Ακολουθώντας την ολίνα στα social media, έχω την αίσθηση πως τίποτα από όσα δημιουργεί δεν προκύπτει τυχαία, ούτε καν τα πιο «ανάλαφρα» της στιγμιότυπα. Κυρίως γιατί, περισσότερο από τραγουδοποιός, η indie pop καλλιτέχνιδα μοιάζει να είναι δημιουργός, φτιάχνοντας μικρά σύμπαντα που ξεχειλίζουν από εικόνες, αισθητική και συναισθήματα. Φυσικά, η αστείρευτή της φαντασία δεν θα μπορούσε να περιοριστεί σε αυτή τη νέα της κυκλοφορία, στο sophomore album της Τι σε συγκίνnσε; το οποίο κυκλοφορεί από την Mellowsophy Music. Συνοδευτικά των κομματιών, κάθε τραγούδι έχει το δικό του μικρό βίντεο που λειτουργεί ως προέκταση του ίδιου του δίσκου: μια οπτική σημείωση, ένα παράλληλο σύμπαν όπου οι στίχοι της αποκτούν σώμα, χρώμα και, κάποιες φορές, μια απροσδόκητη δόση χιούμορ ή σουρεαλισμού. Κι αν στο άλμπουμ η ολίνα μοιράζεται όσα την πληγώνουν, την απασχολούν και τελικά την συγκινούν, στα βίντεο αυτά μοιάζει να μας αφήνει να δούμε λίγο πιο καθαρά τον τρόπο που σκέφτεται και φαντάζεται.
Με αυτή την αφορμή, ζητήσαμε από την ολίνα να επιστρέψει πίσω σε αυτές τις εικόνες και να μας μιλήσει για τις ιστορίες που κρύβονται πίσω τους. Όχι με τη μορφή μιας κλασικής συνέντευξης, αλλά σαν μια ιδιότυπη ξενάγηση στον κόσμο του δίσκου, εκεί όπου το προσωπικό συναντά το συλλογικό, το καθημερινό γίνεται σχεδόν μυθικό και η κάθε μικρή σκηνή λειτουργεί σαν κλειδί για να κατανοήσεις βαθύτερα τα τραγούδια.
Ακολουθεί, λοιπόν, μια αφήγηση κομμάτι-κομμάτι, εικόνα-εικόνα, ως μια απόπειρα να εμβαθύνουμε όχι μόνο σε όσα ακούμε, αλλά και σε όσα βλέπουμε, και τελικά σε όσα (μας) συγκινούν.
Τι σε συγκίνησε;
“Τι σε συγκίνησε; Ο πόνος της ή η φωνή της;”, ρώτησα τον Μιχάλη όταν τον είδα να συγκινείται με την ερμηνεία της Mahalia Jackson στο "Take My Hand, Precious Lord". Κι απότομα, σηκώθηκα από τον καναπέ, έκατσα στο μικρόφωνο κι άρχισα να γράφω ένα τραγούδι με αφορμή αυτή τη στιγμή, ο τίτλος του οποίου έμελλε να είναι και ο τίτλος του άλμπουμ. Είναι ένα τραγούδι που μιλάει για τους γονείς και το πώς υποσυνείδητα επηρεάζουν τις επιλογές μας και μπερδεύουν τα πραγματικά “θέλω” μας, για τη ρήξη που φέρνει το ξεχώρισμα, για τη συλλογική “δύσπνοια”, για τον εσωτερικό μας παλμό. Στο βίντεο βλέπεις χέρια να αγγίζονται απαλά και να αφήνονται στο συναίσθημα της στιγμής.
Ο.Α.Ε.
Ο Οργανισμός Αγάπης & Έρωτα είναι μια κραυγή απόγνωσης ακόμα κι αν δεν ακούγεται έτσι. Οι άμυνες της ηρωίδας καταρρέουν, τα μυστικά της βγαίνουν στην επιφάνεια κι εκείνη αναρωτιέται: “Γιατί δεν είμαι αρκετή; Αφού είμαι αληθινή, τολμηρή, ευαίσθητη!”. Για εκείνη ο ρομαντισμός δεν είναι επαναστατική πράξη, αλλά ο τρόπος που έμαθε να υπάρχει. Κι η φαντασία της είναι το καταφύγιό της. Στο βίντεο η ηρωίδα μεταμορφώνεται σε χαρτορίχτρα που προσπαθεί να βρει απαντήσεις στο ανεξήγητο του ανεκπλήρωτου έρωτα.
Δεν είπαν
Από τον Mr. Chow και την Mrs. Chan στο "In the Mood for Love", μέχρι τον Μικρό Πρίγκιπα και το Τριαντάφυλλο, πόσοι έρωτες έμειναν στον κόσμο ανεκπλήρωτοι; Έτσι κι εγώ έγραψα ένα τραγούδι-παραμύθι με πρωταγωνιστές μια καουμπόισσα κι έναν καουμπόι-φάντασμα που ζουν και πεθαίνουν στη σιωπή. Άραγε ο έρωτας που δεν έγινε πράξη, υπήρξε ποτέ;
½ (Μισή)
Ένα τραγούδι-καθρέφτης μιας γενιάς που έχει ανάγκη τον έλεγχο και φοβάται την οικειότητα. Ζητάμε τον άλλον ολόκληρο, ενώ εμείς προσφέρουμε τον εαυτό μας σε δόσεις. Θέλουμε να μπούμε στα πιο σκοτεινά του σημεία, να φανερώσουμε τις φωτεινές πλευρές της χαμένης του παιδικότητας, να διορθώσουμε τα τραύματά του, να “πάρουμε” τον πόνο του μακριά και σε όλη αυτή τη διαδικασία ξεχνάμε να γυρίσουμε το βλέμμα προς τα μέσα. Νομίζω πως η αγάπη δεν θέλει χρυσόσκονη. Θέλει να αντέχεις να σε δουν “γυμνό”, χωρίς να προσπαθείς να καλύψεις τις αποτυχίες σου με αυτοκόλλητα σε σχήμα αστέρι. Στο βίντεο θα δεις ένα πρόσωπο χωρισμένο στα δύο: Από τη μια τα δάκρυά, η σκοτεινή πλευρά. Από την άλλη λάμψη και χαμόγελο. Στο τέλος, αυτές οι πλευρές συμφιλιώνονται και συνυπάρχουν.
Πτήσεις
Αν φοβάσαι το αεροπλάνο πιθανώς να έχεις ένα αγαπημένο “takeoff song” που ακούς στην απογείωση για να τσιλάρεις. Εμένα είναι το "Love" me από JMSN. Σε μια πτήση για Λονδίνο έγραψα τις… πτήσεις. Και καθώς έγραφα, σκέφτηκα πως αυτός ο φόβος της πτώσης μοιάζει με τον φόβο που αισθάνεσαι όταν αφήνεσαι σε μια σχέση. Και πως μέσα από την “καταστροφή” καμιά φορά οι άνθρωποι δένονται πιο δυνατά. Η κρίση δεν φέρνει πάντα το τέλος, αλλά σε προσγειώνει σε “σύννεφα αφράτα”. Με αποδοχή, αλλά και όρια. Στο βίντεο θα δεις μια σαΐτα, ένα αθώο, παιδικό παιχνίδι, να προκαλεί την πτώση της ηρωίδας σε μια πιο ανάλαφρη και χιουμοριστική μεταφορά.
Άσε με feat. Digenis
Έρχεται μια μέρα λοιπόν που αποφασίζεις ότι θα πάψεις να υπηρετείς προσδοκίες άλλων και -με αγάπη και αποδοχή - θα δημιουργήσεις τον δικό σου “βυθό”, τον δικό σου κόσμο με ό,τι σου δίνει αληθινό νόημα. Γι’ αυτό μιλάει το τραγούδι που γράψαμε με τον Digeni, τον ιδρυτή της Mellowsophy Music, παιδικό μου φίλο κι ένα γλυκύτατο και ταλαντούχο πλάσμα που παλεύει καθημερινά για τα όνειρά του. Στο πολύχρωμο βίντεο θα με δεις να πέφτω πάνω σε εμπόδια χωρίς να χάνω την ισορροπία μου. Και να συνεχίζω.
Fckoiz
Τα κορίτσια μου ήταν και είναι η ασπίδα μου. Εδώ τα fckboiz είναι η τοξική αρρενωπότητα που προσωπικά με έχει υποβάλει σε φοβερές δοκιμασίες. Εκείνοι που περιφέρουν σαν παράσημά τους την απάθεια και το σκοτάδι τους για να μας χειραγωγήσουν και να παίξουν power games μαζί μας, έρχονται πια αντιμέτωποι με τη συλλογική μας εμπειρία που έγινε η δύναμή μας. Είμαστε εκείνες που μοιραζόμαστε τα τραύματά μας, που μιλάμε γι’ αυτά χωρίς ντροπή και φόβο, που ενημερώνουμε η μία την άλλη και δημιουργούμε κύκλους προστασίας. Αυτό το τραγούδι είναι για εμάς, όχι για εκείνους. Στο βίντεο βλέπουμε ένα σχολείο που δεν μοιάζει με άλλα. Εκεί οι μαθήτριες έχουν θυμό, εξεγείρονται, γίνονται μια γροθιά και τελικά… το διασκεδάζουν!
Το βάζω τέρμα feat. Vassilina
Η Vassilina αυτό τον χρόνο υπήρξε πραγματικά δίπλα μου σε όλο το ταξίδι του άλμπουμ και όχι μόνο. Τη ρωτούσα πράγματα, με καθοδηγούσε, με βοηθούσε όταν ήμουν σε απόγνωση. Μαζί μοιραστήκαμε στιγμές που χάσαμε την ελπίδα μας, όμως βοήθησε η μία την άλλη να σηκωθεί ξανά. Και θα ήταν παράξενο να μην γράφαμε κάτι μαζί που να μην είχε αυτό το "sisterhood" vibe. Αυτό το τραγούδι είναι σαν εξομολόγηση: Λέμε η μία τον πόνο της στην άλλη, όπως κάνουν όλες οι φίλες μεταξύ τους! Όπως έκανε κάποτε και η Γαρμπή με τη Θεοδωρίδου χαχαχα! Και “το βάζουμε τέρμα” γιατί η μουσική είναι για εμάς ένα εργαλείο επιβίωσης, όχι απλά έκφρασης. Στο βίντεο θα με δεις να τρώω με μανία τα ακουστικά μου, σε μια πράξη απόγνωσης… Ή μήπως απελευθέρωσης;
Batman
Έχεις βρεθεί ποτέ σ’ ένα μέρος που μοιάζει σαν ενδιάμεσος κόσμος; Σαν εκεί οι κοινωνικοί κανόνες να μην ισχύουν κι ο χρόνος να σταματά;! Έτσι έχω στο μυαλό μου το μπάτμαν. Κι έπειτα αυτή η χαρακτηριστική κάπνα -που θέλει δύο πλυσίματα για να φύγει από τα ρούχα μας- είναι σαν να μεταφέρει τα μυστικά μας στους τοίχους και το μαγαζί να συμπάσχει μαζί μας. Οι μουσικές επιλογές του dj συνδέουν το χθες με το σήμερα κι έτσι κάπως απαλύνουν το διαγενεακό μας τραύμα. Η νύχτα έχει -θεωρώ- μια θεραπευτική δύναμη κι ακόμα κι αν κάποιες φορές έχει πολύ “σκοτάδι”, άλλες είναι γεμάτη φως και αλήθεια! Στο βίντεο θα δεις τον μπάτμαν κάπως προβληματισμένο να πίνει ένα milkshake σε ένα μπαρ, με τη ζάχαρη να του δίνει την ενέργεια για να πολεμήσει το επόμενο κακό που υπάρχει έξω από εκεί.
Οι φίλες μου
Το πιο αγαπημένο μου τραγούδι. Διηγείται την ιστορία μου κι έπειτα τις ιστορίες των πολύ πολύ σημαντικών γυναικών της ζωής μου που πάλεψαν με αρρώστιες, με ψυχικές δοκιμασίες, με εσωτερικές μάχες, με τη βία, με δύσκολα παιδικά χρόνια και παρ’ όλα αυτά επιβίωσαν και άνθισαν, κάτι που δεν το θεωρώ δεδομένο και πιστεύω πως απαιτεί μόχθο, θάρρος, θυσία. Πάντα το αφιερώνω σε εκείνες και τις κοιτάω κατάματα όταν το τραγουδάω για να ξέρουν ότι τις θαυμάζω. Στο βίντεο θα δεις μια άλλη εκδοχή του "Thelma & Louise" με αίσιο τέλος. Δυό φίλες περνάνε καλά μέσα σε ένα vintage αμάξι και χορεύουν στον γκρεμό με θέα τη θάλασσα.
Δείκτες
Ο έρωτας γίνεται αγάπη και μετά έρωτας κι αγάπη και μετά βαρεμάρα και μετά πάλι έρωτας και μετά τσακωμοί κι ίσως χωρισμοί και μετά couples therapy και μετά πιο δυνατή αγάπη και πάλι έρωτας και πάει λέγοντας. Ένα τραγούδι για τις μακροχρόνιες σχέσεις που βουλιάζουν κι αναδύονται ξανά, αλλά θέλουν φροντίδα και δουλειά. Όταν ξέρεις ότι αυτό που υπάρχει είναι αληθινό και φυσικά, όχι τραυματικό ή τοξικό, αξίζει να μείνεις με όλη σου την καρδιά. Στο βίντεο πρωταγωνιστής είναι ένα ρολόι-άνθρωπος που “δεν βλέπει την ώρα” να ξανασυναντηθεί με το άλλο του μισό.
Πού πάει ο πόνος;
Ήθελα να γράψω ένα τραγούδι για ένα σημάδι στο αριστερό μου χέρι που έχει σχήμα σφυροδρέπανο (τυχαίο;) και είχε πονέσει πολύ. Και τότε θυμήθηκα μια ερώτηση που μου είχε κάνει ο Ψ κάποτε. “Έχεις σκεφτεί πού πάει ο πόνος όταν δεν τον νιώθεις πια;”. Θα σου πω τι σκέφτομαι… Μπορεί απλά να του δώσαμε τη φροντίδα που είχε ανάγκη και να μην γκρινιάζει πια τόσο δυνατά, μπορεί να πήγε στο αρχείο των αναμνήσεών μας σαν μια σημαντική πληροφορία, ή να μεταμορφώθηκε σε κάτι άλλο, ίσως σε ικανότητα να βάζουμε όρια. Μπορεί απλά να τον θάψαμε και να πήρε τη μορφή του εφιάλτη, του θυμού, της μοναξιάς. Πιστεύω πάντως ότι, όπως το σημάδι στο χέρι μου, έτσι κι αυτός δεν φεύγει από μέσα μας ποτέ, απλά παύει να μας ορίζει κι είναι εκεί για να μας θυμίζει. Ίσως ο δικός μου πόνος να πήγε στα τραγούδια μου. Στο βίντεο κρατάω μαύρα μπαλόνια και φοράω μαύρα ρούχα, σαν να πενθώ κάτι παλιό που το αφήνω να πετάξει στον ουρανό, με ένα χαμόγελο.
