The Necks – Disquiet (2025)
Η πιο πρόσφατη κυκλοφορία του avant-jazz μινιμαλιστικού τρίο The Necks είναι το άλμπουμ Disquiet, ένα τριπλό, σχεδόν 3ωρο έργο με τέσσερα κομμάτια, που συνεχίζει την παράδοση τους στην επαναληπτικότητα, τη σταδιακή εξέλιξη και τον αυτοσχεδιασμό χωρίς προκαθορισμένη δομή και εντυπωσιακές κορυφώσεις. Τα κομμάτια αναπτύσσονται αργά, με μικρές μεταβολές που σταδιακά δημιουργούν ένταση και ατμόσφαιρα. Τα κύμβαλα πέφτουν σαν ριπές νερού πάνω σε drones οργάνου, διπλά μπάσα, πιάνα και ντραμς, κιθάρες, συνθεσάιζερ και φευγαλέες μελωδικές μορφές. Παρά τη μεγάλη διάρκεια, το υλικό διατηρεί μια εσωτερική λογική και ροή, κάτι που αποτελεί το σήμα κατατεθέν του γκρουπ. Η μουσική λειτουργεί περισσότερο ως ηχητικό τοπίο και εμπειρία παρά ως παραδοσιακές συνθέσεις, με έμφαση στη λεπτομέρεια και τις σταδιακές μεταμορφώσεις συνθέτοντας ένα ταξίδι με ambient χαρακτήρα και έντονες διαλογιστικές ποιότητες,. Απαιτείται υπομονή, συγκέντρωση και ενεργή ακρόαση. Για τους ήδη μυημένους ένα ακόμη εντυπωσιακό κεφάλαιο, για νέους ακροατές, μία καθηλωτική εισαγωγή στο έργο τους. Δεν μπορώ να φανταστώ να απογοητευτώ ποτέ από δίσκο αυτού του τρίο.
Maruja – Pain to Power (2025)
Από το 2020 μας τιζάρουν με singles, κυκλοφόρησαν το 2025 το EP με τους περίεργους μικρούς τίτλους στα κομμάτια και να σου λίγο αργότερα το ντεμπούτο τους άλμπουμ Pain to Power. Ένα εκρηκτικό μείγμα από jazz-punk, noise rock, post rock, hip hop και free jazz αυτοσχεδιασμό. Σαν να προσπαθούν να “μεταφέρουν” την ένταση των live εμφανίσεών τους σε στούντιο μορφή και σαν να το πετυχαίνουν. Eξίσου στοχαστικό όσο και επιθετικό, ένα άλμπουμ γεμάτο ωμή δύναμη, με drums, μπάσο και σαξόφωνο που αποτελεί βασικό στοιχείο του ήχου τους και δεν χρησιμοποιείται ως απλό διακοσμητικό για ένα τζαζ πέρασμα ή ένα “σέξι σόλο”, όπως συχνά συμβαίνει στη σύγχρονη ποπ/ροκ. Η ενσωμάτωση άλτο και βαρύτονου σαξοφώνου δίνει στον δίσκο έναν άγριο, ατίθασο χαρακτήρα, μια φωνή που θρηνεί και ουρλιάζει με τρόπους που καμία κιθάρα ή άλλο όργανο δεν μπορεί να αναπαράγει. Πολιτικό και κοινωνικός στίχος για την εξουσία, τις ανισότητες, την κοινωνική πίεση και τη συλλογική δράση, που αναδεικνύει τους Maruja ως ένα συγκρότημα με ξεκάθαρη ταυτότητα. Στοχαστική διάθεση και ικανότητα για μια ξεχωριστή μυσταγωγία γεμάτη καθαρό χάος, επιθετικότητα και αυτοσχεδιασμό, δύναμή που βρίσκεται στον συνδυασμό jazz ελευθερίας και punk έντασης.
Δεσποινίς Τρίχρωμη & Τhe Boy – Βγαίνουν Μέσα Από Την Μάργκο (2025)
Ένα διπλό βινύλιο είναι το νέο soundtrack που προέκυψε από τη συνεργασία των The Boy & Τρίχρωμης για μια τρυφερή ταινία τρόμου, ένα θρυμματισμένο μελόδραμα, ένα μιούζικαλ με κύρια δράση σε ένα διαμέρισμα στο κέντρο της Αθήνας. Μουσική τρυφερή, όπως είναι πάντα η μουσική της Τρίχρωμης με τα απαλά φωνητικά, το πιάνο και τις ανάσες που χαϊδεύουν. Δύο δίσκοι. Δυο φωνές. Η μια αιθέρια, εύθραυστη, αυθόρμητη, σχεδόν αγγίζει προσωπικά θυμίζοντας γλυκά pop δωματίου. Η άλλη αυτοσχεδιαστκή, βιωματική, αυτοαναφορική με κιθάρες που αναρωτιούνται και λέξεις ελληνικές ακολουθεί την αφήγηση μέσα στην πόλη, τη δράση και τη σκέψη των ηρώων, ένα μιούζικαλ, μια ταινία horror, μια ιστορία ζωής, θυμίζει κάπου Στέρεο Νόβα, κάπου Λένα Πλάτωνος, κάπου La La Land και βέβαια τους γνώριμους στίχους του Αλέξανδρου Βούλγαρη. Ένα άλμπουμ διπλής όψης και νιώσης για μία ταινία που εξερευνά τα 40 μέσα από την ψυχή ενός κοριτσιού που συλλήφθηκε στο ασανσέρ, μεταξύ πέμπτου και έκτου ορόφου, -“το λάθος, το ουπς”- , και τώρα σε αυτόν τον ενδιάμεσο σταθμό της ζωής ανάμεσα σε ζεστές φιλικές αγκαλιές, το πριν και το μετά, την τρυφερότητα και τη σκληράδα της ζωής, η μουσική του The Boy και της Τρίχρωμης συνοδεύει τρυφερά όσα βγαίνουν από μέσα της.
Sun City Girls – Torch of the Mystics (2015)
Το Torch of the Mystics των Sun City Girls είναι ένας από εκείνους τους δίσκους που δύσκολα σε αφήνουν αδιάφορο. Κυκλοφόρησε το 1990 και συχνά θεωρείται το πιο "εύκολο" έργο τους, κάτι που βέβαια είναι σχετικό, δεδομένου ότι η μουσική τους κινείται ανάμεσα σε ψυχεδέλεια, world επιρροές (ιδίως από τη Μέση Ανατολή), surf rock και ελεύθερο αυτοσχεδιασμό. Παρόλο το φαινομενικό χάος, ο δίσκος κρύβει μια παράξενη αίσθηση ελέγχου και συνοχής. Ένα από τα μεγαλύτερα προτερήματά του είναι η ισορροπία ανάμεσα στη δομή και τον αυτοσχεδιασμό. Eδώ τα κομμάτια έχουν πιο καθαρό σχήμα και στιγμές που μένουν στη μνήμη, χωρίς να χάνεται η αυθόρμητη ενέργεια. Οι κιθάρες του Richard Bishop δημιουργούν υπνωτικές, επαναληπτικές υφές που μοιάζουν να περιστρέφονται γύρω από τον εαυτό τους, ενώ τα φωνητικά του Alan Bishop κινούνται ανάμεσα στη μελωδία και μια folk με weird στοιχεία. Αυτή η συνεχής μετατόπιση ύφους είναι βασικό στοιχείο της γοητείας του άλμπουμ. Σαν χαμένη κασέτα από άγνωστη χώρα ή μια τελετουργία χωρίς σαφή πολιτισμική ταυτότητα, "εκτός τόπου και χρόνου", σαν να ανήκει παντού και πουθενά. Αντλεί από διαφορετικές παραδόσεις, δεν ακούγεται σαν απλή μίμηση αλλά σαν μια στρεβλή, προσωπική ανακατασκευή τους. Το Torch of the Mystics είναι ένας δίσκος που καταφέρνει να κάνει το πειραματικό εθιστικό χωρίς να συμβιβάζεται. Το μόνο που χρειάζεται είναι να καταφέρεις να συντονιστείς με τη λογική του.
Townes Van Zandt – Townes Van Zandt (1969)
Το Townes Van Zandt του Townes Van Zandt είναι ένας από τους πιο λιτούς, αλλά και βαθιά συγκινητικούς δίσκους στην ιστορία της folk και της country. Κυκλοφορώντας το 1969, αποτυπώνει με σχεδόν ωμή ειλικρίνεια έναν δημιουργό που δεν ενδιαφέρεται για την ουσία του συναισθήματος και της αφήγησης. Η δύναμη του άλμπουμ βρίσκεται κυρίως στη γραφή του ίδιου του Townes Van Zandt. Τα τραγούδια απλά στη δομή, αγγίζουν μια σπάνια καθαρότητα στιχουργικά. Περιγράφουν έναν πόνο ήσυχο, επίμονο και ανθρώπινο, χωρίς καμιά προσπάθεια να παρουσιαστεί ποιητικά ή να αγγίξουν κάποια τεχνική αρτιότητα. Κομμάτια όπως το “Waiting Around to Die” και το “For the Sake of the Song” λειτουργούν σχεδόν σαν εξομολογήσεις, χωρίς μελοδραματισμούς, αλλά με μια βαριά αίσθηση μοίρας που διαπερνά όλο τον δίσκο. Η ενορχήστρωση διακριτική, μινιμαλιστική, σχεδόν διάφανη, αφήνοντας χώρο στη φωνή και στους στίχους να πρωταγωνιστήσουν. Σαν να κάθεσαι απέναντι από τον Van Zandt, και σου διηγείται τις ιστορίες του χαμηλόφωνα με μια εύθραυστη, ελαφρώς κουρασμένη, αλλά γεμάτη αλήθεια φωνή. Αίσθηση παραίτησης, αλλά και αποδοχής, σαν να έχει ήδη συμφιλιωθεί με όσα περιγράφει, την μοναξιά, την απώλεια, την απογοήτευση και την αναπόφευκτη φθορά. Δεν υπάρχει κάθαρση, ούτε αισιοδοξία με την κλασική έννοια. Η ομορφιά προκύπτει από την ειλικρίνεια και την απουσία εξωραϊσμού και τεχνικής. Δίσκος διαχρονικός που δεν ανήκει σε μια συγκεκριμένη εποχή, αλλά σε μια διαρκή ανθρώπινη εμπειρία. το “Townes Van Zandt” είναι ένα άλμπουμ που βασίζεται στην απλότητα και την αλήθεια. Xωρίς φιοριτούρες και περιττά στοιχεία, καταφέρνει να δημιουργήσει έναν κόσμο βαθιά προσωπικό, αλλά ταυτόχρονα καθολικό.
