Σαβίνα Γιαννάτου, Κωστής Δρυγιανάκης & Έκτορας Μαυρίδης - Το Μουρμούρισμα της Σπείρας

Ηλεκτρονικοί κραδασμοί, ακατάληκτες λέξεις μιας άγνωστης γλώσσας και χέρια βουτηγμένα στον πηλό, όρισαν ένα τελετουργικό δρώμενο που έφερε δίπλα-δίπλα την κεραμεική, τον ήχο και την ανθρώπινη φωνή...

Χώρος
MOMus - Μουσείο Άλεξ Μυλωνά, Αθήνα
Ημερομηνία διεξαγωγής
5/5/2019
Φωτογράφος
Θάνος Λαΐνας
Κείμενο: Χριστίνα Κουτρουλού

Κάτι μέρες που η Αθήνα βαριανασαίνει –με την εσάνς μιας κυριακίλας πάντα ανυπόφορης– στα στενά του κέντρου της πόλης λαμβάνουν χώρα δρώμενα που προσφέρουν την αίσθηση μιας νέας εμπειρίας. Ένα τέτοιο συμβάν διαδραματίστηκε και στο MOMus Μουσείο Άλεξ Μυλωνά: μια performance ονόματι «Το Μουρμούρισμα της Σπείρας», η οποία εκτυλίχθηκε για 40 λεπτά μετά τις 14.00 το μεσημέρι με τη σύμπραξη των Έκτορα Μαυρίδη, Κωστή Δρυγιανάκη και Σαβίνας Γιαννάτου.

40dMrSp_2.png

Σύμπραξη που δεν γινόταν πάντως για πρώτη φορά, μιας και είχε προηγηθεί μια ανάλογη performance τον Μάρτη του 2018, στα πλαίσια του φεστιβάλ «Αμφίσημα Σώματα - Διαχρονικές Ερμηνείες» στη Θεσσαλονικη, με την ποιήτρια Anat Pick να έχει εκεί τη θέση που εδώ είχε η Σαβίνα Γιαννάτου. Ο 1ος όροφος του μουσείου Άλεξ Μυλωνά γέμισε από νωρίς, σε σημείο κάποιοι να αναγκαστούν να κάτσουν στο πάτωμα, ανάμεσα στα πόδια φίλων ήδη καθισμένων σε καρέκλες ή να φτάσουν στον 2ο όροφο, ώστε να βολευτούν στο ύψος της σκάλας.

40dMrSp_3.png

Το σήμα εκκίνησης δόθηκε από τον Κωστή Δρυγιανάκη, ο οποίος είχε λάβει ήδη θέση στην άτυπη σκηνή, έχοντας το κομμάτι των ηλεκτρονικών (το καθαρά μουσικό κομμάτι, δηλαδή). Και δεν άργησε να σου προσφέρει το αίσθημα ότι κάτι το κατανυκτικό επρόκειτο να συμβεί. Παίρνοντας τη σκυτάλη, ο Έκτορας Μαυρίδης τοποθέτησε ένα πήλινο έργο (ένα-βήμα-πριν-το-καμίνι) στον άμορφο πηλό που βρισκόταν μπροστά μας. Κι έτσι άρχισε μια τελετουργία, πλαισιωμένη από ηχητικούς κραδασμούς, τόσο φυσικούς, όσο και ηλεκτρονικούς.

40dMrSp_4.png

O Μαυρίδης άφηνε τα χέρια του πάνω στον πηλό, άλλοτε χαϊδεύοντάς τον κι άλλοτε βυθίζοντας τα δάχτυλά του σε αυτόν με στοργή, καθώς τον έκοβε κομμάτι-κομμάτι. Διατηρούσε δε ένα ύφος που έμοιαζε πότε με θεό-Δημιουργό, και πότε με πιστό ακόλουθο των ήχων που περιπλανούνταν στον χώρο εκείνη τη στιγμή· τους οποίους κι έμοιαζε να αφουγκράζεται με μάτια κλειστά (ή και μισόκλειστα) καθώς έρανε τον πηλό με νερό από έναν διπλανό κουβά, σαν να βάφτιζε το άμορφο ακόμα δημιούργημά του.

40dMrSp_5.png

40dMrSp_6.png

Με τη σειρά της, η Γιαννάτου ακολούθησε τη σπειροειδή κινησιολογία του Πλάστη με μπάσες κραυγές και ακατάληκτες λέξεις, σε γλώσσα τραχιά κι άγνωστη. Συμμετείχε μάλιστα και ακόμα πιο ενεργά στο έργο του, βουτώντας και η ίδια τα χέρια της στον πηλό. Και ήταν ακριβώς τέτοια η ροή του δρώμενου, ώστε, από ένα σημείο και έπειτα, δεν καταλάβαινες πια ποιος οδηγεί ποιον. Ο Δρυγιανάκης ειδικότερα προσάρμοσε τόσο τα ηλεκτρονικά του, ώστε έμενες να αναρωτιέσαι αν ήταν ο τροχός που βούιζε, αν το αφηρημένο ambient είχε γίνει πιο ζωηρό, αν ήταν όντως το νερό αυτό που άκουγες κάθε που ο κεραμιστής βουτούσε τα χέρια του στον κουβά ή αν ο ήχος δεν ήταν φυσικός.

40dMrSp_7.png

Καθώς έπειτα ο πηλός άρχισε να παίρνει μορφή, ο Μαυρίδης –σχεδόν αγκαλιάζοντάς τον, με το κεφάλι  να ακουμπά σε εκείνον– βρυχόταν και βογκούσε μέσα στο έργο του, προσθέτοντας έναν αντίλαλο στην όλη οπτικοακουστική εμπειρία. Κάτι που ίσως έφερνε σε κλάμα για τη γέννηση του «παιδιού» του, αν και περισσότερο εκφραζόταν έτσι ο μόχθος και η κούραση που χρειάστηκαν για να συμβεί. Η Γιαννάτου συνέχισε στο εξής σε πιο απαλούς τόνους, ακουμπώντας τα 2/4 του κουρμιού της στον τοίχο, με ένα τραγούδι που έμοιαζε σε νανούρισμα καθησυχαστικό προς τον Μαυρίδη. Το ηχητικό αποτέλεσμα θα μπορούσε να είναι και soundtrack σε εικόνες του Αντρέι Ταρκόφσκι.

40dMrSp_8.png

Κι εκεί που είχες αρχίσει να πιστεύεις ότι με τη δημιουργία θα τελείωνε η παράσταση, εκεί ήταν που ο Πλάστης κατέστρεψε την αναδυόμενη μορφή, δίδοντας έτσι στο άμορφο ισάξια σημασία. Επιβεβαιώνοντας ότι τρεις άνθρωποι με ξεχωριστή ιδιότητα βρέθηκαν άξιοι (ως σώμα ένα) κρατούμενοι σε αυτό το ατέρμονο παιχνίδι δημιουργίας-καταστροφής που εκτυλίχθηκε μπροστά μας.
 

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

12 χρόνια μετά την τελευταία τους εμφάνιση στην Αθήνα, τους υποδέχτηκε πολυπληθές ακροατήριο στο
Η ανδρόγυνη αισθητική, τα μελαγχολικά φωνητικά, η ηχητική εντύπωση ενός ηλεκτρονικού «βάλτου» και
Αν και η «συνταγή» παραμένει ίδια κοντά 33 χρόνια τώρα, απέδειξαν στην ταράτσα του Gazarte ότι δεν

FEATURED TODAY

12 χρόνια μετά την τελευταία τους εμφάνιση στην Αθήνα, τους υποδέχτηκε πολυπληθές ακροατήριο στο Fuzz. Το οποίο και αντάμειψαν με παλλόμενο groove,
Η ανδρόγυνη αισθητική, τα μελαγχολικά φωνητικά, η ηχητική εντύπωση ενός ηλεκτρονικού «βάλτου» και τα πρόσωπα που επιμελώς κρύφτηκαν πίσω από λευκό μακιγιάζ
Φέρνοντας κοντά ρεύματα της τζαζ, της rock και την ελληνικής παράδοσης, παρουσιάζει έναν ακόμη ανήσυχο δίσκο με τίτλο Το Μεταξύ Μας Διάστημα. Και η εμφάνισή

HOT STORIES

Ακούστε το καινούριο της τραγούδι
Είναι η πρώτη φορά που αναλαμβάνουν remix για κάποιον καλλιτέχνη
Top
Στo avopolis.gr χρησιμοποιούμε cookies για να διασφαλίσουμε την εύρυθμη λειτουργία του site και την καλύτερη εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την πλοήγησή σας στο site, αποδέχεστε τη χρήση των cookies και την πολιτική απορρήτου. More details…