Lee Ranaldo + Sancho 003

Δεν είναι εύκολο να κρατήσεις το κοινό μόνο με μία ακουστική κιθάρα. Αλλά ο Αμερικανός δεν σε άφηνε να βαρεθείς με την από καρδιάς τραγουδοποιία του...

Χώρος
Φιλολογικός Σύλλογος «Παρνασσός», Αθήνα
Ημερομηνία διεξαγωγής
27/10/2014
Στυλιανός Τζιρίτας
Στυλιανός Τζιρίτας
 
Η αλήθεια είναι ότι περίμενα καταγεμάτη την αίθουσα του Παρνασσού, πως θα κρεμόμασταν σαν τα σταφύλια από τα θεωρεία και τις απλίκες. Όμως δεν ήταν sold-out το κόλπο, ίσως γιατί πολλοί φοβήθηκαν πως ο Lee Ranaldo ελάχιστα θα απέδιδε μόνος, με μια ακουστική κιθάρα, αυτό που έχουν μάθει –και συνηθίσει– από την πορεία του με τους Sonic Youth. Όχι πως έκαναν λάθος, είχε όμως ενδιαφέρον η βραδιά διότι αν παρακολουθούσε κάποιος τη ροή των κιθαρισμών του θα καταλάβαινε πολλά σημεία αιχμής των ενορχηστρώσεων των Youth. Ακόμα και ο 13χρονος υιός μου βρήκε λ.χ. ότι στο "Keyhole" το σταμάτημα και το arpeggio που ακολούθησε στο μέσον της σύνθεσης θα μπορούσε πολύ άνετα να ανήκει σε Sonic Youth δίσκο (και έχει μόλις ακούσει τα Evol και Goo). 
 
Leeranalpar_2
 
Οπότε είχε ενδιαφέρον σε επίπεδο μουσικό το λάιβ, όπως πάντα έχουν βέβαια ενδιαφέρον οι σόλο προσπάθειες καλλιτεχνών που προέρχονται από μπάντες με βαριά κληρονομιά. Και ο Ranaldo πολύ εύσχημα απεκδύεται τον μανδύα όχι προς χάριν εγωισμού, αλλά για να δείξει ότι με τίποτα δεν θέλει να στηρίζεται σε περγαμηνές. Προτιμά να ανεβαίνει επί σκηνής με αφοπλιστική απλότητα, να μη σε πρήζει με πολλά κυτία παραμορφώσεων, να καλιμπράρει το παίξιμό του στην κιθάρα (η οποία σημειωτέον ήταν χορδισμένη όχι με τον κλασικό τρόπο, μα σε ιντριγκαδόρικο φα και με πολλές ανοιχτές –ακόμα μία συνομιλία με το παρελθόν των Youth) και να μιλά με ουσία ανάμεσα στα τραγούδια, παραδίδοντας ιστορίες της καθημερινότητάς (του). 
 
Leeranalpar_3
 
Να σημειώσω ότι ήταν ευκολάκι τρελό να καταλάβεις τους στίχους: και εξ αιτίας της συνειδητά σωστής εκφοράς λόγου (βλέπε δεν μασάω τα σύμφωνα), αλλά και γιατί –για έναν  περίεργο λόγο– ο Lee Ranaldo δείχνει ν' ακολουθεί τα φωνητικά (και πάντα καθαρά) πατήματα του Michael Stipe. Ανά στιγμές έξυνες μάλιστα το κεφάλι σου για να εντοπίσεις τη συνδεσμολογία, άντε όμως να φανταστείς τώρα τον Ranaldo να ακούει R.E.M. στο σπίτι του στο Μανχάταν (μας είπε πως μένει εκεί με την ευκαιρία ενός σχολίου περί του πρόσφατου τυφώνα που χτύπησε τη Νέα Υόρκη και του blackout που ακολούθησε). Όπως γνωρίζετε, δεν είναι εύκολο να κρατήσεις το κοινό μόνο με μία ακουστική κιθάρα, αν δεν είναι αυτός ο τρόπος στον οποίον έχει μάθει. Καταλαβαίνετε επομένως ότι το χειροκρότημα αλλά και η προσοχή που έδωσαν στον Αμερικανό όσοι συγκεντρώθηκαν στον Παρνασσό ήταν πραγματικά μεγάλη κατάκτηση: όντως, ο Ranaldo δεν σε άφηνε να βαρεθείς με την από καρδιάς τραγουδοποιία του.
 
Leeranalpar_4
 
Είχα αρκετή περιέργεια να δω τους Sancho 003, το ντουέτο των Φώτη Σιώτα & Κώστα Παντελή, καθώς οι μόνες μου μέχρι στιγμής επαφές με το σχήμα ήταν μέσω ηχογραφήσεων. Όμως αυτό που είδα με απογοήτευσε. Πρώτον διότι έγινε φανερό πως το δίδυμο δεν ήταν προετοιμασμένο για λάιβ παράθεση των συνθέσεών του και δεύτερον γιατί είχε ζήτημα στον κώδικα εφαρμογής αυτών επί σκηνής. Όταν το βιολί του Σιώτα έπιανε μπροστά (ελάχιστες φορές για αρκετή ώρα, δυστυχώς) ακούγαμε θαυμάσιους ήχους, με ακριβοθεσία και με σωστότατο ήχο. Αλλά η κιθάρα του Παντελή περισσότερο προσπαθούσε να δείξει ότι μπορούσε να πειραματιστεί, παρά έπαιζε. Περισσότερο δηλαδή άκουσα τον ήχο από τα κουτιά του –και μάλιστα όχι πάντα επιτυχημένα προετοιμασμένο– παρά τον ίδιο πάνω στις χορδές του. Και είναι κρίμα, διότι πρόκειται για εμβριθή παίκτη της εξάχορδης. Επίσης δεν μπορώ να μην επισημάνω κάτι που αντικειμενικά νομίζω φαίνεται άσχημο: δεν γίνεται παραπάνω από το μισό μιας συναυλίας να βλέπουμε την κορυφή της κεφαλής των παικτών. Τι εννοώ; Ότι συνέχεια αμφότεροι οι Sancho 003 ήταν σκυμμένοι σε μια ατυχή στάση πάνω από τα κουτιά παραμόρφωσης, έτσι όπως κάθονταν στις καρέκλες τους. Άσχημη εικόνα. Το λάιβ δεν είναι μόνο ήχος, αλλιώς θα παίζαμε πίσω από κουρτίνες. 
 
Leeranalpar_5
 
Κάπου εδώ θα ξεκινήσουν επίσης και τα καντήλια για ορισμένους ανάμεσα στο κοινό, διότι δεν μπορεί να νοηθεί ως cool, στο όνομα της οποιασδήποτε ελευθεριότητας, να ακούς μπυρόνια να ανοίγουν με τον χαρακτηριστικό μεταλλισμό ενόσω έπαιζε ο Ranaldo. Θα μπορούσαν ν' ανοίγουν την ώρα που έπεφταν τα χειροκροτήματα ανάμεσα στις συνθέσεις, τύπου «άντε να το κάνουμε τώρα να μην ενοχλήσουμε» αλλά η όλη φάση γινόταν επιδεικτικότατα, την ώρα π.χ. που ο Αμερικανός έριχνε τα πρώτα ακόρντα από τα τραγούδια του. Σιγά, μην επαναστατείτε τόσο, θα κλείσουν πάλι τα φρεάτια από τη μαγκιά...
 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Ο Δημήτρης Λιλής παρακολούθησε τη συναυλία των Future Islands σε ζωντανή μετάδοση από τη Βαλτιμόρη

Ο Άγγελος Κλειτσίκας  βρέθηκε  στην πρώτη ημέρα του In Orbit στο ΚΠΙΣΝ 

Φεγγάρι, ψυχεδελικός φωτισμός, κατανυκτική ατμόσφαιρα, ένας ήχος άλλοτε απογυμνωμένος, άλλοτε

FEATURED TODAY

Νομίζω ότι ήρθε η ώρα, όλοι εμείς που αγαπήσαμε (και) την ποπ μουσική/κουλτούρα των 80s να ευχαριστήσουμε το ΠΑΣΟΚ. Κάποια επόμενη γενιά, το ίδιο θα έκανε με τον Sean Parker του Napster (και έναν από τους πρώτους χρηματοδότες του Spotify).

Κατευνάζουν τον ηδονισμό για να ξορκίσουν τον θάνατο, σε έναν καθοριστικό δίσκο, πίσω από το φερμουάρ του οποίου θα τους ακούμε πάντα στην πιο άμεση, ειλικρινή και (ενίοτε) ωμή πτυχή τους...

Το χρονικό της φιλίας των δύο ανδρών, λίγο πριν την προβολή του Gonzo: The Life and Work of Dr. Hunter S. Thompson στο Backstage Film Festival (Σάββατο 24/4). Μάθετε ακόμα πως θα διεκδικήσετε μία από τις 50 κόπιες από το Μεθυσμένο Ημερολόγιο του Hunter S. Thompson που κληρώνουμε σε συνεργασία με τις εκδόσεις Οξύ.

HOT STORIES

Ακούστε τη νέα εκδοχή του κομματιού από το After Hours.

O τραγουδιστής του συγκροτήματος ήταν 65 ετών.

Top