Ο Θόδωρος Παπαδόπουλος έφυγε σήμερα από τη ζωή, κι η Θεσσαλονίκη έχασε κάτι που δεν μπαίνει εύκολα σε λέξεις: έναν άνθρωπο που δεν "άνοιξε" απλώς ένα μπαρ, αλλά έστησε έναν ολόκληρο κώδικα νυχτερινής συμπεριφοράς. Το Berlin δεν ήταν ένα απλό μαγαζί. Ήταν μότο και σύνθημα μαζί, από την πρώτη μέρα του, το 1979, μέχρι σήμερα: ένα μικρό "Βερολίνο" που ήρθε στην πόλη και έμαθε στη «σαλούγκικη» νύχτα να διψά για το αλλιώτικο.
Για πάνω από 45 χρόνια στην ίδια θέση, το Berlin λειτούργησε σαν φωτεινός σηματοδότης και σκοτεινός φάρος μαζί: έβαζε κανόνες, αλλά άφηνε χώρο στο χάος. Και ο Θόδωρος ήταν πάντα εκεί, μέρα και νύχτα, αυστηρός και τρυφερός, να καθοδηγεί τα «απολωλότα πρόβατα» της πόλης πίσω στο δικό τους αδιαμφισβήτητο μαντρί. Ενδεχομένως και γι’ αυτό κόλλησε τόσο επίμονα στη Θεσσαλονίκη εκείνο το παρατσούκλι, «το Μάντσεστερ της Ελλάδας»: γιατί υπήρχαν άνθρωποι σαν τον Θόδωρο που έκαναν το "εναλλακτικό" καθημερινή πράξη, και όχι μια διακοσμητική ταμπέλα.
Ο ίδιος το έλεγε με εκείνη την απλή, σχεδόν παιδική ακρίβεια: με τα πρώτα του λεφτά πήρε 45άρια, πρώτο το "Cuore Matto" του Little Tony, μετά ήρθαν οι Troggs και οι Electric Prunes και κάπως έτσι ξεκίνησε μια ιστορία «που δεν τελειώνει ποτέ και δεν θα τελειώσει». Μόνο που στην περίπτωσή του δεν ήταν σχήμα λόγου: περίπου 85.000 βινύλια στο σπίτι του, original εκδόσεις, απλωμένα σε δωμάτια, σε δύο σπίτια, μαζί με δεκάδες στερεοφωνικά, ένας από τους πιο “ταγμένους” συλλέκτες δίσκων στην Ελλάδα. Ένας άνθρωπος που δεν μάζευε αντικείμενα, μάζευε κόσμους.
Κι ύστερα, το Berlin. Στα 80s, ήταν το μέρος για το ροκ της εποχής: η μουσική που έπαιζε ήταν ό,τι πιο hot, συχνά σε έβαζε να ψάχνεσαι—όχι για να “εκπαιδευτείς”, αλλά για να ξυπνήσεις. Έφερνε βίντεο από ταξίδια σε Λονδίνο, Νέα Υόρκη και αλλού, πράγμα πρωτόγνωρο τότε. Και μέσα σε εκείνο το μικρό μαγαζί έγιναν από τις πρώτες ροκ συναυλίες της πόλης: μια τάβλα πάνω σε κασόνια μπύρες, και να οι Τρύπες, οι Yell-O-Yell, οι Villa 21, οι Last Drive. Αυτή ήταν η αισθητική του: DIY χωρίς πόζα, γνώση χωρίς έπαρση, ένταση χωρίς επιτήδευση.
Αλλά όσοι τον γνώρισαν, ξέρουν ότι ο Θόδωρος δεν ήταν μόνο ο άνθρωπος πίσω από ένα θρυλικό στέκι. Ήταν, πάνω απ’ όλα, φίλος. Αυθεντικός, με χιούμορ και διάθεση για ζωή, ένας άνθρωπος που στεκόταν δίπλα σου σε χαρούμενες και δύσκολες στιγμές.
Σήμερα, η πόλη θα μοιάζει λίγο πιο άδεια. Όχι γιατί έφυγε ένας "ιδιοκτήτης μπαρ", αλλά γιατί έφυγε ένας τύπος που έκανε τη νύχτα να έχει νόημα, και τη μουσική να μοιάζει με σπίτι. Καλό του ταξίδι. Θα μας λείψει.
