Föllakzoid + The Bonnie Nettles

Μια έντονη και οριακή εμπειρία πρόσφεραν οι Χιλιανοί, σχηματίζοντας νοητό ρόμβο στη σκηνή του Temple, στην κορυφή του οποίου χανόταν και εμφανιζόταν μέσα στον καπνό και το τρεμάμενο φως ενός κεριού η ανδρόγυνη φιγούρα του Juan Pablo Rodrigues...

Χώρος
Temple, Αθήνα
Ημερομηνία διεξαγωγής
23/10/2019
Φωτογράφος
Θάνος Λαΐνας
Άγγελος Κλειτσίκας
Άγγελος Κλειτσίκας
Στα χαρτιά, το double bill των ψυχεδελικών krautrockers (ας τους πούμε έτσι, για ευκολία) με τους «δικούς μας» Bonnie Nettles, έμοιαζε παράταιρο. Υπήρχε ωστόσο μία αόρατη κλωστή, που στην πράξη συνέδεσε τις δύο εμφανίσεις: και οι δύο μπάντες, μέσα από τις γκρούβες και τα επαναλαμβανόμενα μοτίβα, προσπάθησαν να τραβήξουν το κοινό σε μία περιδινούμενη σπείρα –το θέμα ήταν αν θα καταφέρεις να βρεις τον δρόμο προς το εσωτερικό αυτής. Όση περισσότερη ώρα χανόσουν μέσα της, τόσο πιο ηδονική γινόταν η εμπειρία· αλλά, αν δεν έβρισκες ποτέ καλό σημείο για να κρατηθείς γερά, τότε μπορεί να ένιωθες ακόμα και βαθιά πλήξη κατά τη διάρκεια του live.

Η εγχώρια εξάδα ξεπρόβαλε στη σκηνή του Temple κατά τις 21:45, έχοντας ήδη μπροστά της κάμποσο κόσμο. Και πολύ γρήγορα ξεδίπλωσε τη γνωστή της ηχητική φόρμουλα, η οποία συνδυάζει κιθαριστικές brit pop αναφορές με μία εύφορη ψυχεδέλεια, φτάνοντας συνήθως σε εκστατικές κορυφώσεις.

Μου φάνηκε ότι οι Bonnie Nettles έχουν σημειώσει μία σχετική πρόοδο σε σχέση με το πρόσφατο παρελθόν: χωρίς να έχουν απωλέσει κάποια από τα βασικά τους χαρακτηριστικά –όπως την ικανότητα να μεταδίδουν αβίαστα μία χειμαρρώδη ενέργεια ή την επιδημική μούρλα του frontman τους– έχουν καταφέρει να διαχειρίζονται πιο ψύχραιμα και υπομονετικά το «χτίσιμο» των συνθέσεών τους. Παρόλο που υπήρξαν κάποια (μικρά) νεκρά διαστήματα και μία αίσθηση πως κάπως, κάτι λείπει από την τελική εξίσωση για να γίνει η έκρηξη στις εξάρσεις της παρουσίας τους, η επίγευση που άφησαν ήταν γλυκιά. Η ίδια μάλιστα η φύση του set τους μας προετοίμασε, έστω και ελάχιστα, γι' αυτό που θα ακολουθούσε.

Η τετράδα από το Σαντιάγο της Χιλής, τώρα, έχοντας ήδη στο ενεργητικό της 3 δίσκους που παντρεύουν kraut και ψυχεδελικό ροκ για να δημιουργήσουν μία παραισθησιογόνα εμπειρία, φημίζεται για το αυτοσχεδιαστικό πνεύμα με το οποίο και μπαίνει στο στούντιο, αλλά και αντιμετωπίζει το live αποτύπωμά της. Στην Αθήνα ήρθαν πάντως για να μας παρουσιάσουν τη φετινή τους δουλειά με τίτλο I, σε μία εντελώς συνειρμική, παραληρηματική και βαθιά μυστηριακή της μετάφραση. Σχηματίζοντας έναν νοητό ρόμβο στη σκηνή, στην κορυφή του οποίου χανόταν και εμφανιζόταν μέσα στον καπνό και το τρεμάμενο φως ενός κεριού η ανδρόγυνη φιγούρα του Juan Pablo Rodrigues, οι Föllakzoid εκμεταλλεύτηκαν τη 1 ώρα συναυλιακής δράσης για να πραγματοποιήσουν ένα δαιμονικό κάλεσμα στην δικιά τους, ιδιωτική θεότητα.

Με μοτορίκ φιλοσοφία παιξίματος, μία υπόγεια rave/techno ενεργειακή ροή και μια διάθεση μεθοδικής, τηλεπαθητικής προσθαφαίρεσης στοιχείων στο ηχητικό υφαντό, το γκρουπ ανέπτυξε τη μουσική του σαν έναν πολύ γρήγορα εξαπλώμενο ιό. Οδηγώντας έτσι το κοινό σε επιληπτικές μικροκινήσεις, οι οποίες συνέθεταν τελικά μία περίεργη, συνωμοτική χορογραφία· συντονισμένη ακριβώς στο οριακό momentum που διατηρούσε το γκρουπ, όση ώρα παρέμεινε στη σκηνή.

Ωστόσο, αν δεν βούταγες κι εσύ στο λαγούμι που έσκαβαν με επιδέξιο τρόπο οι Föllakzoid, υπήρχε σοβαρή πιθανότητα θανάτου από πλήξη. Ήταν ένα live που σε ενέπνεε να κινηθείς στον χώρο· μετακινούμενος, λοιπόν, από τη μία παρατήρησα πολλά άτομα να χάνονται στα ιδιωτικά τους σύμπαντα μέσα από τη μαύρη μουσική τρύπα της μπάντας, από την άλλη όμως δεν μπορώ να κατηγορήσω κι εκείνους που χάζευαν στα κινητά τους, αδυνατώντας να βρουν την κλειδαρότρυπα για να εισέλθουν σε αυτό το μυστικό party.

Κάπως έτσι κύλησε λοιπόν η συναυλία: χωρίς ηχητικές εκτονώσεις ή κοιλιές, αλλά με μία σταθερή καθίζηση (ή ανύψωση) προς ένα ιδανικό σημείο εγκεφαλικής λειτουργίας ή μέθεξης. Και τελείωσε ακριβώς στο σημείο που ο οργανισμός δεν μπορούσε να απορροφήσει άλλο από το τριπαρισμένο έρεβος των Föllakzoid. Η αόρατη κλωστή δεν κόπηκε, οπωσδήποτε όμως δοκιμάστηκε σε αυτήν την έντονη και οριακή live εμπειρία.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Αν και δεν ακούστηκε κανένα από τα σπουδαία τραγούδια που έγραψε ο πρωταγωνιστής της βραδιάς παρέα
Το παλιό σύνθημα «Βασίλη ζούμε για να σ' ακούμε» καλά κρατεί και στην εκπνοή μίας ακόμα δεκαετίας.
Μια κατάθεση απαιτητική και διαβασμένη, με στιγμές αληθινής ευφυΐας αλλά με διόλου εύληπτα μοτίβα,

FEATURED TODAY

Όπως έχει σαφώς πλέον φανεί, το Πολυτεχνείο δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία, αλλά κορύφωση ζυμώσεων που «έβραζαν» από καιρό ανάμεσα στη σπουδάζουσα νεολαία, ...

Σε τι είναι καλύτερος ο Neil Young από τον Bob Dylan; Γιατί θεωρεί ιδιοφυή τον Anderson .Paak; Τι σημαίνει σήμερα ο αρχαίος θεός Πάνας; Πόσο αγαπάει τον Άνεμο
Στην έκτη (και τελευταία) από τις ανασκοπήσεις της δεκαετίας ανά είδος, η στήλη παρουσιάζει τους 25 καλύτερους hip hop δίσκους, από το 2010 μέχρι σήμερα...

HOT STORIES

Ακούστε το "Burning The Heather", από ένα νέο άλμπουμ που έρχεται τον Ιανουάριο
Ακούστε το καινούριο της τραγούδι "Everything I Wanted"
Τέλος στα 71 για μια σημαντική φιγούρα της αφρικάνικης μουσικής
Top
Στo avopolis.gr χρησιμοποιούμε cookies για να διασφαλίσουμε την εύρυθμη λειτουργία του site και την καλύτερη εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την πλοήγησή σας στο site, αποδέχεστε τη χρήση των cookies και την πολιτική απορρήτου. More details…