρωποι 60 και 70 και 80. Ήμασταν εμείς και ήταν κι οι νέοι. Δεν έχω δει πολλές παραστάσεις που να συγκεντρώνουν 8 δεκαετίες ζωής και στο τέλος να πετάγονται όλες αυθόρμητα από τα καθίσματά τους να χειροκροτήσουν όρθιες και να υποκλιθούν.
Ο Γιάννης Αγγελάκας πάντα ίδιος. Απλός και τίμιος. Ελεύθερος και ρομαντικός. Ροκ κι αληθινός. Με αγάπη στο πείραμα και πάντα ουσία. Τον τραβούσαν στη σκηνή ξανά και ξανά τα χειροκροτήματα κι έκανε νόημα να σταματήσουμε για να πάει για τσιγάρο. Είχε όμως εκείνο το χαμόγελο. Που βγαίνει όταν ξέρει ότι αυτό που αγαπά και δουλεύει καταφέρνει και τρυπάει την καρδιά.
Ο Γιάννης Αγγελάκας πάντα τρυπάει την καρδιά. Και όλα μέσα του είναι χρυσάφι. Και κυρίως το κεφάλι. Ένα κεφάλι γεμάτο χρυσάφι.
