View More

The Waterboys

Ο κόσμος τους υποδέχτηκε γεμίζοντας σχεδόν ασφυκτικά το Piraeus Academy και απόλαυσε έναν τρομερά επικοινωνιακό Mike Scott και μια εξαιρετική μπάντα, που έστησε μια χαρμόσυνη folk rock γιορτή...

Χώρος
Piraeus Academy, Αθήνα
Ημερομηνία διεξαγωγής
21/11/2019
Φωτογράφος
Νίκος Ζαραγκόπουλος
Ανδρέας Κύρκος
Ανδρέας Κύρκος

Δεν έχουν χάσει την όρεξή τους οι Waterboys. Το έβλεπες στο πρόσωπο του Mike Scott, του ορεξάτου frontman, που για 2 ώρες κατάφερε να παρασύρει το κοινό της Αθήνας σε μια χαρμόσυνη folk rock γιορτή. Η οποία μας θύμισε τον πανανθρώπινο μυστικισμό που πάντα απέπνεαν τα τραγούδια του συγκροτήματος.

Με έναν παράξενο τρόπο, δεν είναι καθόλου παρωχημένοι και ξεπερασμένοι οι Waterboys πάνω στη σκηνή, παρ' όλο που δεν σημείωσαν ποτέ τεράστια εμπορική επιτυχία. Στην Ελλάδα, βέβαια, ήταν και παραμένουν εξαιρετικά αγαπητοί. Άλλωστε το "The Whole Of The Moon" ήταν το τραγούδι που στις δεκαετίες του 1980 και 1990 δεν μπορούσες με τίποτα να αποφύγεις σε οποιονδήποτε σταθμό της Αθήνας και της επαρχίας έπαιζε «ξένα ροκ». Πέρα από την πλάκα, όμως, το ανοιχτόκαρδο, φιλικό και αισιόδοξο rock τους, έγινε δεκτό με ενθουσιασμό. Ο κόσμος γέμισε σχεδόν ασφυκτικά το Piraeus 117 Academy, και μάλιστα σε ένα βροχερό βράδυ καθημερινής.

Ο Mike Scott ήταν τρομερά επικοινωνιακός, με εύστοχες ατάκες και χωρίς καθόλου να φλυαρεί: μπορεί και συνδυάζει αιχμηρό κυνισμό με ένα τρυφερό χιούμορ. Η χαλαρή του περσόνα ταιριάζει δε άριστα με τον Steve Wickham στο βιολί και τον «brother» (όπως τον αποκάλεσε) Paul Brown στα πλήκτρα. Έναν άνθρωπο του οποίου η ψυχή ήταν στο Μέμφις, αλλά ο πισινός του βρισκόταν στο Νάσβιλ («his soul in Memphis, but his ass in Nashville»).

Πραγματικά, ο Brown ήταν χάρμα οφθαλμών. Όταν ο Scott τον προκάλεσε να παίξει ένα σόλο αντάξιο των «Θεών του Ολύμπου», πέταξε το πουκάμισό του και ξεσήκωσε τον κόσμο με το στυλ του. Εξαιρετικοί performers όλοι τους, με παλιάς κοπής αντίληψη για το πώς αντιμετωπίζουμε το κοινό, πολύ στιλάτοι και ουσιαστικοί στη σκηνή. Θαυμάσιος ήταν βέβαια και ο Ralph Salmins, ειδικά σε έναν ωραίο φόρο τιμής στον Ginger Baker, ο οποίος χάθηκε πρόσφατα. Μια χαρά ταίριαξαν μαζί τους και οι δυο νεαρές χορεύτριες, που ενίσχυαν με τις δεύτερες φωνές τους το γκρουπ –η Jess Kav και η Zeenie Summers.

Αν το πρώτο μέρος της συναυλίας άνηκε στον «brother» Paul και τα απολαυστικά του σόλο στα πλήκτρα, τότε στο δεύτερο μέρος πρωταγωνιστής αναδείχθηκε σίγουρα ο Wickham. Αυτός ήταν που απογείωσε το full-on rock 'n' roll κονσέρτο. Ο Mike Scott αφιέρωσε εντωμεταξύ το "Rosalind (You Married Τhe Wrong Guy)" στον Ντόναλντ Τραμπ· ή μάλλον «στον εγκληματία που τουιτάρει όταν κάθεται στην τουαλέτα του», όπως μας τον φωτογράφησε.

Το 13ο άλμπουμ των Waterboys με τίτλο Where Τhe Action Is είναι ακόμη φρέσκο και έτσι ακούστηκαν και νέα τραγούδια στο Piraeus Academy, αλλά κανείς δεν θα είχε αντίρρηση να παιχτεί εξ' ολοκλήρου το Fisherman’s Blues (1988). Δεν είναι κακό άλλωστε να σε αγαπούν για το τίμιο παρελθόν σου.

Πολλές ήταν οι ωραίες στιγμές που κέρδισαν τον κόσμο, όπως το "Man, What Α Woman" ή το "Morning Came Too Soon", όμως αποκορύφωμα ήταν το "We Will Not Be Lovers", καθώς ακούστηκε τόσο χορταστικό, όσο και πλήρες. Και φυσικά το "The Whole Οf Τhe Moon". Το οποίο ήρθε προς το τέλος της συναυλίας για να ζεστάνει τις καρδιές όλων, καθώς η επική ορμή της μελωδίας του διατηρεί όλη την παλιά του δύναμη, τόσα χρόνια μετά.

Χειροκρότημα. Δυνατό, ειλικρινές χειροκρότημα.

1991

Ανάμεσα σε Δυτική κι Ανατολική Ακτή, gangsta ρίμες, jazz samples και crossovers στο rock κοινό, ο Δημήτρης Λιλής επιλέγει τους 5 δίσκους που σημάδεψαν λίγο περισσότερο μια από τις εμβληματικότερες χρονιές της χρυσής εποχής του αμερικανικού rap.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

H Τάνια Σκραπαλιώρη ξαναθυμήθηκε τι πάει να πει συναυλία στον Κήπο του Μεγάρου, που για μια βραδιά

Η Ελένη Τζαννάτου βρέθηκε στη δεύτερη μέρα του εγχώριου φεστιβάλ του ΚΠΙΣΝ που σήμανε την

Λέγονται Smile, αποτελούνται από τον Thom Yorke, τον Jonny Greenwood και τον Tom Skinner (Sons of

FEATURED TODAY

Κάθε Πέμπτη η Ναταλία Πετρίτη θα βλέπει τη ζωή στο κινηματογραφικό πανί. Αυτή την εβδομάδα (24-30/6) βγάζει το καπέλο στο οσκαρικό Minari, επεξεργάζεται το δευτεριάτικο comedown της πρώτης αγγλόφωνης ταινίας του Αργύρη Παπαδημητρόπουλου και θυμάται το μεγαλείο του David Lynch.

Ο ιθύνων νους των Regressverbot στράφηκε στο σόλο project Athens Computer Underground και μιλάει στην Τάνια Σκραπαλιώρη για τα «μπλιμπλίκια, τα κομπιούτερ και τους αριθμούς» αλλά και τη φετινή δουλειά The Crying Came που ακούγεται σαν μια βόλτα με αμάξι των 90s.

Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμα κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο, συνεχίζει τον αγώνα της σωτηρίας, με μουσικές προτάσεις από τις υπόλοιπες 12 χώρες του φετινού Euro.

HOT STORIES

«Είναι χάλια και φοβάμαι [...] αλλά προσπαθώ να μείνω αισιόδοξος και θετικός».

«Επιτέλους, οι άνθρωποι το πιάνουν», λέει μεταξύ άλλων η μουσικός για τον εμβληματικό της δίσκο σε βίντεο που δημοσίευσε.

Ακούστε το νέο κομμάτι της τραγουδίστριας που ήδη ακούγεται στο repeat (και στους στίχους του βρίσκουμε μεταξύ άλλων τον Saske).

Top