Οι Xiu Xiu, το project του Jamie Stewart και της συνεργάτιδός του Angela Seo, εδώ και πάνω από δύο δεκαετίες, κινείται σταθερά στα όρια της pop, του θορύβου και της performance, χτίζοντας ένα σύμπαν όπου η προσωπική εμπειρία, η βία, η τρυφερότητα και η πολιτική συνυπάρχουν χωρίς φίλτρα, με τρόπο που θυμίζει την καλλιτεχνική ευφυΐα του Alan Vega και των Throbbing Gristle. Η δισκογραφία τους εκτείνεται από το 2002 μέχρι σήμερα, και ξεχωρίζει για την έντονη DIY αισθητική τους, καθιερώνοντάς τους ως ένα από τα πιο ανήσυχα και απρόβλεπτα σχήματα της πειραματικής μουσικής.
Η σχέση τους με το έργο του David Lynch δεν είναι καινούργια. Το 2016, με την υποστήριξη τόσο του ίδιου όσο και του στενού του συνεργάτη Angelo Badalamenti, κυκλοφόρησαν το άλμπουμ Xiu Xiu Plays the Music of Twin Peaks, προσεγγίζοντας το εμβληματικό soundtrack ως μια προσωπική, σκοτεινή επανερμηνεία. Ήταν μια συνάντηση που έμοιαζε σχεδόν αναπόφευκτη. Η αισθητική ένταση, η εμμονή με το ανοίκειο και η συναισθηματική υπερφόρτιση που χαρακτηρίζουν το έργο του Lynch βρίσκουν ένα φυσικό ανάλογο στη μουσική των Xiu Xiu, η οποία έχει παρόμοιες δόσεις από το γκροτέσκο, τους εφιάλτες και την ανθρώπινη τρυφερότητα, όπως το έργο του μεγάλου αμερικανού σκηνοθέτη.
Σήμερα, με αφορμή το νέο τους project ERASERHEAD XIU XIU, το συγκρότημα επιστρέφει στο σύμπαν του Lynch, αυτή τη φορά μέσα από μια πιο ελεύθερη και απαιτητική προσέγγιση, μια οπτικοακουστική performance εμπνευσμένη από το ντεμπούτο του σκηνοθέτη, Eraserhead, που συνδυάζει live μουσική με πρωτότυπο video art υλικό.
Με αφετηρία αυτή τη νέα δουλειά, και λίγο πριν την παρουσίασή της στο ελληνικό κοινό, στις 2 Απριλίου στον κινηματογράφο Δαναό, η Εύη Παπαγιάννη συνομίλησε με τον Jamie Stewart για τη σχέση των Xiu Xiu με το έργο του Lynch, τη διαδικασία μεταφοράς μιας τόσο ιδιότυπης κινηματογραφικής εμπειρίας σε ζωντανή performance, αλλά και για το πώς προσεγγίζει κανείς ένα έργο που μοιάζει να αντιστέκεται σε κάθε ερμηνεία.
- Έχετε ήδη παρουσιάσει την παράσταση ERASERHEAD XIU XIU στην Ευρώπη και την Αμερική. Πώς ήταν ως τώρα αυτή η εμπειρία για εσάς;
Ήταν υπέροχα. Πήγε πολύ καλύτερα από ό,τι περιμέναμε. Κάναμε κάποιες εμφανίσεις στις ΗΠΑ, αλλά κυρίως στην Ευρώπη και το Ηνωμένο Βασίλειο. Όλοι ήταν εκπληκτικά δεκτικοί, κάτι για το οποίο νιώθουμε πολύ τυχεροί.
- Υπήρξε κάτι που σας εξέπληξε;
Δεν κάνουμε μουσική για το soundtrack της ταινίας. Κάνουμε μια ερμηνεία της αισθητικής του Eraserhead, κι αυτό είναι για τους σούπερ φαν. Είναι μια βαθιά βουτιά, και ζητάμε πολλά από το κοινό. Διαφέρει από αυτό που κάναμε με το Twin Peaks, όπου παίξαμε τα τραγούδια, με το δικό μας τρόπο βέβαια, αλλά αυτό που κάνουμε τώρα πρόκειται για μια διαφορετική ερμηνεία του σύμπαντος της ταινίας Eraserhead. Οπότε, εκτιμούμε το γεγονός ότι ο κόσμος είναι τόσο, γενναιόδωρος, ακόμη και «επιεικής» μαζί μας.
- Που εστιάζετε στην συγκεκριμένη performance;
Την οργανώσαμε βλέποντας την ταινία αρκετές φορές και μετά το χωρίσαμε σε, σε αυτό που θεωρήσαμε ότι ήταν τα αποσπάσματα των διαφορετικών γεγονότων της ταινίας. Και μετά, φτιάξαμε ένα είδος ηχοτοπίων βασισμένων σε κάθε γεγονός. Οπότε, ουσιαστικά απλά ακολουθήσαμε εσωτερικά ολόκληρη την αφήγηση. Η παρουσίασή μας δεν έχει την ίδια διάρκεια με την ταινία αλλά την ακολουθεί χρονικά. Νομίζω ότι το μόνο πράγμα που αλλάξαμε είναι το σημείο όπου τοποθετήσαμε το κομμάτι “In Heaven”, το οποίο στην ταινία βρίσκεται περίπου στα δύο τρίτα της, αλλά εμείς τον τοποθετήσαμε σε διαφορετικό σημείο.
- Πού εντοπίζετε τη σύνδεση μεταξύ της μουσικής σας και του σύμπαντος του Eraserhead;
Ανά καιρούς έχουμε κάνει πολύ σαφές πόσο μεγάλη επιρροή έχει ο David Lynch για εμάς, και πάντα είχε. Περιέργως, το Eraserhead ήταν η τελευταία από τις ταινίες του που είδα. Και έτσι, έχοντας δει τις υπόλοιπες ταινίες του πολλές φορές την καθεμιά, ήμουν πολύ καλά ενημερωμένος για το έργο του Lynch, όμως με εντυπωσίασε το πόσα από αυτά που έκανε αργότερα υπήρχαν ήδη στο ντεμπούτο του. Σχεδόν κάθε ταινία του παραπέμπει σε κάτι από το Eraserhead, μια επαναλαμβανόμενη εικόνα, ή κάποιο στοιχείο που συνειδητά ή ασυνείδητα εμφανίζεται σε όλο το έργο του. Νομίζω λοιπόν ότι αυτό που μας εντυπωσιάζει είναι δύο πράγματα. Το ένα είναι ότι ο David Lynch είναι τόσο θεμελιώδης για εμάς. Και το Eraserhead είναι εξίσου θεμελιώδες για το ίδιο το έργο και την αισθητική του. Νομίζω ότι γι’ αυτό μας συγκινεί, γιατί είναι το θεμέλιό μας. Αλλά το Eraserhead είναι το θεμέλιο του ίδιου του Lynch, οπότε με έναν τρόπο γίνεται και δικό μας. Το άλλο είναι το πόσο καινοτόμος είναι ο ήχος, το sound design και ο τρόπος που χρησιμοποιείται στο έργο του Alan Splet. Υπάρχει ένα μεγάλο μέρος που δεν είναι μουσική με την παραδοσιακή έννοια. Σχεδόν τα πάντα, εκτός από λίγα στοιχεία, είναι musique concrète και ηχητικά εφέ, αλλά χρησιμοποιούνται με έναν εξαιρετικά μουσικό και συγκινητικό τρόπο. Η musique concrète ήταν κάτι που είχαμε ήδη εξερευνήσει και συνεχίζουμε να εξερευνούμε πριν δούμε το Eraserhead. Ωστόσο, βλέποντάς το, δεν μπορώ να σκεφτώ καμία άλλη ταινία που να τη χρησιμοποιεί τόσο τέλεια για να ορίσει, να διευκρινίσει αλλά και να κάνει πιο μυστηριώδη την ιστορία. Η χρήση μη συμβατικών ήχων είναι πραγματικά εξαιρετική και μας ώθησε να το εξερευνήσουμε περισσότερο κι εμείς.
- Οπότε, θα λέγατε πως η δική σας ερμηνεία της ταινίας είναι περισσότερο βασισμένη στον ήχο παρά στην εικόνα;
Αρχικά, λατρεύω το Eraserhead ως θεατής. Τα θέματα της ταινίας είναι σκόπιμα μυστηριώδη και ανοιχτά σε ερμηνείες. Εσωτερικά με συγκινούν βαθιά, αλλά δεν θα μπορούσα να σου πω συγκεκριμένα ποια είναι. Και νομίζω ότι αυτό ήταν σε μεγάλο βαθμό η πρόθεσή του Lynch. Έχω διαβάσει πολλά για την ταινία και συνεντεύξεις του Lynch, και είναι απολύτως απρόθυμος να διευκρινίσει τι αφορά. Έτσι, δεν νιώθω ότι θέλω να το κάνω ούτε εγώ — θα ήταν αντίθετο με την πρόθεσή του. Σίγουρα νιώθω κάτι πολύ συγκεκριμένο, συναισθηματικά και αισθητικά σημαντικό, αλλά δεν θέλω να το εκφράσω με λόγια ή να το αναλύσω. Θέλω απλώς να το βιώνω. Από αναλυτική άποψη, επειδή παίζω σε μπάντα και είμαι μουσικός, μπορώ να εξετάσω τους ήχους πιο συνειδητά και αναλυτικά. Αλλά δεν θα κάνω ποτέ ταινία — θέλω να παραμείνω θεατής. Δεν θέλω να μελετώ ή να αναλύω τον κινηματογράφο. Θέλω να έχω κάτι που απλώς απολαμβάνω και αγαπώ. Αντίθετα, με τη μουσική, όσο κι αν την αγαπώ, υπάρχει πάντα ένα μικρό «ποντικάκι» στο μυαλό που την αναλύει (γέλια). Θέλω, όμως, οι ταινίες να παραμείνουν αγνές για μένα.
- Θυμάστε την πρώτη φορά που είδατε το Eraserhead; Είπατε ήδη πως ήταν η τελευταία ταινία της φιλμογραφίας του Lynch που παρακολουθήσατε.
Δεν ήταν πολύ καιρό πριν, ίσως πριν από έξι χρόνια, μάλλον στην αρχή της πανδημίας. Τότε όλοι έμεναν σπίτι και έβλεπαν συνεχώς τηλεόραση, επειδή δεν υπήρχε κάτι άλλο να κάνουν. Και συνειδητοποίησα: «Πώς γίνεται να μην έχω δει ποτέ το Eraserhead;» Ειδικά εκείνη την περίοδο υπήρχε πολύς ελεύθερος χρόνος, οπότε είχα την ευκαιρία να το δω. Ο κόσμος κατέρρεε, τουλάχιστον έτσι το ένιωθα, ιδιαίτερα στη γειτονιά μου, που είχε πληγεί πολύ. Πολλοί άνθρωποι πέθαναν, κάτι που ήταν πολύ λυπηρό. Υπήρχε σαν ένα «σύννεφο θανάτου» έξω. Και ταυτόχρονα, μέσα στο σπίτι μου, εκτυλισσόταν αυτό το αριστούργημα τέχνης. Ήταν μια έντονη και αξέχαστη εμπειρία, που με έκανε —όπως πάντα, αλλά τότε ακόμη περισσότερο— να νιώσω ευγνωμοσύνη για την τέχνη.
- Τότε ζούσατε ακόμα στις ΗΠΑ, σωστά; Πλέον βρίσκεστε στο Βερολίνο.
Ναι, τότε ζούσα στο Λος Άντζελες, όπου γυρίστηκε και η ταινία.
- Η δική μου εμπειρία ήταν σχεδόν ίδια, ήταν κι εμένα η τελευταία χρονικά ταινία του David Lynch που είδα, στη διάρκεια της πανδημίας. Και νομίζω ότι έχει εντελώς διαφορετικό αντίκτυπο σε αυτό το πλαίσιο, μου δημιούργησε μια αίσθηση κλειστοφοβίας.
Αυτή είναι ακριβώς η λέξη που θα χρησιμοποιούσα. Είναι μια εξαιρετικά κλειστοφοβική ταινία. Ένα αριστούργημα κλειστοφοβίας.
- Πότε συνειδητοποιήσατε ότι θέλατε να κάνετε κάτι με αυτό;
Όταν ο David Lynch πέθανε πέρυσι, επειδή είχαμε ήδη κάνει τον δίσκο του Twin Peaks και τις αντίστοιχες συναυλίες, μας ζήτησαν να το ξαναπαίξουμε ως φόρο τιμής, και θέλαμε κι εμείς να δείξουμε την ευγνωμοσύνη μας και να τιμήσουμε τη μνήμη του. Ωστόσο, νιώθαμε ότι το Twin Peaks το είχαμε ήδη δουλέψει αρκετά. Ήταν απίστευτη τιμή που το κάναμε και ήμασταν πολύ περήφανοι που εξερευνήσαμε αυτή τη μουσική, αλλά δεν μας φαινόταν ο πιο γνήσιος τρόπος για να του πούμε «ευχαριστώ». Το να επαναλάβουμε κάτι που είχαμε ήδη κάνει δεν ένιωθε συνεπές με αυτό που μας είχε δώσει ο Lynch, αυτή τη δημιουργική «φλόγα» για να φτιάξουμε κάτι νέο. Γι’ αυτό θέλαμε να δημιουργήσουμε κάτι καινούργιο ως φόρο τιμής, αντί να επαναλάβουμε κάτι παλιό. Και, δεδομένου ότι είμαστε ένα συγκρότημα που εκφράζεται μέσα από τη μουσική, αυτό είχε νόημα για εμάς. Η αλήθεια είναι πως όλες οι ταινίες του έχουν εξαιρετική μουσική, αλλά δεν είναι όλες το ίδιο συγκεκριμένες. Η μουσική του Twin Peaks είναι εξαιρετικά αναγνωρίσιμη, με πολύ σαφείς επιλογή στην αισθητική και τις αρμονίες, όπως και στο Eraserhead. Μπορεί κανείς σχετικά εύκολα να προσεγγίσει το ηχητικό τους ύφος. Αντίθετα, δεν μπορείς να μιμηθείς με τον ίδιο τρόπο το Mulholland Drive ή το Lost Highway. Παρόλο που τα soundtrack τους είναι υπέροχα, δεν συγκροτούν ένα τόσο σαφές και ενιαίο ηχητικό σύμπαν. Κινούνται σε πολλές διαφορετικές κατευθύνσεις και εξερευνούν ποικίλα στοιχεία.
- Επομένως, ξεκινήσατε περίπου πριν από έναν χρόνο να δουλεύετε για τη δημιουργία αυτής της παράστασης. Επιστρέψατε στην ταινία και την ξαναείδατε;
Ναι, βέβαια — περίπου είκοσι φορές (γέλια).
- Καθώς δουλεύατε με το ηχητικό τοπίο που δημιουργήσατε, ανακαλύψατε νέα σημεία ή πράγματα στην ταινία που καταλάβατε διαφορετικά;
Ναι, σίγουρα. Μια πτυχή που, παρόλο που διάβασα ό,τι μπορούσα γι’ αυτήν, δεν είδα να αναφέρεται συχνά, είναι το πόσο παράξενα σεξουαλική είναι η ταινία, και πόσο φοβισμένη φαίνεται απέναντι στη γυναικεία σωματικότητα και σεξουαλικότητα, σε αυτή την εγγενή της δύναμη. Αυτό είναι δύσκολο να αποδοθεί μουσικά, αλλά στο οπτικό μέρος, στη μικρού μήκους ταινία που δημιουργήσαμε για να τη συνοδεύσουμε, το εξερευνούμε περισσότερο. Δεν ήταν κάτι που είχα αντιληφθεί τις πρώτες φορές που την είδα. Όμως, βλέποντάς την ξανά και ξανά, εξοικειώθηκα πολύ με τον ρυθμό και τις λεπτομέρειές της. Έτσι συνειδητοποίησα, τουλάχιστον για μένα, πόσο πιο εμφανές γινόταν αυτό. Και ταυτόχρονα, το μυστήριό της γινόταν ακόμη πιο έντονο. Όσο περισσότερο την καταλάβαινα, τόσο περισσότερο μου άρεσε να μην προσπαθώ να την εξηγήσω, αλλά απλώς να βυθίζομαι σε αυτόν τον κόσμο, να γίνομαι μέρος του για δύο ώρες. Χωρίς να προσπαθώ να αναλύσω τι ακριβώς αφηγείται, αλλά να την αφομοιώνω.
- Δεν θέλω να προχωρήσω σε ερμηνείες, αφού θέλετε να μείνετε μακριά από αυτό, ωστόσο, η πρώτη μου αίσθηση για τη σύνδεση ανάμεσα στη μουσική των Xiu Xiu και το Eraserhead είναι η αίσθηση της σωματικότητας, ενός άρρωστου σώματος ή ενός σώματος που αποσυντίθεται.
Ναι, σίγουρα μπορώ να το συσχετίσω με αυτή την πτυχή. Δυστυχώς, μου φαίνεται πολύ οικείο.
- Ελπίζω όχι σε προσωπικό επίπεδο!
(γέλια) Εννοώ από ανθρώπινη άποψη.
- Είχατε την ευκαιρία να συναντήσετε τον David Lynch από κοντά;
Μου δόθηκε η ευκαιρία να τον συναντήσω, αλλά αγχώνομαι πολύ με τέτοιες καταστάσεις. Είναι κάπως παράξενο, γιατί μεγάλωσα στο Λος Άντζελες, όπου υπάρχουν περισσότερες διασημότητες από σχεδόν οπουδήποτε αλλού. Παρ’ όλα αυτά, όταν βρίσκομαι κοντά σε ανθρώπους που θαυμάζω, «παγώνω». Είναι σχεδόν παθολογικό, ακόμα κι αν πρόκειται για κάποιον που δεν με ενδιαφέρει ιδιαίτερα, αντιδρώ σαν να είναι ο πιο σημαντικός άνθρωπος στον κόσμο. Ξέρω ότι αν τον είχα συναντήσει, θα είχα λιώσει. Η συνεργάτιδά μου, η Angela, τον γνώρισε και είπε ότι ήταν απίστευτα γλυκός και ευγενικός. Εγώ κατάφερα να συναντήσω τον Angelo Badalamenti και σκέφτηκα ότι τα είχα κάνει θάλασσα που δεν είχα γνωρίσει τον David Lynch όταν είχα την ευκαιρία. Κι εκείνος ήταν εξίσου γλυκός. Ο Lynch είχε ήδη πεθάνει πριν το ξεκινήσουμε όλο αυτό. Ένα μέρος μου εύχεται να τον είχα γνωρίσει - θα ήταν υπέροχο. Αλλά ένα άλλο μέρος είναι χαρούμενο που δεν έγινε, γιατί μάλλον θα είχα νιώσει τεράστια ντροπή.
- Παρ’ όλα αυτά, το γεγονός ότι σας εμπιστεύτηκαν τη μουσική του Twin Peaks — τόσο ο ίδιος όσο o David Lynch και ο κ. Badalamenti, είναι πολύ σημαντικό.
Ήταν τεράστια τιμή. Ακούσαμε κι από άλλους ότι υποστήριζε πολύ το πρότζεκτ, όπως και ο Angelo Badalamenti. Δεν θα μπορούσαμε να νιώσουμε μεγαλύτερη τιμή ή συγκίνηση.
- Πέραν των διασκευών Xiu Xiu plays the music of Twin Peaks έχετε ανά καιρούς καταπιαστεί εκτενώς με τις διασκευές γενικότερα, όπως και στο τελευταίο σας άλμπουμ. Πώς διαφέρει το να διασκευάζετε τη μουσική του Twin Peaks από αυτό που κάνετε τώρα; Τι νιώθετε διαφορετικό ανάμεσα στη διασκευή ενός υπάρχοντος κομματιού και στη δουλειά πάνω σε αυτή την performance;
Το Twin Peaks το προσεγγίσαμε με δύο τρόπους. Από τη μία, πήραμε τις παρτιτούρες χωρίς να αλλάξουμε μελωδίες, αρμονίες ή στίχους, αλλάξαμε μόνο την αίσθηση και τα ηχοχρώματα. Θέλαμε να περάσουμε αυτή την ήδη καθοριστική για εμάς μουσική μέσα από το δικό μας «φίλτρο». Ταυτόχρονα, μας ενδιέφερε πολύ ο χαρακτήρας του Μπομπ και η σκοτεινή, δαιμονική παρουσία. Αναρωτηθήκαμε πώς θα ακουγόταν η μουσική αν την «έπαιζε» εκείνος, αντί για έναν πιο αθώο χαρακτήρα. Έτσι προέκυψε μια διαφορετική προσέγγιση. Επίσης, το soundtrack του Twin Peaks αποτελείται από πιο «παραδοσιακά» τραγούδια: μελωδίες, συγχορδίες, στίχους — ακόμη και δομές τυπικές της δυτικής ποπ μουσικής. Αντίθετα, στο Eraserhead, με λίγες εξαιρέσεις όπως το «In Heaven» ή κάποια κομμάτια του Fats Waller, έχουμε κυρίως ηχοτοπία, drones, μη αρμονική μουσική, μηχανικούς ήχους, θορύβους, συνθετικούς «ανέμους». Εκεί, αυτό που κάναμε ήταν να πάρουμε συγκεκριμένα στοιχεία όπως ήχους ανελκυστήρων, τρένων, του ανέμου, των μηχανών, και να αναρωτηθούμε με τι μοιάζουν; πώς μπορούμε να τους αναπαράγουμε ή να τους επεκτείνουμε; Άρα, είναι τελείως διαφορετική διαδικασία. Στο Twin Peaks διασκευάζαμε υπάρχουσα μουσική, στο Eraserhead παίρνουμε μια αισθητική και προσπαθούμε να τη διευρύνουμε. Το έχω πει κι αλλού, αλλά αν το Eraserhead ήταν ένας πλανήτης, αυτό που προσπαθούμε να δημιουργήσουμε είναι ό,τι αιωρείται γύρω του, αστεροειδείς, εγκαταλελειμμένοι διαστημικοί σταθμοί, σκόνη, μορφές ζωής, φεγγάρια. Πράγματα που δεν είναι ο ίδιος ο πλανήτης, αλλά δεν θα υπήρχαν χωρίς τη βαρύτητά του. Ίσως είναι λίγο «nerdy» ως εικόνα, αλλά έτσι το νιώθω.
- Είναι μια πολύ όμορφη εικόνα αυτή. Μιλάτε, όμως, για πράγματα που δεν είναι ακριβώς «κανονική» μουσική. Υπάρχει χώρος για αυτοσχεδιασμό;
Υπάρχει ένας βαθμός ελευθερίας, επειδή παίζουμε πάνω στο short film που έχουμε οι ίδιοι δημιουργήσει, με πολύ συγκεκριμένη διάρκεια. Έχουμε μια πειραματική «παρτιτούρα» που ακολουθούμε, μια καθορισμένη ακολουθία γεγονότων, με συγκεκριμένα όργανα και χρονικά όρια. Μέσα σε αυτή τη δομή, όμως, υπάρχει χώρος για αυτοσχεδιασμό. Η συνολική ακολουθία παραμένει ίδια, αλλά αυτό που συμβαίνει μέσα σε κάθε επιμέρους μέρος μπορεί να αλλάζει.
- Θα θέλατε να μου πείτε περισσότερα για αυτή τη μικρού μήκους ταινία;
Το προσεγγίσαμε με τον ίδιο τρόπο όπως και τη μουσική. Δεν χρησιμοποιήσαμε πλάνα από το Eraserhead, αλλά εικόνες που θα μπορούσαν να ανήκουν σε αυτό το σύμπαν ή που μας θύμιζαν την ατμόσφαιρά του, σαν προεκτάσεις του.Σαν να προσπαθούμε, πάλι, να «αιωρούμαστε γύρω από τον πλανήτη». Σκεφτήκαμε, αν το Eraserhead είχε διάρκεια δέκα ώρες αντί για δύο, τι άλλα οπτικά στοιχεία θα μπορούσαν να υπάρχουν;
Περίπου τα μισά πλάνα είναι δικά μας και τα υπόλοιπα προέρχονται από άλλους δημιουργούς, αλλά έχουν υποστεί επεξεργασία και αλλοιώσεις από εμάς. Είναι μια οπτική απόπειρα να επεκτείνουμε αυτό το σύμπαν, όπως το αντιλαμβανόμαστε.
- Το δουλέψατε μαζί με την Angela;
Ναι, το κάναμε μαζί.
- Άλλωστε, έχετε ασχοληθεί ενεργά και οι ίδιοι με τα video clip σας.
Στην πραγματικότητα, αυτό είναι κυρίως η δουλειά της Angela, η οποία έχει κάνει πολλά περισσότερα από εμένα. Εγώ έχω κάνει ελάχιστα. Αλλά αυτή τη φορά μου είπε να το αναλάβω εγώ, γιατί ήθελε ένα διάλειμμα (γέλια).
- Και πώς ήταν αυτή η εμπειρία για εσάς;
Μου άρεσε πολύ, με εξέπληξε. Περίμενα ότι θα ήταν αγχωτικό, αλλά το απόλαυσα. Έχοντας δουλέψει πάνω στη μουσική για περισσότερα από είκοσι χρόνια, διαπίστωσα ότι μια τέτοια οπτική δουλειά, βασισμένη στον ρυθμό, τη διάρκεια, την ένταση, μοιάζει πολύ με τη μουσική. Δεν ξέρω αν θα μπορούσα να κάνω μια αφηγηματική ταινία, αλλά μια πιο ιμπρεσιονιστική μορφή video art μου ταιριάζει.
- Σκεφτόμουν την εικόνα της ταινίας, όπου το ίδιο το κεφάλι που παράγει ιδέες μετατρέπεται σε γόμα, κάτι που τις σβήνει. Πώς το βλέπετε αυτό σήμερα, ειδικά σε σχέση με την τεχνητή νοημοσύνη; Μοιάζει σαν να μην δημιουργούμε πλέον, αλλά απλώς να δίνουμε κατευθύνσεις.
Ναι, το καταλαβαίνω, και το βρίσκω απίστευτα καταθλιπτικό. Πέρα από το ότι κάποιοι άνθρωποι βγάζουν πολλά χρήματα, δεν καταλαβαίνω την παρόρμηση πίσω από αυτό. Για ποιον λόγο ζούμε, αν όχι και για να δημιουργούμε; Η τέχνη είναι από τα λίγα πραγματικά καλά πράγματα που έχουμε κάνει ως άνθρωποι. Σχεδόν όλα τα υπόλοιπα έχουν υπάρξει καταστροφικά. Και όμως, φαίνεται πως θέλουμε να καταστρέψουμε ακόμη και αυτό. Είναι, δυστυχώς, μια ανθρώπινη τάση. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είναι και σωστή. Εμένα με γεμίζει λύπη. Δεν μπορώ να δω κάτι θετικό σε αυτό.
- Είναι, τουλάχιστον, ανησυχητικό.
Ναι, αυτός είναι ένας καλός τρόπος να το περιγράψει κανείς.
- Έχετε σχέδια για κάποια νέα, πρωτότυπη δουλειά;
Ναι, τελειώνουμε έναν νέο δίσκο αυτό το καλοκαίρι, που θα κυκλοφορήσει την επόμενη χρονιά.
- Υπέροχα.
Ευχαριστώ. Είμαι λίγο αγχωμένος, γιατί προσπαθούμε να κάνω καινούργια πράγματα. Ελπίζω να λειτουργήσουν - θα δούμε.
POROSI 03: ERASERHEAD XIU XIU live στην Αθήνα
Πέμπτη 2 Απριλίου 2026 | Κινηματογράφος Δαναός
Πληροφορίες:
Ημερομηνία: Πέμπτη 2 Απριλίου 2026
Τοποθεσία: Κινηματογράφος Δαναός
Προσέλευση: 21:45 | Έναρξη: 22:15
Περισσότερες πληροφορίες: porosi.org
Διοργάνωση: ΠΩΡΩΣΗ
Επικοινωνία: Κατερίνα Π. Τριχιά - truecolours.comms
Προπώληση εισιτηρίων: more.com
Προπώληση: 27€
Ταμείο: 30€
ΑμεΑ, Ανέργων, Φοιτητικό, 65+: 20€ (διαθέσιμα με την επίδειξη του σχετικού πιστοποιητικού στο ταμείο την ημέρα της συναυλίας ή στο
