Προκλητική, τολμηρή και ατρόμητη, η Lou μεγάλωσε στο Μενίδι και ακολούθησε, ενάντια σε κάθε προσδοκία, ακαδημαϊκές σπουδές στη μουσική. Οι ταυτότητες της πολλές: γυναίκα, λεσβία, τραπερ. Ο,τι κι αν σημαίνει αυτό, εκείνη λέει, φέρτε κι άλλες. Σκοπός της να αποδείξει ότι είναι αυθυπαρκτη και έχει την ικανότητα να δημιουργεί μουσική ανεξάρτητα από αυτές, αλλά και εξ' αιτίας εκείνων - για να τις αμφισβητήσει, να τις ανακατέψει και, τελικά, να σηκώσει το μεσαίο δάχτυλο στην ετεροκανονικότητα..
Μέσα από τη μουσική της αρθρώνει έναν λόγο που διασταυρώνει την ποπ κουλτούρα με τις εργατικές και ευρύτερες κοινωνικοπολιτικές αντιθέσεις, αναζητώντας τρόπους να αποδομήσει την πατριαρχία, ιδίως όπως αυτή εκδηλώνεται στη σύγχρονη ραπ και τραπ σκηνή. Κατά τη διάρκεια των μεταπτυχιακών σπουδών της στο Βερολίνο, διαμορφώθηκε το πρότζεκτ Queering Kagkouras Subculture, το οποίο στοχεύει στην ανάδειξη του τρόπου ζωής, των αξιών, της αισθητικής και των υλικών συνθηκών της κοινότητας από την οποία προέρχεται. Με αφορμή την εμφάνισή της στο Athens Pre Pride Party 2026 αυτό το Σάββατο, 4 Απριλίου, η Εύη Παπαγιάννη μίλησε μαζί της για τα συστατικά της καγκουροσύνης, την Αθήνα και τις πολλαπλές ταυτότητές της.
- Μίλησε μας για το πολυμεσικό project σου, "Queering Κάγκουρας".
Το "Queering Κάγκουρας subculture" είναι το art project μου στα πλαίσια του μεταπτυχιακού στο music research που έκανα στο Βερολίνο. Είναι μια πράξη αγάπης. Ο στόχος του δεν είναι να πει κάποιο άτομο «Η Lou είναι κάγκουρας» ή, «Η Lou δεν είναι κάγκουρας». Μιλάω για identities. Οπότε στόχος του πρότζεκτ είναι απλά να αποτυπώσω τη δική μου μορφή κάγκουρα. Όσοι με ξέρουν χαρακτηρίζουν καγκουρίλα αυτό που κάνω, σε όσους δεν με ξέρουν δεν φαίνομαι κάγκουρας. Κι ο σκοπός, στο τέλος, είναι να διερωτάσαι, πιο πολύ. Aυτό θέλω να προκαλέσω κιόλας. Να αναρωτιέσαι τι είναι κάγκουρας και τι είναι καγκουροσύνη.
- Αυτή, λοιπόν, ήταν και η πρώτη μου ερώτηση (γέλια). Πώς γίνεται κάποιος κάγκουρας; Ποια είναι τα βασικά συστατικά της συνταγής;
Το να είσαι κάγκουρας είναι ενέργεια. Δεν είναι ούτε το Smart, ούτε το να φοράω το τάδε brand. Τα ποιητικά μου υλικά είναι τα αμάξια που οδηγεί η αδερφή μου και οι γονείς μου. Όταν ανεβαίνω πάνω σε ένα αμάξι αισθάνομαι ότι το κάνω δικό μου. Αφήνω την ενέργεια μου να μπει μέσα σε αυτό το αμάξι. Οπότε συνδυάζοντας το queer energy και αυτό που αισθάνομαι ότι με προσδιορίζει ως κάγκουρα, δημιουργώ κάτι δικό μου. Και τι πιο to the point να το εκφράσω μέσα από την μουσική μορφή της τραπ; Δεν ξέρω ποια είναι τα συστατικά της καγκουροσύνης, αλλά τα προσδιορίζω όπως εγώ τα αντιλαμβάνομαι. Γεννήθηκα στο Μενίδι, οι γονείς μου είναι Αρβανίτες, ξέρω κι εγώ εκφράσεις. Το ότι μεγάλωσα σε αυτό το σκληρό προάστιο μου έδωσε πολλές εικόνες για να γράψω. Λέω ας πούμε στο νέο μου τραγούδι, το "Bicurious", «Η γειτονιά με έχει καμάρι, προκομμένη / Όλα για την τέχνη ρε συ, είμαι αγιασμένη». Μιλάω για τον συντηρητισμό, τις αντιλήψεις και την κοινωνική φούσκα που χαρακτηρίζει αυτό το Αθηναϊκό προάστιο.
- Η αλήθεια είναι πως έχεις πολλές πολλές ταυτότητες οι οποίες δεν ταιριάζουν στο αναμενόμενο. Μεγάλωσες στο Μενίδι, αλλά έχεις κάνει σπουδές κλασικές στη μουσική, για παράδειγμα.
Είμαι αυτή η αντίθεση. Στο σπίτι έχουμε ένα πιάνο που μας έκανε δώρο η γιαγιά μου όταν ήμασταν μικρά. Έχω μια δίδυμη αδελφή, τη Χριστίνα, η οποία είναι βιολοντσελίστρια και παίζει με τους Κόρε.Ύδρο και τα Παιδιά της Παλαιότητας. Είμαστε και οι δύο μουσικοί. Με την αδελφή μου σπουδάσαμε μαζί στην Κέρκυρα. Όταν κάναμε ακαδημαϊκές σπουδές δεν ξέραμε κάποιο άλλο παιδί από το Μενίδι που να σπούδαζε μουσική. Η μητέρα μου αγχωνόταν πάρα πολύ αν έκανε σωστή επιλογή που μας άφησε να σπουδάσουμε μουσική… Αλλά αυτό που συζητάω κι εγώ στην ψυχοθεραπεία είναι ότι είμαι ένας άνθρωπος μέσα στις αντιθέσεις. Οπότε, τι πιο ωραίο να μιλήσω για identities; Σε ένα δελτίο τύπου είχα πει, δώσε μου τόσες ταμπέλες, ρίξε μου ταμπέλες του χαμού, ώστε στο τέλος να μη με χωράει καμία. Οπότε, γι’ αυτό queer κάγκουρας. Για να του αλλάξω τα φώτα. Όμως πιστεύω ότι η δουλειά μου είναι critical. Το art project μου "Queering Kagkouras", χαρακτηρίζεται από έντονο physicality και γίνεται τροφή για το male gaze. Γνωρίζοντας ότι κάνω subjectification του γυναικείου σώματος μου, δίνω την δική μου απάντηση στην πατριαρχία και την κουλτούρα του μάτσο με ένα critical τρόπο.
- Και εδώ διαπιστώνω μία αντίθεση. Είσαι μια γυναίκα η οποία μπήκε στον τραπ χώρο, που είναι κατεξοχήν ανδροκρατούμενος.
Κάπως αισθάνομαι ότι δεν χωράω πουθενά. Πιστεύω πολύ στη μουσική μου. Εννοώ κάθε γαμημένη λέξη που λέω. Αισθάνομαι ότι δύσκολα κολλάω, και δύσκολα χωράω. Ένας μουσικός curator μου είπε ότι είμαι on the edge, αλλά κι αυτό είναι τέλειο. Στο τέλος θα λέω ότι η μουσική μου είναι experimental trap.
- Μοιάζει δύσκολο να σε προσδιορίσει κάποιος χωρίς να σε ετεροπροσδιορίσει, δηλαδή θα προσπαθήσει να σε καταλάβει μόνο σε συνάρτηση με κάτι άλλο.
Κοίταξε, αυτό νομίζω προσπαθώ να κάνω και εγώ με τη μουσική μου, και γι’ αυτό είμαι και στην KiKi records. Θέλουμε να εκπαιδεύσουμε τον Έλληνα ακροατή και σε κάτι άλλο. Εντάξει, ζορίζομαι. Η Αθήνα δεν μου αρέσει. Μου λείπει το Βερολίνο γιατί ήταν πολύ inspiring για μένα να πηγαίνω στις εκθέσεις, στις συναυλίες και να έρχομαι σε επαφή με τον κόσμο που ζει εκεί. Παρ’ όλα αυτά, είχα βαρεθεί στο Βερολίνο να δίνω 600 ευρώ για να μένω σε ένα δωμάτιο. Οπότε όταν μπήκα στο label είπα εντάξει, ξεκόλλα, πήγαινε πίσω.
- Υπάρχουν, όμως, πράγματα στην Αθήνα που σε εμπνέουν ακόμη;
Προσπαθώ να τα βρω. Προσπαθώ να προσδιορίσω πάλι την Αθήνα. Δεν τα έχω βρει ακόμα. Με εμπνέει το label και όλο αυτό το interaction που έχω, η δουλειά που κάνω μέσα σε αυτό. Κατά τ’ άλλα, όχι ρε συ. Δεν μ’ αρέσει ρε γαμώτο. Δεν ξέρω γιατί δυσκολεύομαι τόσο πολύ να βρω τον εαυτό μου στην Αθήνα. Γι’ αυτό έφυγα εξαρχής, επειδή δεν μ’ άρεσε, αλλά επέστρεψα για τη δουλειά. Με προβληματίζει και η όλη κατάσταση που βιώνουμε, όλη αυτή η τρομερή ανθρωπιστική κρίση. Με ρίχνει πολύ ψυχολογικά, και μερικές φορές αναρωτιέμαι γιατί να γράψω. Αισθάνομαι ότι ζούμε σε σκοτεινές εποχές και δεν μου αρέσει να γράφω για dark πράγματα. Αυτό είναι το θέμα. Θέλω Κόστα Ρίκα. Αν γράψω για dark πράγματα, θα τα γράψω με ένα χιουμοριστικό τόνο.
- Πώς να απολαύσεις και να χαρείς όταν συμβαίνουν όλα αυτά, που είπες κι εσύ, γύρω μας; Η ανθρωπιστική κρίση σίγουρα μας στερεί από τη χαρά της καθημερινότητας.
Η ανθρωπιστική κρίση και η οικονομική κρίση. Γενικά μια κρίση.
- Αφού λέμε για την Αθήνα, είναι queer η Αθήνα;
Η Αθήνα είναι πολύ queer. Εννοείται. Και είναι cute. Αλλά θέλουμε κι άλλο, νομίζω. Θέλουμε κι άλλο. Χμμμ. Δεν έχουμε αρκετά event, δεν έχουμε αρκετές ομάδες, δεν έχουμε αρκετές κολεκτίβες επίσης. Χρειαζόμαστε περισσότερο support στις τέχνες, και περισσότερα λεφτά στην μουσική.
- Δεν είναι όμως κάπως επικίνδυνο αυτό, για μια οικειοποίηση του queerness με στόχο το κέρδος;
Το pink washing υπάρχει παντού. Choose wisely. Είναι σημαντικό να βλέπουμε ποιος οικειοποιείται τι, γιατί το οικειοποιείται, και ποιος είναι κοντά στην queer σκηνή και την υποστηρίζει. Είναι άλλο οικειοποιούμαι κάτι που δεν είμαι, και άλλο είναι στηρίζω τη σκηνή και τους μουσικούς της, κι αυτό δεν γίνεται εύκολα αντιληπτό. Άλλο οικειοποιούμαι κι άλλο σαπορτάρω με το δικό μου τρόπο. Μερικές φορές υπάρχει θυμός και κακία χωρίς λόγο, ας κοιτάμε ποιος οικειοποιείται και ποιος σαπορτάρει.
- Έχεις νιώσει ότι το δικό σου project παρεξηγείται από τον κόσμο;
Εννοείται. Πολλοί νομίζουν ότι τρολλάρω. Δεν τρολάρω. Κάνω camp. Είναι queer αισθητική. Έχει γράψει η Susan Sontag το δοκίμιο "Notes on Camp", το γνωρίζεις;
- Ναι, ναι.
This is queer energy, this is camp! Αλλά ναι, η κανονικότητα το θεωρεί τρολλάρισμα, γιατί δεν είμαστε εξοικειωμένοι με τις queer τέχνες στην Ελλάδα.
- Με τα δικά σου λόγια, πώς θα περιέγραφες τη διαδικασία του "queering" σε σχέση με αυτό που κάνεις;
Πάω να ανοίξω χώρο για να έρθει ένα καινούριο identity. Πάω να ανοίξω χώρο για να έρθει κάτι το οποίο δεν μπορείς να προσδιορίσεις. Τι σημαίνει queering; Παίρνω την κουλτούρα του κάγκουρα και κάνω reclaim. Βάζω τα δικά μου στοιχεία, την αποδομώ. Η ενέργεια μου, ο στίχος μου, το attitude, τα visuals μου είναι αυτό που κάνει queering τον κάγκουρα. Και τι είναι το queering, στο κάτω κάτω τι είναι queer; Τι είναι κάγκουρας; Πόσες ταμπέλες; Παίζω συνεχώς με ταμπέλες. Έχω βάλει δύο ταμπέλες, οπότε βάλτε μου κι άλλες, βάλτε μου όσες μπορείτε, πείτε τι είμαι και τι δεν είμαι, ώστε στο τέλος να μην μπορείτε να με χαρακτηρίσετε με καμία.
- Υπάρχει κάποια ταμπέλα που δεν θα ήθελες ποτέ να σου φορέσουν.
Όχι. Γενικά, έχουν πει για μένα πολλά πράγματα. Με έχουν πει τρανς. Απαντάω, I am flattered. Έχουν πει ότι είναι το παιδί της Άννα Γούλα με την Ελένη Φουρέιρα. Αυτό μου άρεσε κάπως. Ας πει ο καθένας ότι θέλει. Κάνω practice στο να αποκτήσω γερό στομάχι με αυτό.
- Εσύ έχεις ένοχες απολαύσεις;
Όχι. Τελευταία μου αρέσει πάρα πολύ το "Βρέχει" της Αναστασίας.
- Πριν κλείσουμε, τι πρόκειται να παρουσιάσεις στο pre-party του Athens Pride στις 4 Απριλίου, όπου θα εμφανιστείς;
Είμαι ενθουσιασμένη! Θα παρουσιάσουμε μία performance όπου το creative direction έχει αναλάβει η Antoine Pit. Είναι το νέο αίμα της σκηνής του χορού. Χαίρομαι πάρα πολύ για αυτή τη συνεργασία. Θα είμαι με τα χορευτά μου, την Αιμιλία, τον Μιχάλη και τον Γιώργο για να σας δείξουμε τον κόσμο του δικό μας κάγκουρα.
