Παρά το γεγονός ότι το Another Green World κυκλοφόρησε πριν από 50 (και κάτι) χρόνια, εξακολουθεί να είναι ένα από τα πιο διαχρονικά και επιδραστικά μουσικά έργα του Brian Eno. Ενώ σπάνια αναφέρεται ως εννοιολογικό ορόσημο στην κλίμακα, ας πούμε, του Music For Airports, είναι σίγουρα το λαμπερό κόσμημα του pre-Ambient έργου του.
Το Another Green World στέκει μόνο του σε μια δισκογραφία και κληρονομιά που έχει διαμορφωθεί από το glam-rock ‘n’ roll (Here Come The Warm Jets), γύρω από την υπερφυσική art-pop ευαισθησία του δημιουργού (Taking Tiger Mountain By Strategy, Before And After Science), σε εννοιολογικά καλλιτεχνικά projects (η σειρά Ambient), soundtrack ταινιών (Apollo: Atmospheres And Soundtracks), χρηστική μουσική βιβλιοθήκης (Music for Films I-III, Textures), πλήθος από δημιουργικά έργα εγκατάστασης. Ενώ καθένα από αυτά τα δημιουργήματα φαίνεται να κατοικεί σε μια ιδέα και να εξερευνά τις παραλλαγές της, το Another Green World περισσότερο συμπυκνώνει κάθε σκέλος του έργου του Eno που προηγήθηκε, ενώ ταυτόχρονα θέτει τα θεμέλια για όλα όσα δημιούργησε στη συνέχεια, σε ένα μοναδικό όραμα.
Όπως το θέτει η Geeta Dayal στην αρχή αυτού του βιβλίου, το Another Green World είναι ένα ιστορικό αρχείο, «ένας μυθικός δίσκος που είχε κυκλοφορήσει 35 χρόνια πριν, με όλο το σκονισμένο ιστορικό βάρος που κουβαλούσε» (σημ: η αναφορά «35 χρόνια πριν» αφορά την περίοδο που γραφόταν το βιβλίο).
H Dayal συγκεντρώνει μια απίθανη ποσότητα έρευνας σε έναν τόσο περιορισμένο αριθμό λέξεων: εντοπίζοντας αρχειακές συνεντεύξεις με τον Eno, τυχόν βιβλία ή ταινίες που μπορεί να διάβαζε ή να παρακολουθούσε εκείνη την εποχή, και παίρνοντας συνεντεύξεις από τους συνεργάτες του.
Η Dayal ξετυλίγει τα άφθονα πυκνά ηχητικά στρώματα του Another Green World. Πώς ένα άλμπουμ τόσο συνεκτικό και εκλεπτυσμένο σχηματίστηκε με έναν τόσο φαινομενικά ad hoc τρόπο; Πώς χρησιμοποιήθηκαν ηλεκτρονικά και στρώματα συνθετικών επεξεργασιών για να δημιουργηθεί ένα άλμπουμ που μυρίζει τόσο πολύ τον φυσικό κόσμο; Πώς μια τράπουλα μπήκε σε όλα αυτά; Εδώ, μέσα από συνεντεύξεις και αρχειακή έρευνα, αποκαλύπτει την παράξενη ιστορία για το πώς το Another Green World διαμόρφωσε τον σύνδεσμο με το μέλλον του Eno - προαναγγέλλοντας τη μεταμόρφωσή του από απίθανο glam rocker σε ηχητικό ζωγράφο και παραγωγό.
Παρόλα αυτά, το βιβλίο (αφού ολοκληρώθηκαν και απορρίφθηκαν αρκετά πιο απλά προσχέδια) δομείται κυρίως με άξονα τις Πλάγιες Στρατηγικές (Oblique Strategies), το σύνολο των ελλειπτικών οδηγιών που επινόησε ο Eno σε συνεργασία με τον καλλιτέχνη φίλο του Peter Schmidt. Tο σύστημα ενθαρρύνει την πλάγια σκέψη και το τυχαία επιλογή όταν απειλείται αισθητικό αδιέξοδο ή μπλοκάρισμα.
Το αποτέλεσμα στην αφηγηματική μέθοδο της συγγραφέα αποφεύγει δύο συνήθη πεζά μοτίβα: την αδιάφορη χρονολογική περιπλάνηση στη δημιουργία του άλμπουμ ή στη λίστα κομματιών του. Αντ' αυτού, η εστίαση της Dayal μεταπηδά από γωνία σε γωνία, αποκλίνει από το ονομαστικό της θέμα για να συζητήσει για το Ι-Τσινγκ, την κυβερνητική, το Bauhaus, τον Stanley Cubrick, τον John Cage, τον David Lynch, τους Can και τους Harmonia. Είναι το εκπληκτικό φάσμα επιρροών και ενδιαφερόντων του Eno εκείνη την εποχή. Τα χειραγωγημένα ηχητικά κολάζ του Steve Reich, η αφροαμερικανική doo-wop και gospel μουσική, τα γερμανικά συγκροτήματα Can and Cluster, ο πρωτοπόρος της Afrobeat Fela Kuti, ο Ιάπωνας συνθέτης Tōru Takemitsu, οι Velvet Underground, οι Sly and the Family Stone, οι πίνακες του Mondrian, ο πρωτοποριακός κινηματογράφος...Μετά από κάθε μεγάλη και απολαυστικά τυχαία παρέκβαση, επιστρέφει στο κυρίως θέμα της, αποδεχόμενη τυχαίες εξελίξεις όπως ακριβώς αποφάσισε ο Eno στη δημιουργία και τη φροντίδα των μουσικών μικρο-οικολογιών του.
Στη μέση του βιβλίου, για παράδειγμα, ένα κεφάλαιο φαίνεται να ξεκινά (αρκετά λογικά) με μια σύντομη σκιαγράφηση του ποπ μουσικού πλαισίου στο οποίο δημιουργήθηκε και κυκλοφόρησε το Another Green World το 1975. Αυτή η συγχρονισμένη διατομή της μουσικής ιστορίας εκτείνεται σε όλο το κεφάλαιο μέχρι το τέλος του, με ελάχιστη αναφορά στο ίδιο το άλμπουμ. Ωστόσο, παρά ταύτα, τα περιγράμματα του Another Green World παραδόξως αναδεικνύονται πιο έντονα από το κεφάλαιο: η καταγραφή των Led Zeppelin, The Stylistics, Kraftwerk, King Tubby, Parliament, ABBA, The Ramones, Donna Summer και Giorgio Moroder, προσφέρει μια αντι-εικόνα: τι δεν είναι το Another Green World.
Στην πραγματικότητα, το 1975 του Brian Eno θα ήταν ένας πιο ακριβής τίτλος για το βιβλίο, καθώς η Dayal επεξεργάζεται τόσες πολλές συνδέσεις στον ιστό της σκέψης του Eno που καταλήγει να διατυπώνει ένα έμμεσο επιχείρημα για το έτος ως το annus mirabilis του. Την ίδια χρονιά παρήγαγε το Evening Star με τον Robert Fripp, τις κάρτες Πλάγιας Στρατηγικής και το Discreet Music - το οποίο εξετάζεται σε δύο ξεχωριστά κεφάλαια, που συζητούν τις τεχνικές ηχογράφησης και τη σημασία του ως σπόρο για μεγάλο μέρος του μεταγενέστερου Ambient έργου του (πέρα από τα σύντομα ηχητικά ποιήματα του Another Green World).
Σημειώνει η Geeta Dayal: «Συχνά σκέφτομαι πως η μακροβιότητα του Another Green World οφείλεται στην έμφυτη ασάφειά του. Όσο περισσότερο το ακούς τόσο πιο γοητευτικό και ακαθόριστο γίνεται. Σε αντίθεση με πολλά άλλα άλμπουμ των μέσων της δεκαετίας του ’70, δεν ακούγεται καθόλου ξεπερασμένο. Το Another Green World δεν έχει κολλήσει στο παρελθόν ούτε έχει εμμονή με το μέλλον: συνεχίζει να πορεύεται στην υφή του παρόντος».
Ως μελέτη, το βιβλίο της Dayal είναι εντυπωσιακά ολιστικό, διψασμένο να καταγράψει κάθε πιθανό σημείο εκκίνησης για τη σκέψη και τη δημιουργία του Eno. Και όλα αυτά τα πετυχαίνει με μια μοναδική οικονομία στον λόγο. Η καλύτερη σύντομη εισαγωγή στο έργο και το ήθος του Eno.
