Χαοτικοί, ανατρεπτικοί, εφευρετικοί, σκοτεινοί, θορυβώδεις, με την αγγλική scuzz-rock και την γοτθική pop των τελών της δεκαετίας του ’80 να ρέει στις φλέβες τους, οι A Place To Bury Strangers είκοσι χρόνια μετά, συνεχίζουν να φλέγονται πάνω από τις στάχτες της πολιτιστικής μετάλλαξης της Νέας Υόρκης, αποτελώντας ένα ηχητικό αποτύπωμα αγωνίας, αντίδρασης και ειλικρινούς DIY. Σε αυτό το αμερικανικό τριο δεν υπάρχει χώρος για κανέναν άλλον ανάμεσα στις προσωπικές τους τροχιές, μόνο η απόλυτη προσήλωση στο δικό τους ιδιότυπο, μουσικό σύμπαν. Λίγο πριν την εμφάνισή τους στην Ελλάδα, είχαμε τη χαρά να συνομιλήσουμε με τον Oliver Ackermann, έναν δημιουργό που επανεκτιμά διαρκώς τόσο την τέχνη όσο και τον εξοπλισμό της, επανεφευρίσκοντας συχνά και τα δύο.
- Καλώς ήρθες στο Avopolis Music Network, Oliver! Είναι μεγάλη χαρά να σας έχουμε μαζί μας και ανυπομονούμε για την επίσκεψή σας. Μετά από περισσότερες από δύο δεκαετίες ως μπάντα, τι σας κρατά ακόμα δημιουργικά πεινασμένους;
Σας ευχαριστούμε πολύ που μας φιλοξενείτε, είμαστε ενθουσιασμένοι που επιστρέφουμε. Αγαπάμε τη μουσική και την ακούμε σχεδόν όλη την ώρα, αγαπάμε να αποδομούμε αντικείμενα και ήχους, να πειραματιζόμαστε, πάντα υπάρχει κάτι νέο να ανακαλύψουμε και δουλεύουμε απεγνωσμένα για να το ανακαλύψουμε. Υπάρχει κάτι συγκεκριμένο που ταιριάζει στον κόσμο των A Place To Bury Strangers και όλοι το εξερευνούμε μαζί και ωθούμε τα όρια. Τρέφουμε ο ένας τον άλλο, και μαζί ψάχνουμε και όλες τις άγνωστες δυνατότητες. Τα αποτελέσματα είναι ο στόχος, αλλά η διαδικασία είναι εξαιρετικά διασκεδαστική.
- Το τελευταίο σας άλμπουμ, Synthesizer, έχει έναν τίτλο που φαίνεται σχεδόν αυτονόητος, αλλά ταυτόχρονα πολυεπίπεδος. Τι σημαίνει αυτή η λέξη για εσάς;
Μεταφράζει τα συναισθήματα και τις συγκινήσεις από το ανθρώπινο σώμα σε αναπαραστάσεις και αφαιρέσεις.
- Πόσο άλλαξε η διαδικασία συγγραφής τραγουδιών γνωρίζοντας ότι χρησιμοποιούσατε το ίδιο το synthesizer της κυκλωματικής πλακέτας του άλμπουμ σε όλο το δίσκο;
Η ιδέα προέκυψε στο μέσο της διαδικασίας συγγραφής, οπότε κάπως πάγωσε τα πάντα και χρειάστηκε να ξαναφτιάξουμε και να ανασυνθέσουμε τα περισσότερα κομμάτια. Είναι αστείο, όταν πήγαμε να ξαναμάθουμε τα τραγούδια για τις περιοδείες, συνεχίζαμε να σκεφτόμαστε πράγματα όπως «Μα δεν υπήρχε εδώ ένα instrumental breakdown;» ή «Πού πήγε αυτό το άλλο ρεφρέν που είχαμε γράψει;» γιατί τόσα είχαν αλλάξει.
Έχετε πει ότι γράφετε μουσική όπου κι αν βρίσκεστε στο τρένο, στο σπίτι, στο στούντιο. Πώς μοιάζει μια τυπική στιγμή έμπνευσης για εσάς;
Συνήθως κάνω κάτι εντελώς διαφορετικό και ξαφνικά νιώθω την ανάγκη να καταγράψω μια ιδέα ή μια αναφορά σε αυτήν. Είναι σαν να υπάρχει μια σκιά του εαυτού μου που εργάζεται σε κάτι άλλο όλη την ώρα. Αν βρίσκομαι στο στούντιο, συνήθως είναι μια στιγμή όπου χαλαρώνει η άμυνά μου και κάτι άλλο, πιο ευάλωτο, ξεπετάγεται.
Στο "Fear of Transformation" μιλάτε για τον εσωτερικό αγώνα με τον φόβο και την αλλαγή. Πόσο προσωπικό είναι αυτό το θέμα για εσάς αυτή τη στιγμή;
Νομίζω ότι έρχεται σε κύματα, γιατί ο κόσμος είναι τόσο χαοτικός αυτή τη στιγμή. Είναι, λοιπόν, η ανθρώπινη φύση που μας κάνει να αναρωτιόμαστε πώς θα ήταν τα πράγματα αν υπήρχε μια άλλη δραματική αλλαγή. Καλύτερα να μην το συζητάς και απλά να το κάνεις.
- Συχνά σας αποκαλούν "the loudest band in New York". Σε μια εποχή όπου πολλές ζωντανές εμφανίσεις έχουν γίνει πιο «ασφαλείς», εσείς εξακολουθείτε να αντιμετωπίζετε τη σκηνή σαν πεδίο μάχης. Από πού προέρχεται αυτή η ένταση;
Η ένταση της μουσικής με παρασύρει σε μια φρενίτιδα. Είναι σαν να στέκεσαι δίπλα σε μια κινητήρα jet που μόλις ξεκινά.
- Η DIY κουλτούρα ήταν πάντα μέρος του DNA της μπάντας. Πόσο σημαντικό είναι σήμερα για έναν καλλιτέχνη να ξέρει να φτιάχνει τα δικά του εργαλεία;
Πάντα μου φαινόταν πολύ ωραίο όταν το κάνουν. Είναι σαν να μην λέει κανένας ψέματα. Αυτή η τέχνη προέρχεται από αυτόν τον καλλιτέχνη. Σίγουρα υπάρχουν διασκεδαστικά πράγματα όταν συνεργάζεσαι με τις ιδέες άλλων και με βοήθεια και συνεργασία, αλλά νομίζω ότι το να βλέπεις κάποιον να βυθίζεται πραγματικά στην τέχνη είναι ειλικρινές και ενδιαφέρον. Αυτό θέλω να δω. Νομίζω ότι είναι πιο σημαντικό από ποτέ. Έχουμε φτάσει σε ένα σταυροδρόμι. Θέλεις να δεις κάτι ατελές και πραγματικό; Εγώ ναι, θέλω...
- Εκτός από μουσικός, είστε και ιδρυτής της εταιρείας πεταλιών Death By Audio. Πώς επηρεάζει αυτή η πλευρά της δουλειάς σας τη μουσική που γράφετε;
Πηγαίνει χέρι-χέρι, είτε το θέλω είτε όχι. Πάντα πειραματιζόμαστε με ήχους και ηχητικές δομές, αυτό είναι που προωθώ περισσότερο στο Death By Audio. Καινοτομία και εξερεύνηση ήχου. Βρίσκουμε όλους αυτούς τους τρελούς ήχους και αυτά τα ονειρικά σύμπαντα εμπνέουν μουσική και χώρους για να ζήσουν τα τραγούδια.
- Πολλές μπάντες φοβούνται το χάος στο στούντιο. Εσείς φαίνεται να το αναζητάτε ενεργά. Υπάρχει σημείο όπου το χάος γίνεται δημιουργικό εργαλείο; Και, κατ’ επέκταση, πότε ο έλεγχος γίνεται εχθρός της δημιουργικότητας;
Δεν ξέρω αν προέρχεται από αμφιβολία για τον εαυτό μου ή καθαρή χαρά για το τελικό αποτέλεσμα, αλλά ποτέ δεν θεωρούσα τον εαυτό μου «αρεστό» μουσικό. Ήθελα πάντα κάτι να προκύψει από το πείραμα με τον ήχο. Το μυστήριο του πώς τα συναισθήματα μπορούν να μεταφραστούν και να ηχογραφηθούν είναι κάτι που δεν ήθελα ποτέ να λύσω πλήρως, έτσι ώστε πάντα να κινούμαι σε ένα μέρος όπου το απρόβλεπτο μπορεί να συμβεί. Νομίζω ότι αυτό πράγματι συμβαίνει, είναι ανθρώπινο, και σε αυτό στοχεύουμε. Χαοτικό, τρελό χάος.
- Αναλογικό χάος ή ψηφιακό χάος;
Ας μην αρχίσουμε να χωρίζουμε το χάος σε κατηγορίες.
- Πότε ήταν η τελευταία φορά που ακούσατε ένα άλμπουμ και σκεφτήκατε «Μακάρι να το είχα γράψει εγώ»;
Το Xiu Mutherfuxkin Xiu, περισσότερο σαν ιδέα του να καταστρέφεις κάποια covers με ενδιαφέρον και μοναδικό τρόπο, κάτι που πάντα σκέφτομαι ότι μπορεί να είναι ενδιαφέρον. Οι Xiu Xiu, αυτοί οι δημιουργικοί ιδιοφυείς, φυσικά το έκαναν με τον καλύτερο και πιο ενδιαφέρον τρόπο. Σίγουρα αξίζει να τα ακούσετε, είναι στοιχειωτικά, πνευματικά και συναρπαστικά.
- Η μουσική σας μερικές φορές έχει στιγμές που μοιάζουν σχεδόν κινηματογραφικές. Υπάρχει κάποιος σκηνοθέτης ή είδος ταινίας που σας επηρεάζει;
Νομίζω ότι αυτά τα πράγματα έχουν ξεπεταχτεί σε στιγμές της ζωής μου και ήταν πολύ σημαντικά. Λατρεύω τον κινηματογράφο, σκηνοθέτες όπως οι Park Chan-wook, Lynne Ramsay, Jim Jarmusch, Justine Triet και David Lynch.
- Αν η παραμόρφωση είχε μνήμη, τι νομίζετε ότι θα θυμόταν από τις κιθάρες σας;
Τους μεταλλικούς ήχους οργής και επιθετικότητας μεταμορφωμένους σε κυματομορφές.
- Έχουν περάσει τρία χρόνια από την τελευταία σας εμφάνιση στην Ελλάδα. Τι θυμάστε από το ελληνικό κοινό και τι περιμένετε από το show στην Αθήνα;
Περνάμε πάντα απίστευτα καλά όταν είμαστε στην Ελλάδα. Είμαστε τόσο ενθουσιασμένοι που επιστρέφουμε και περιμένουμε το show στο Gazarte να είναι τρελό και εκτός ορίων.
INFO: A PLACE TO BURY STRANGERS live in Athens • Gazarte - Ground Stage, Βουτάδων 32-34, Γκάζι • 18 Απριλίου 2026
