Η Imany αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα μιας δημιουργού που, μέσα από μια σταθερή διαδρομή καλλιτεχνικής και προσωπικής ωρίμανσης, καταφέρνει να διασταυρώνει τις προσωπικές της εμπειρίες με τις κοινωνικές εντάσεις της εποχής, διαμορφώνοντας έναν λόγο που παραμένει αναγνωρίσιμος χωρίς να γίνεται ποτέ στατικός. Γεννημένη στη Γαλλία με ρίζες από τις Κομόρες, η Nadia Mladjao έχει αναπτύξει μια μουσική γλώσσα που κινείται ανάμεσα στη soul, τη folk και τα blues, διατηρώντας πάντα ένα αίσθημα διαρκούς αναζήτησης το οποίο διατρέχει τα έργα της, από το The Shape of a Broken Heart και την ευρεία απήχηση του “You Will Never Know” μέχρι την μεστή δημιουργική κατεύθυνση που την χαρακτηρίζει σήμερα.
Με το τέταρτο άλμπουμ της Women Deserve Rage η Imany στρέφει το βλέμμα προς μια θεματική που συνομιλεί με τις αντιφάσεις, την κόπωση και την επιμονή των γυναικείων εμπειριών, συνθέτοντας ένα έργο που αγγίζει το προσωπικό και το συλλογικό. Στις συνθέσεις του δίσκου αναπτύσσεται ένας στοχασμός πάνω σε συναισθήματα που συχνά παραμένουν ανομολόγητα, που η ίδια όμως προσεγγίζει με ευθύτητα, επιτρέποντας στην ερμηνεία της να λειτουργήσει σαν πλαίσιο κατανόησης και επεξεργασίας των βιωμάτων της.
Λίγο πριν εμφανιστεί στην Αθήνα στο πλαίσιο του WOW Athens 2026, μια διοργάνωση που αναδεικνύει διαφορετικές φωνές και προσεγγίσεις γύρω από τη γυναικεία εμπειρία, η Imany μιλά στο Avopolis και την Εύη Παπαγιάννη για το πώς εξελίχθηκε η σχέση της με τα συναισθήματα, την καλλιτεχνική της ταυτότητα και την αυτονομία της δημιουργίας, αλλά και για τη σημασία του να επιστρέφει στη σκηνή με έναν δίσκο τόσο βαθιά προσωπικό.
- Ακούγοντας τον τελευταίο δίσκο σας, Women Deserve Rage, εντύπωση μου έκανε επιλογή σας να χρησιμοποιήσετε το ρήμα “deserve” (αξίζουν) στον τίτλο του άλμπουμ και όχι για παράδειγμα το “feel” (αισθάνονται) ή το “express” (εκφράζουν). Τι σας οδήγησε σε αυτή την επιλογή;
Νομίζω ότι αυτό συμβαίνει επειδή έχουμε στερηθεί την οργή ή τον θυμό για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα, σχεδόν για πάντα, θα έλεγε κανείς. (Οι γυναίκες) το βιώνουμε με τον τρόπο αυτό. Και αξίζουμε να νιώθουμε αυτή την οργή, η οποία δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια ένδειξη πως κάτι δεν πάει καλά, ότι κάτι είναι άδικο. Και χρειάζεται να το φροντίσουμε. Επομένως, αξίζουμε να νιώθουμε αυτή την οργή, γιατί αξίζουμε και την ελευθερία που τη συνοδεύει.
- Το ελληνικό κοινό σας γνώρισε μέσα από το τραγούδι “You Will Never Know”, το οποίο πραγματεύεται συναισθήματα που παραμένουν ανείπωτα. Τώρα, με το Women Deserve Rage. φαίνεται να υπάρχει μια στροφή προς μια πιο εξωστρεφή έκφραση. Τι σας οδήγησε σε αυτή τη μετατόπιση;
Νομίζω ότι είναι η ίδια η ζωή. Ήταν 2011 όταν κυκλοφόρησα αυτό το τραγούδι, έχουν περάσει δηλαδή πάνω από δεκαπέντε χρόνια από τότε. Το είχα γράψει το 2009, όταν ήμουν νεότερη. Πρόκειται για ένα τραγούδι για ένα κορίτσι ερωτευμένο με κάποιον που δεν το γνωρίζει. Πιθανότατα εκείνη θεωρεί ότι δεν είναι αρκετά καλή για να είναι μαζί του. Τότε, μάλλον έτσι σκεφτόμουν κι εγώ. Μεγαλώνοντας, περνάς μέσα από τη ζωή και μέσα από ό,τι σημαίνει να είσαι γυναίκα. Χτίζεις καριέρα, παντρεύεσαι, αποκτάς παιδιά, και έπειτα μπορεί να βρεθείς αντιμέτωπη με ένα πολύ δύσκολο διαζύγιο, μέσα στο οποίο συνεχίζεις να βρίσκεσαι, ενώ ταυτόχρονα πρέπει να σταθείς όρθια, να επιβιώσεις, να μεγαλώσεις τα παιδιά σου, να θεραπευτείς και παράλληλα να βρεις τρόπους να εξασφαλίσεις τα προς το ζην. Όλα αυτά με οδήγησαν να συνειδητοποιήσω ότι έπρεπε να ωριμάσω. Και ένας βασικός τρόπος ωρίμανσης είναι να εκφράζεις αυτό που νιώθεις και να μην το κρατάς μέσα σου όπως ένα παιδί.
- Έχω διαβάσει ότι το συγκεκριμένο άλμπουμ αποτελεί μια ακόμη προσωπική αφήγηση που συνδέεται με τις δικές σας εμπειρίες ζωής. Ωστόσο, ήσασταν ανέκαθεν αφηγήτρια ιστοριών. Ήταν πιο δύσκολο αυτή τη φορά να εκφράσετε τα συναισθήματά σας;
Ναι, ήταν πιο δύσκολο. Έχεις δίκιο, είμαι αφηγήτρια ιστοριών. Άλλοτε οι ιστορίες αυτές ήταν δικές μου, άλλοτε όχι, και κάποιες φορές ήταν εντελώς επινοημένες, επειδή ένιωθα την ανάγκη να μεταφέρω ένα μήνυμα. Ωστόσο, αυτές οι αφηγήσεις προέκυπταν πάντα εκ των υστέρων. Όταν, για παράδειγμα, μιλούσα για μια ραγισμένη καρδιά, παρατηρούσα τον παλαιότερο εαυτό μου από απόσταση. Σε αυτό το άλμπουμ, αντίθετα, έγραφα τα τραγούδια ενόσω βίωνα τον πόνο. Τα τραγούδια με βοήθησαν να αντέξω όσα περνούσα. Έτσι, η είσοδος στο στούντιο και η ηχογράφησή τους ήταν μια επώδυνη διαδικασία, γιατί με ανάγκαζε να ξαναζήσω τις ίδιες καταστάσεις. Το ίδιο συνέβαινε και στη σκηνή. Στις πρόβες, όταν έπρεπε να τραγουδήσω με όλη μου την ψυχή και να επιστρέψω σε αυτές τις εμπειρίες, ήταν ιδιαίτερα δύσκολο. Αυτή είναι η βασική διαφορά σε σχέση με τα προηγούμενα άλμπουμ. Ωστόσο, πλέον συνειδητοποιώ ότι η δική μου θεραπεία, η ιστορία μου ως γυναίκα, είναι ταυτόχρονα και η ιστορία κάθε γυναίκας. Όσο προσωπική κι αν είναι, έχει πάντα καθολική διάσταση. Έχω ήδη δώσει τρεις συναυλίες την περασμένη εβδομάδα - η πρώτη ήταν πολύ επώδυνη, η δεύτερη πιο διαχειρίσιμη, καθώς αποφάσισα να εστιάσω στη δύναμή μου, και στην τρίτη συνειδητοποίησα ότι δεν το κάνω πια για μένα, αλλά για όσες δεν μπορούν. Και αυτό βοηθά.
- Αυτό που λέτε είναι ιδιαίτερα συγκινητικό. Και είναι πολύ σημαντικό, ιδίως μέσα από την μουσική, η οποία είναι πιο άμεσα προσβάσιμη σε σχέση με άλλες μορφές τέχνης.
Ακριβώς. Ιδίως η μουσική αποτελεί τον πιο άμεσο δρόμο προς την καρδιά των ανθρώπων. Δεν είναι τυχαίο ότι σε καθεστώτα δικτατορίας οι πρώτοι καλλιτέχνες που στοχοποιούνται είναι οι τραγουδιστές και οι μουσικοί, ακριβώς επειδή αγγίζουν βαθιά το κοινό. Και, πράγματι, είναι ευθύνη μας ως καλλιτέχνιδες να χρησιμοποιούμε τη φωνή μας για να κάνουμε τον κόσμο καλύτερο. Φυσικά και είναι όμορφο να μπορεί κανείς να ζει από τη μουσική του, όμως σε μια ευρύτερη κλίμακα βρισκόμαστε εδώ για έναν λόγο. Και αυτή την ευθύνη την παίρνω πολύ σοβαρά.
- Μιλάτε ανοιχτά για τα δικαιώματα των γυναικών και εκφράζετε σαφώς αντιπολεμικές θέσεις. Τι σημαίνει για εσάς η συμμετοχή στο WOW Festival, ένα χώρο που φέρνει κοντά γυναίκες, μη δυαδικά άτομα και θηλυκότητες από όλο τον;
Είμαι πάντα χαρούμενη και αισθάνομαι τιμή που συμμετέχω σε τέτοιες διοργανώσεις, γιατί σε δύσκολες περιόδους είναι πολύ εύκολο να νιώθουμε ότι είμαστε μόνοι. Ωστόσο, μέσα από τέτοιες συναντήσεις συνειδητοποιούμε ότι δεν είμαστε απομονωμένοι. Μου αρέσει να νιώθω ότι αποτελώ μέρος της λύσης. Όταν με συμπεριλαμβάνουν, αισθάνομαι τιμή γιατί έρχομαι σε επαφή με ανθρώπους που δίνουν τον ίδιο αγώνα και μπορώ να μοιραστώ μαζί τους τη δύναμη και το θάρρος μου. Συνηθίζω να λέω ότι μόνο η αλληλεγγύη μπορεί να μας σώσει. Αυτού του είδους τα φεστιβάλ το υπενθυμίζουν.
- Έχετε νιώσει ποτέ μόνη ως καλλιτέχνιδα;
Ω, πολλές φορές. Πολλές φορές. Υπάρχουν στιγμές που αισθάνομαι ότι βρίσκομαι ένα βήμα μπροστά. Για παράδειγμα, το 2017 στη Γαλλία υπήρξαν πολλά σοβαρά περιστατικά αστυνομικής βίας. Η χώρα καταγράφει από τα υψηλότερα ποσοστά στην Ευρώπη. Εκείνη την περίοδο, κατά τη διάρκεια μιας μουσικής απονομής, διέκοψα την εμφάνισή μου για να το καταγγείλω, και ήμουν η μόνη που το έκανε. Συχνά ένιωθα ότι οι άνθρωποι δεν καταλάβαιναν τι προσπαθούσα να εκφράσω. Παρ’ όλα αυτά, αυτό δεν έχει τελικά σημασία. Από παιδί ένιωθα εκτός τόπου και χρόνου, και πλέον αρχίζω να αποδέχομαι αυτή τη θέση. Ωστόσο, δεν είμαι μόνη. Το γνωρίζω πια. Το ότι δεν βλέπω πάντα τους ανθρώπους γύρω μου δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν.
- Πού βρίσκετε την αίσθηση της κοινότητας μέσα στον καλλιτεχνικό χώρο;
Τη βρίσκω στους μουσικούς μου και στους ανθρώπους που επιλέγω να έχω γύρω μου, καθώς και στην management team μου. Είναι όλοι άνθρωποι που έχω επιλέξει συνειδητά και που μοιράζονται την ίδια στάση ζωής, την ίδια επιθυμία να αναζητούν λύσεις. Δεν είναι απαραίτητα διάσημοι καλλιτέχνες, κάποιοι ίσως εκφράζονται ιδιωτικά, δεν αναλαμβάνουν όλοι το ίδιο ρίσκο. Και αυτό είναι απολύτως θεμιτό. Δεν είναι απαραίτητο να βρισκόμαστε όλοι στην πρώτη γραμμή.
- Κυκλοφορήσατε το τελευταίο σας άλμπουμ μέσω της δικής σας δισκογραφικής εταιρείας και αναλάβατε την παραγωγή του συνολικά. Πώς ήταν αυτή η εμπειρία για εσάς;
Ήταν μια ιδιαίτερα αγχωτική εμπειρία, γιατί όταν συνεργάζεσαι με μια δισκογραφική, όλα τα ζητήματα που αφορούν τα οικονομικά, την οργάνωση και τα logistics δεν σε βαραίνουν άμεσα. Εσύ επικεντρώνεσαι στη μουσική. Όταν όμως αναλαμβάνεις η ίδια αυτόν τον ρόλο, είσαι υπεύθυνη για όλες τις αποφάσεις. Υπάρχουν πολλές πρακτικές πλευρές που δεν με ενδιαφέρουν ιδιαίτερα, ωστόσο συνειδητοποίησα πόσο περιορισμένη ήμουν στο παρελθόν, αφού για καθετί που ήθελα να κάνω υπήρχε πάντα ένας λόγος να μην πραγματοποιηθεί. Τώρα που είμαι η ίδια υπεύθυνη, δεν υπάρχουν όρια. Και κατάλαβα ότι είμαι πολύ πιο δυνατή απ’ όσο πίστευα.
- Το άλμπουμ συνοδεύεται επίσης από μία μικρού μήκους ταινία. Σ’ αυτή, αυτό που με άγγιξε ιδιαίτερα ήταν η ανάδειξη της γυναικείας εμπειρίας και η συλλογική παρουσία των γυναικών, με έναν τρόπο ήπιο αλλά ταυτόχρονα βαθιά δυναμικό. Τι αποκομίσατε από αυτή τη συνεργασία;
Αυτό που αποκόμισα είναι ότι το να είσαι γυναίκα είναι κάτι πραγματικά σπουδαίο. Πάντα το γνώριζα, όμως μέσα από τις δυσκολίες που βίωσα, υπήρχε πάντα μια γυναίκα που εμφανιζόταν στη σωστή στιγμή, με τον κατάλληλο λόγο ή απλώς με τη σωστή παρουσία. Ένιωσα ότι πλησίασα ακόμη περισσότερο τη γυναικεία κοινότητα. Για παράδειγμα, όταν χρειάστηκε να εγκαταλείψω το σπίτι μου επειγόντως με τα παιδιά μου, βρέθηκε μια γυναίκα που μου νοίκιασε το σπίτι της χωρίς καμία ερώτηση. Υπάρχει αυτή η βαθιά αλληλεγγύη μεταξύ των γυναικών. Δεν χρειάζεται να εξηγήσεις τα πάντα για να σε πιστέψει μια άλλη γυναίκα. Καταλαβαίνει. Και όχι μόνο σε πιστεύει, αλλά στέκεται δίπλα σου με πολλούς τρόπους. Αγαπώ τις γυναίκες. Πάντα τις αγαπούσα, αλλά τώρα μπορώ να πω ότι είμαι ερωτευμένη με τις γυναίκες.
- Είναι πράγματι πολύ ενδυναμωτικό να το ακούει κάποια αυτό.
Ναι, είναι.
- Ποιο μήνυμα θα θέλατε να απευθύνετε στις γυναίκες;
Ότι κάνουμε όλες το καλύτερο που μπορούμε. Και έχουμε το δικαίωμα να είμαστε ολόκληρες. Όταν αρνούμαστε στον εαυτό μας το δικαίωμα να θυμώνει, αρνούμαστε ένα ουσιαστικό κομμάτι της ύπαρξής μας. Είναι απολύτως αποδεκτό να μας χαρακτηρίσουν «άσχημες» ή «υστερικές». Στο τέλος, διακυβεύεται η ίδια μας η επιβίωση. Και αυτή η άδεια δεν θα δοθεί από κάποιον άλλον, αλλά από εμάς τις ίδιες. Η δύναμη βρίσκεται μέσα μας. Ήταν πάντα εκεί, απλώς παρέμενε σε μια λανθάνουσα κατάσταση, περιμένοντας να την ενεργοποιήσουμε.
- Ωστόσο, δεν είναι εύκολο να απαλλαγεί κανείς από τα στερεότυπα που θέλουν τις γυναίκες ευγενικές και σιωπηλές.
Βεβαίως και δεν είναι εύκολο. Δεν ισχυρίζομαι κάτι τέτοιο. Όμως ποια είναι η εναλλακτική; Όταν δεν εκφράζεις τον θυμό σου για να διατηρήσεις την ηρεμία γύρω σου, ο πόλεμος μεταφέρεται μέσα σου. Και στο τέλος σε καταστρέφει. Γι’ αυτό και οι γυναίκες εμφανίζουν συχνότερα αυτοάνοσα νοσήματα. Ο θυμός είναι ένα ισχυρό σήμα ότι κάτι δεν λειτουργεί σωστά. Αν δεν τον αντιμετωπίσεις, θα στραφεί εναντίον σου, θα εγκατασταθεί στο σώμα σου ή στις σχέσεις σου. Οπότε, με έναν τρόπο, η επιλογή είναι σκληρή. Είτε θα είσαι ευγενική, ή θα πεθάνεις. Έτσι το αντιλαμβάνομαι, και θεωρώ ότι έτσι πρέπει να το βλέπουν και οι γυναίκες με ριζοσπαστική ματιά.
- Θα είσαι ευγενική, θα πεθάνεις, ή ίσως θα δημιουργήσεις ένα εξαιρετικό άλμπουμ, όπως κάνατε εσείς.
Ή δημιουργείς ένα εξαιρετικό άλμπουμ, ναι… Αλλά για να το πετύχω, έπρεπε πρώτα να αντιμετωπίσω τον θυμό μου. Και έπρεπε να πάω πολύ, πολύ, πολύ πίσω, στην παιδική ηλικία. Νομίζω πως η ύψιστη πράξη προδοσίας είναι να μην αντιμετωπίζεις τον θυμό σου. Δεν είναι η κοινωνία, ούτε οι άντρες με τους οποίους μοιράζεσαι τη ζωή σου. Τόσο η κοινωνία, όσο και οι άνδρες επωφελούνται από το ότι δεν αντιμετωπίζεις τον θυμό σου. Γίνεσαι εύκολα χειραγωγήσιμη με αυτόν τον θυμό. Σκέψου το. Εσύ η ίδια είπες ότι είναι δύσκολο να μη θεωρηθείς «επιθετική», ή ότι θέλουμε να είμαστε ευγενικές. Η κοινωνία έχει ήδη κερδίσει όταν σκέφτεσαι έτσι. Κατάφερε να σε χειραγωγήσει ώστε να πιστεύεις ότι, αν είσαι ο πραγματικός σου εαυτός, δεν θα σε αγαπούν. Όμως αυτό δεν είναι αλήθεια.
- Κλείνοντας, τι περιμένετε από την εμφάνισή σας στην Ελλάδα;
Προσδοκώ μια συλλογική θεραπευτική εμπειρία. Ξέρω ότι ακούγεται φιλόδοξο, αλλά πιστεύω βαθιά ότι οι γυναίκες και η μουσική διαθέτουν αυτή τη δύναμη.
- Ανυπομονούμε για αυτή σας την εμφάνιση.
Χαίρομαι που επιστρέφω στην Αθήνα. Αγαπώ την Ελλάδα.
- Σας ευχόμαι να περάσετε υπέροχα και να αποτελέσει αυτή η εμπειρία μια μορφή θεραπείας τόσο για εσάς όσο και για το κοινό.
Κι εγώ το ελπίζω.
