Ξεκινώντας από τη νυχτερινή σκηνή του Ελσίνκι στα τέλη των 80s, οι The 69 Eyes δεν δημιουργήθηκαν από κάποιο μεγαλόπνοο μουσικό όραμα, αλλά από την ανάγκη να ανήκουν κάπου. Κάπως έτσι μια παρέα «περίεργων» τύπων έγινε μπάντα σχεδόν τυχαία. Από τα πρώτα τους βήματα στο street rock, μέχρι τη σταδιακή τους μεταμόρφωση σε goth μπαντα στα 90s, οι The 69 Eyes μέχρι σήμερα, παραμένουν μια από τις πιο σταθερές και αυθεντικές παρουσίες του είδους, με την ίδια σύνθεση εδώ και δεκαετίες και μια ταυτότητα που αντλεί από outsider κουλτούρα, horror αισθητική και rock 'n' roll. Για τον Jirky 69, με τον οποίο είχαμε τη παρακάτω συζήτηση, το να είσαι goth δεν είναι τάση, είναι τρόπος να βλέπεις τον κόσμο λίγο πιο σκοτεινά, αλλά και λίγο πιο όμορφα.
- Καλησπέρα, Jyrki! Πώς είσαι; Σε ευχαριστούμε πάρα πολύ που αφιέρωσες χρόνο να μιλήσεις μαζί μας. Είμαι η Χαρά από το Avopolis Music Network. Θέλεις να ξεκινήσουμε;
Ναι, πάμε.
- Ξεκινώντας από το Ελσίνκι το 1989, τι σας έκανε να νιώσετε ότι ο κόσμος χρειαζόταν έναν νέο ήχο;
Λοιπόν, το θέμα τότε ήταν (μιλάμε για τη δεκαετία του '80), ότι κάθε πόλη, σε όλο τον κόσμο, είχε το δικό της Sunset Strip. Αυτό σημαίνει ότι υπήρχε ένα μέρος, στις μεγάλες πόλεις, όπου βρίσκονταν νεαροί ροκάδες, φανς της ροκ ή άνθρωποι που απλώς αγαπούσαν τη ροκ μουσική. Συνήθως ήταν γύρω από κάποια ροκ κλαμπ, σε κάποιον δρόμο ή σε ένα venue, όπου οι άνθρωποι συνήθιζαν να μαζεύονται. Και στα 80s - εξηγώ για να φτάσω στο σημείο της ερώτησής σου - όταν άκουγες μουσική, ντυνόσουν με έναν συγκεκριμένο τρόπο. Οπότε όλοι μπορούσαν να πουν «Α, αυτός είναι φαν των Culture Club, μοιάζει με τον Boy George», ή «αυτός ο τύπος γουστάρει τους Duran Duran». Οι άνθρωποι ντύνονταν, είχαν ταυτότητα. Ή άκουγες goth και ντυνόσουν σαν goth, ή glam rock και είχες μπότες, μακριά μαλλιά και δερμάτινο μπουφάν. Οπότε εκείνη την εποχή κάθε πόλη είχε ένα μέρος όπου οι ροκάδες και οι «περίεργοι» άνθρωποι μαζεύονταν. Το ίδιο συνέβη και στο Ελσίνκι. Παρατήρησα ότι, κάποια στιγμή στα τέλη των ’80s, κάθε φορά που ένας τύπος ερχόταν σε ένα ροκ μπαρ με θήκη κιθάρας, οι κοπέλες γύριζαν και ενθουσιάζονταν, «Wow, ποιος είναι αυτός;». Αργότερα άκουσα ότι κάποιοι κυκλοφορούσαν με άδειες θήκες κιθάρας μόνο και μόνο για να τραβήξουν την προσοχή των κοριτσιών. Ναι, την προσοχή. Οπότε σκέφτηκα κι εγώ «Wow, αυτό είναι τέλειο!». Και επειδή φαινόμουν πολύ περίεργος, οι άνθρωποι άρχισαν να με ρωτούν ποιο είναι το συγκρότημά μου. Και εγώ δεν είχα καμία απάντηση ούτε καν μια αστεία. Σκέφτηκα, «ω, πρέπει να μοιάζω με ροκά». Οπότε είπα «Ας φτιάξουμε ένα συγκρότημα». Μετά γνώρισα έναν-έναν αυτούς τους περίεργους τύπους και, ξαφνικά, οι περισσότεροι από αυτούς έπαιζαν και όργανα. Ακούγεται σαν στημένο, αλλά είναι δύσκολο να εξηγηθεί σε μουσικούς σήμερα. Οι σύγχρονοι μουσικοί ξεκινούν για να παίξουν μουσική. Εμείς θέλαμε απλώς να ξεκινήσουμε ένα συγκρότημα για να αποκτήσουμε μια «cool» φήμη στη ροκ σκηνή. Έτσι γνώρισα αυτούς τους τύπους λόγω της εμφάνισής τους. Σκεφτόμασταν «αυτός έχει ενδιαφέρον», «αυτός έχει ωραία μαλλιά»... Όσο για μένα, ήθελα απλώς να είμαι κοντά στο συγκρότημα. Σκεφτόμουν να σχεδιάσω ίσως ένα λογότυπο. Δεν είχα σκεφτεί ότι θα γίνω τραγουδιστής. Ήθελα απλώς να λέω, «Δεν είμαι σε συγκρότημα, αλλά ξέρω αυτό το πολύ καλό συγκρότημα». Αλλά τελικά κατέληξα να γίνω ένας γαμημένος ανόητος τραγουδιστής σε αυτό το προσωρινό συγκρότημα. Τουλάχιστον, θα ήμουν προσωρινός τραγουδιστής. Ήταν ωραίο να λες «Ναι, είμαι σε αυτό το συγκρότημα, έλα να μας δεις».
- Όπως μόλις μας εξιστορήσες, τα πρώτα σας βήματα ήταν πιο κοντά στο street rock, συνήθως επηρεασμένα από μπάντες όπως οι The Stooges. Πότε εισήλθε το σκοτάδι στη μουσική σας;
Ναι, λοιπόν, αυτός ήταν ο λόγος που ξεκινήσαμε το συγκρότημα. Θέλαμε να αποκτήσουμε καλύτερη φήμη στη ροκ σκηνή μας, οπότε ήταν ωραίο να μπορούμε να πούμε ότι έχουμε συγκρότημα. Βασικά, όσον αφορά την πρώτη σου ερώτηση, ξεκινήσαμε το συγκρότημα απλώς για να είμαστε «κάποιοι» στη νυχτερινή ζωή του Ελσίνκι. Δεν σκεφτόμασταν καμία γαμημένη μουσική. Οπότε, όταν αρχίσαμε να παίζουμε μουσική, μαζέψαμε τα αγαπημένα μας άλμπουμ. Και ήταν glam rock, Alice Cooper, Iggy and the Stooges, Dead Boys και όλη αυτή η μουσική. Όταν αρχίσαμε να παίζουμε τις πρώτες εμφανίσεις, παίζαμε απλώς cover τραγούδια. Εκεί ξεκινήσαμε να έχουμε κάποιες εμφανίσεις και να γίνεται λίγο πιο σοβαρό. Ηχογραφήσαμε κάποιο δικό μας τραγούδι, αρχίσαμε να κάνουμε κάτι. Τότε είχαμε έναν ντράμερ που πίστευε ότι το συγκρότημα γινόταν πολύ σοβαρό σε σχέση με την αρχή μας, οπότε έφυγε. Από τότε έχουμε τον νέο μας τύπο, τον ντράμερ που έχουμε τα τελευταία 34-35 χρόνια. Σου ανέφερα τα 80s, γιατί ήμασταν μπάντα των 80s. Αγαπούσαμε αυτά τα είδη. Οι Hanoi Rocks ήταν από την πόλη μας και οι Guns N’ Roses ήταν τεράστιοι. Οπότε παίζαμε τη ροκ που αγαπούσαμε. Ξαφνικά ήρθαν τα ’90s και συνεχίζαμε να ηχογραφούμε, αλλά στην πραγματικότητα ήμασταν μπάντα των ’80s που ηχογραφούσε στα 90s. Θέλαμε να ακουγόμαστε σαν φρέσκο συγκρότημα, όπως και τώρα, σαν να βγήκαμε το 1992 ή το 2026 κάπου ανάμεσα. Με τα χρόνια συνεχίζαμε να κάνουμε glam rock, αλλά στα 90s η ροκ σκηνή άρχισε να πεθαίνει. Τα goth clubs ήταν σε άνθιση και ήταν υπέροχα. Αγαπούσαμε πάντα τη goth σκηνή, οπότε αγαπούσαμε και τη goth rock. Έτσι αρχίσαμε να προσθέτουμε goth ήχους στη street rock μας. Μετά χρειάστηκαν περίπου 10 χρόνια μέχρι να προκύψει κάτι διαφορετικό. Είχαμε έναν παραγωγό που έπαιζε πλήκτρα και, ξαφνικά γεννήθηκε ο ήχος των 69 Eyes, όπως τον ξέρεις σήμερα. Νομίζω ότι το τραγούδι "Wasting the Dawn" ήταν περίπου εκείνο το σημείο. Μετά ήρθαν τραγούδια που ξέρει ο κόσμος, όπως "Brandon Lee", "Gothic Girl", "Lost Boys". Τότε, νομίζω, προσαρμοστήκαμε στην εποχή. Υπήρχαν οι Type O Negative, μετά ο Marilyn Manson, και μετά το love metal από το Ελσίνκι. Ήμασταν προφανώς μεγαλύτεροι τύποι, αλλά κάναμε ένα catch up, γιατί ήμασταν ταυτόχρονα glam και gothic. Ξαφνικά είχαμε μερικά radio hits εδώ στη Φινλανδία και γίναμε mainstream μπάντα γύρω στο 2000 και μέσα στα 00s. Χρειάστηκαν 15 ολόκληρα χρόνια. Ξέρεις, τώρα, λόγω του Ιnternet, που είναι γεμάτο πληροφορίες, οι άνθρωποι λένε ότι ξέρουν τα πάντα. Πρόσφατα συνάντησα κάποιους που έλεγαν στα social media ότι το πιο δύσκολο σημείο για να γίνεις καλλιτέχνης, ειδικά στη μουσική, είναι ότι τα πρώτα 10 χρόνια παίζεις για κανέναν. Δηλαδή, παίζεις σε άδεια κλαμπ, άδεια μπαρ, κανείς δεν έρχεται. Οπότε νομίζω ότι αυτό ήταν ακριβώς η περίπτωση των 69 Eyes. Αν δεις τα πρώτα μας 10 χρόνια και τα άλμπουμ εκείνης της περιόδου, κανείς δεν ενδιαφερόταν.
Λέγεται ότι το όνομα "The 69 Eyes" προήλθε από έναν καλλιτέχνη της Νέας Υόρκης. Πόσο σημαντικά είναι τελικά τα στοιχεία της κουλτούρας των outsiders στην ταυτότητά σας;
Ήμουν στη Νέα Υόρκη στα τέλη των 80s. Υπήρχαν πολλά πράγματα που με ενέπνευσαν και τα μετέφερα στη μουσική, τα γραφικά και τα τραγούδια των 69 Eyes. Έπεσα επίσης πάνω στον όρο "69 Eyes" στη Νέα Υόρκη. Ήταν μια γαλλική ψυχεδελική ιδέα. Ήταν ένα σύμβολο που συνδύαζε street culture, τατουάζ, ταινίες τρόμου, UFOs και όλα αυτά. Οπότε το "69 Eyes" είναι ένα όνομα που προέρχεται από αυτόν τον κόσμο. Δεν έχει κάποιο κρυφό νόημα. Είναι απλώς ανεξήγητο, αλλά έχει ωραίες ερμηνείες. Με ενέπνευσε αυτή η street culture και το έκανε πιο ενδιαφέρον. Όπως είπα, δεν υπάρχουν κρυφά σημάδια πίσω από το όνομα, απλώς ακούγεται τόσο γαμημένα κουλ. Και με τα χρόνια πέρασε το τεστ του χρόνου. Δεν είναι όπως πριν 10-15 χρόνια, που κάθε μπάντα είχε ένα όνομα-πρόταση, τύπου "cat is brown" ή κάτι τέτοιο.
- "Cat is brown"; (γέλια)
Το "69" είναι πιο ριζωμένο σαν Rolling Stones, Stooges ή New York Dolls. Αλλά ήταν περίεργες εποχές τότε με τα μεγάλα, ανούσια ονόματα.
- Η διατήρηση της ίδιας σύνθεσης από το 1992 είναι σπάνια στην ιστορία του rock. Τι έχει κρατήσει τη μπάντα ενωμένη για τόσο καιρό;
Λοιπόν, το εξήγησα στην πρώτη απάντηση. Είναι επειδή είμαστε φίλοι. Μας άρεσαν οι περίεργοι ροκάδες που συναντούσαμε στα ροκ μπαρ του Ελσίνκι, οπότε απλώς γίναμε φίλοι. Δεν είχε καμία σχέση με το να παίζουμε σε μπάντα στην αρχή. Ήταν απλώς «Αυτός ο τύπος φαίνεται αστείος, μου αρέσει να βγαίνω μαζί του Παρασκευή βράδυ και να πάμε να δούμε μια μπάντα».
- Με το Death of Darkness, επανεξετάζετε θέματα όπως το τέλος αλλά και τις μεταμορφώσεις. Πρέπει αυτό το άλμπουμ να μεταφραστεί ως ένα κλείσιμο κεφαλαίου ή ως μια ανανέωση;
Α, αυτό είναι ωραίο που το είπες. Όπως ανέφερα και πριν, τα πρώτα 10 χρόνια ήμασταν τελείως εκτός χρόνου και τόπου. Δηλαδή, προφανώς μου αρέσουν αυτοί οι δίσκοι και ήταν υπέροχη περίοδος, αλλά δεν μας έδινε κανείς σημασία. Θα έλεγα ότι το ίδιο συνέβη και σε πολλές ροκ μπάντες, γιατί παίξαμε τελευταία φορά στην Ελλάδα το 2010. Έτσι, από το 2010 και για περίπου 10 χρόνια, ήταν μια δύσκολη περίοδος για κάθε ροκ μπάντα κανείς δεν νοιαζόταν για τίποτα. Δεν ξέρω καν τι μουσικά είδη εμφανίστηκαν μεταξύ 2010 και 2020, πιθανόν το mumble rap, με τον Lil Peep να είναι ίσως το μεγαλύτερο όνομα που βγήκε από εκείνη την εποχή. Ήταν μια περίεργη περίοδος. Τώρα έχουμε το άλμπουμ Death of Darkness μετά από όλα αυτά και νομίζω ότι ακόμα ανήκει σε εκείνον τον κόσμο, ας πούμε 2010–2025. Ήταν μια πολύ περίεργη εποχή για να επιβιώσει μια μπάντα. Αλλά νομίζω ότι το rock 'n' roll έχει επιστρέψει και ο κόσμος είναι πιο ενθουσιασμένος με τις ροκ μπάντες και τις συναυλίες. Πέρασαν μερικά χρόνια, αλλά αν το σκεφτείς, η τελευταία δεκαετία ήταν πολύ διαφορετική από πριν. Θυμάμαι όταν ήρθαμε να παίξουμε στην Ελλάδα το 2010 ερχόμασταν κατευθείαν από το Hollywood, μόλις είχαμε κάνει έναν δίσκο στο Λος Άντζελες. Όλοι τότε είχαν πολύχρωμα τατουάζ, υπήρχε μια πολύ glam κουλτούρα, το emo punk ήταν στο αποκορύφωμά του… και μετά εξαφανίστηκαν όλα. Δεν ξέρω, ήρθε μια κατάθλιψη, μετά το mumble rap... και πολλοί grunge μουσικοί είναι πλέον νεκροί. Το ίδιο και αρκετοί mumble rappers, γιατί ήταν μια τόσο καταθλιπτική εποχή. Οπότε ίσως πρέπει να τα ξεχάσουμε όλα και να προχωρήσουμε μπροστά. Έχουμε κυκλοφορήσει το νέο single "I Survive" νωρίτερα φέτος και την επόμενη εβδομάδα, την Τετάρτη, βγάζουμε ένα νέο single που λέγεται "Cold Sweat", που είναι διασκευή. Μετά έχουμε ένα νέο EP, το I Survive, που θα κυκλοφορήσει στις αρχές Ιουνίου. Οπότε, ναι, βγάζουμε νέα μουσική και ετοιμάζουμε και νέο άλμπουμ. Όπως είπες κι εσύ, ίσως είναι ένα κλείσιμο κεφαλαίου. Για να είμαι ειλικρινής, δεν το είχα σκεφτεί έτσι, αλλά όπως το έθεσες, μπορεί όντως να είναι. Μπορείς να πεις σε όλους ότι ήταν δική σου ιδέα!
- Το εκτιμώ. Μιας και ανέφερες το νέο single... Η συνεργασία σας με τον Steve Stevens στο "I Survive" ανοίγει καινούργια μονοπάτια. Τι φέρνει ένας μουσικός σαν κι αυτόν στον κόσμο των The 69 Eyes;
Είμαστε ευγνώμονες, γιατί είναι ένας από τους βασικούς λόγους που παίζουμε rock 'n' roll. Ήταν και παραμένει ένα τεράστιο είδωλο για εμάς. Και συνεχίζει ακόμα, με τον τρόπο που μόνο ο Steve Stevens ξέρει. Αν δεις τον Billy Idol ή το "Dirty Diana" του Michael Jackson, εκεί είναι ο Steve Stevens στην κιθάρα. Συνεχίζει να δίνει στον κόσμο το όνειρο που ο ίδιος ονειρεύτηκε και μοιράστηκε μαζί μας. Είναι απίστευτο ότι έχουμε φτάσει σε σημείο να συνεργαζόμαστε με έναν τέτοιο rock star κάποιον που ουσιαστικά ενέπνευσε τη δημιουργία των 69 Eyes. Είναι κάτι πέρα από κάθε όνειρο. Δεν ξέρω αν έχει μείνει κάτι που δεν έχουμε κάνει πια με τη μπάντα. Γιατί πρέπει να έχεις όνειρα όταν ξεκινάς κάτι, είτε είναι μια μπάντα είτε οτιδήποτε δημιουργικό. Δεν μου αρέσει η λέξη «στόχοι», γιατί τα όνειρα σου δίνουν ελευθερία και ελπίδα. Οι «στόχοι» είναι πολύ ψυχρή λέξη κάτι σαν social media ανοησίες τύπου goals. Εγώ δεν είχα «στόχο» να ηχογραφήσω με τον Steve Stevens. Είχα ένα όνειρο. Ήμουν 16 χρονών όταν τον άκουσα στο "Rebel Yell". Δεν υπήρχαν hashtags μόνο ένα όνειρο. Και έγινε πραγματικότητα.
- Υπήρξε επίσης κάποια επαφή με τον John Carter Cash. Πόσο κοντά φτάσατε στο να κάνετε αυτή τη συνεργασία πραγματικότητα;
Λοιπόν, στην πραγματικότητα, πρόκειται να ηχογραφήσουμε μαζί του το καλοκαίρι. Κάνουμε ένα ακουστικό άλμπουμ, όπου θα ηχογραφήσουμε μερικά κλασικά τραγούδια των 69 Eyes και μερικά λιγότερο γνωστά, σε ακουστική εκδοχή. Και είμαστε στη μέση της δημιουργίας του άλμπουμ τώρα. Θα ηχογραφήσουμε το τραγούδι με τον John Carter Cash στο Nashville.
- Για κάποιο λόγο θα ήθελα να σε ρωτήσω για το κομμάτι Dracula’s Castle, το οποίο έμεινε κάπως «κρυφό». Γιατί πιστεύεις ότι κάποια τραγούδια επιλέγουν να ζουν στις σκιές;
Αυτό το τραγούδι γράφτηκε με ένα άτομο που μας ενέπνευσε να ξεκινήσουμε τη μπάντα. Γράφτηκε με έναν από τους Fuzztones, την καλύτερη garage rock μπάντα των 80s από τη Νέα Υόρκη. Και γράψαμε το "Dracula’s Castle" μαζί του. Τσέκαρε τους F-U-Z-Z-T-O-N-E-S. Οπότε, ναι, είναι ακόμα εκεί έξω. Παίζουν πολύ στην Ελλάδα. Είναι μια πολύ ωραία garage rock μπάντα των 80s από τη Νέα Υόρκη. Ήταν ένας από τους μεγαλύτερους ήρωές μας. Τον γνωρίσαμε στο Βερολίνο και γράψαμε το τραγούδι μαζί στο tour bus. Ήταν απλώς θέμα timing, καθυστέρησε λίγο, οπότε βγήκε ως B-side ενός single. Αλλά είναι σίγουρα αγαπημένο των fans και ο κόσμος ρωτάει πολύ γι’ αυτό. Ευχαριστώ που το ανέφερες. Το σημειώνω για τη συναυλία της Παρασκευής. Σε ποια πόλη θα είστε; Αθήνα ή Θεσσαλονίκη;
- Στο live της Αθήνας.
Θα το παίξουμε.
- Όλη αυτή η «vampire» εικόνα σας ακολουθεί εδώ και δεκαετίες. Τι αντιπροσωπεύει για εσάς σήμερα έναν μύθο ή μια προσωπική ταυτότητα;
Νομίζω ότι είναι… όλα αυτά τα goth πράγματα που είναι γύρω σου. Όχι, νομίζω ότι απλώς περιγράφει πραγματικά τη μπάντα μας. Αν πούμε ότι είμαστε οι "Helsinki Vampires", επειδή παίζουμε τόσο καιρό και συνεχίζουμε να το κάνουμε, είναι αρκετά vampiric. Ήταν... εννοώ, κανείς άλλος δεν το κάνει. Πιθανώς οι Cradle of Filth κάποια στιγμή ήταν black metal vampires, αλλά όχι πια. Οπότε, ξέρεις, εύχομαι να υπάρχουν περισσότερες vampire-themed ή εμπνευσμένες rock μπάντες στο μέλλον. Ίσως θα έπρεπε να πω κάτι στους Palaye Royale να αρχίσουν να λένε τον εαυτό τους "Las Vegas Vampires" ή κάτι τέτοιο.
- Τελικά, τι σημαίνει σήμερα να είσαι goth σε έναν κόσμο που φαίνεται πιο σκοτεινός από ποτέ;
Βλέπω κάποια ομορφιά σε αυτό ακόμα. Ναι. Εννοώ, στον κόσμο, είναι ένας τρόπος να βλέπεις τον κόσμο και τη ζωή σου. Πρέπει να το βλέπεις μέσα από γυαλιά goth, γιατί τότε αποδεικνύεται πιο φανταστικό από όταν το κοιτάς πολύ ρεαλιστικά.
- Έχετε αναφέρει ότι μερικές φορές οι κιθάρες είναι ελαφρώς ξεκούρδιστες κατά τη διάρκεια των live.
Θέλω εδω να εξηγήσω ότι είμαστε old school rock μπάντα. Οπότε υπάρχουν λάθη, όργανα ξεκούρδιστα, και δεν είναι ότι οι άνθρωποι θέλουν οι συναυλίες να είναι τέλειες σήμερα. Υπάρχει πολύ stuff από tapes, και ακόμα και οι τραγουδιστές τραγουδάνε πάνω από τα ηχογραφημένα φωνητικά τους ή κάτι τέτοιο. Οι 69 Eyes δεν είναι έτσι. Μπορεί να ακουγόμαστε ακόμα και φρικτοί. Αν ακουγόμαστε φρικτοί, αυτό θα ήταν πιθανώς κουλ, γιατί είναι ένα πραγματικό live show με πραγματικούς ανθρώπους που ζουν εκείνη τη στιγμή στη σκηνή. Δεν είναι τέλειο. Είναι πιθανώς πολύ γαμημένα καλό και ίσως τρομακτικά καλό, αλλά όχι τέλειο αν αυτό περιμένεις.
- Υπάρχει κάποια στιγμή από μια προηγούμενη επίσκεψή σας στην Αθήνα που θυμάσαι ακόμη;
Ναι. Πήγα στην Ακρόπολη και ο ταξιτζής ήθελε από μένα δέκα φορές παραπάνω τιμή, γιατί ήμουν τουρίστας.
- Δυστυχώς, αυτό είναι κάτι συνηθισμένο εδώ.
Οπότε έμαθα το μάθημά μου και είμαι ευγνώμων για αυτό.
- Αυτή τη φορά, θα δούμε ένα setlist που θα κοιτάζει πίσω σε εποχές όπως το Blessed Be, ή θα κυριαρχήσει το πιο πρόσφατο υλικό από το Death of Darkness;
Δεν ξέρω. Τι θέλετε να ακούσετε; Δεν έχω ιδέα. Όπως είπα, δεν χάσατε τίποτα τα τελευταία 16 χρόνια. Οπότε δεν ξέρω. Είναι αστείο να το σκέφτεσαι, πρέπει να είναι όπως ήταν ή να προσθέσουμε μερικά τραγούδια από τα τελευταία τέσσερα άλμπουμ που κάναμε από την τελευταία φορά που συναντηθήκαμε; Δεν έχω ιδέα. Ίσως μερικά καινούργια τραγούδια, αλλά δεν ξέρω τι θέλετε να ακούσετε. Όποιος διαβάζει αυτή τη συνέντευξη και έρχεται στη συναυλία, θα έπρεπε να μας στείλει μήνυμα στα social media. Τι θέλετε να ακούσετε; Εσύ τι θα ήθελες να ακούσεις;
- Ολόκληρη την ιστορία σας.
Οπωσδήποτε.
Τότε αν έπρεπε να περιγράψετε τη βραδιά στο Gazarte Ground Stage με λίγες λέξεις, ποιες θα ήταν;
Ω, το μέλλον! Θα δεις πραγματικούς ροκάδες στη σκηνή. Ξέρεις, τους τύπους που παίζουν rock 'n' roll εδώ και 37 χρόνια. Οπότε σκέψου το και εμπνεύσου. Θα σας αγαπήσουν. Οπότε ελπίζω να τους αγαπήσετε και εσείς.
- Υπέροχα! Αυτές ήταν οι ερωτήσεις από μένα. Αν θέλεις να προσθέσεις κάτι που δεν αναφέραμε, ελεύθερα...
Λοιπόν, απλώς, είμαστε πολύ χαρούμενοι που ερχόμαστε στην Ελλάδα, γιατί, ξέρεις, εσείς... Σας ευχαριστούμε, έχετε δημιουργήσει τον δυτικό πολιτισμό. Προσωπικά, είμαι πολύ ενθουσιασμένος που επιστρέφω και ανυπομονώ να τον ξαναδώ. Ναι, γιατί είμαι θαυμαστής του πολιτισμού σας και θαυμαστής σας. Στην πραγματικότητα θα ήθελα να σπουδάσω στο πανεπιστήμιο αρχαία ελληνικά. Ναι, είναι μια πολύ παλιά vampire language. Και γιατί αυτή είναι η γλώσσα της Καινής Διαθήκης, η πρωτότυπη γλώσσα της Βίβλου. Οπότε είμαι πραγματικά ενθουσιασμένος να μάθω αυτό και ανυπομονώ να έρθω στην πατρίδα του δυτικού πολιτισμού, στην Αθήνα και στην Ελλάδα γενικά. Και η Θεσσαλονίκη έχει το κέντρο της Βυζαντινής αυτοκρατορίας και όλα αυτά τα υπέροχα κράτη που κυβέρνησαν τον κόσμο. Και γιατί είμαστε εδώ και για όλον τον πολιτισμό που μας φέρατε. Σας χρωστάμε πολλά, αλλά θα σας φέρουμε rock 'n' roll. So suck on that! (γέλια)...
INFO: THE 69 EYES (FI) Live in Athens • 7 Μαΐου 2026
Gazarte Ground Stage
Βουτάδων 32-34 • Γκάζι, Αττική
