View More

Nitzer Ebb + Liebknecht

Η προσέλευση στο Temple όφειλε να είναι λίγο μεγαλύτερη για την πρώτη τους επίσκεψη στην Ελλάδα, κάτι πάντως που δεν εμπόδισε τη συναυλία να αποτυπωθεί ως πηχτό μείγμα «διεστραμμένης» συμπεριφοράς και industrial αισθητικής, όπου όλα είχαν λουστεί από διάχυτο, μαύρο EBM φως...

Χώρος
Temple, Αθήνα
Ημερομηνία διεξαγωγής
19/1/2020
Φωτογράφος
Θάνος Λαΐνας
Ανδρέας Κύρκος
Ανδρέας Κύρκος
Είναι παράξενο ότι δεν είχε επισκεφτεί ποτέ στο παρελθόν τη χώρα μας το συγκρότημα των Nitzer Ebb. Ίσως αυτός να ήταν και ένας λόγος για τον οποίον η εμφάνισή τους στο Temple ήταν τόσο ενθουσιώδης. Η προσέλευση του κόσμου, βέβαια, όφειλε να είναι λίγο μεγαλύτερη· αλλά, ακόμα κι έτσι, η βραδιά κάλυψε και με το παραπάνω τoυς πιο απαιτητικούς.

Πρώτος ανέβηκε στη σκηνή ο Liebknecht, ο οποίος μας χάρισε ένα δυναμικό, πλήρες, ευφάνταστο και προσεγμένο στις λεπτομέρειες DJ set. Πρόκειται για τον έμπειρο Γερμανό καλλιτέχνη Daniel Myer, που πίσω από αυτό το alter ego ξεσπάθωσε με electro-industrial μίξεις που σου διαόλιζαν τον εγκέφαλο. Ό,τι και να δοκίμαζε ο άνθρωπος στην κονσόλα, του έβγαινε: από τον τρόπο με τον οποίον έμπλεκε τα βρώμικα techno beats με τα φωνητικά της Björk, μέχρι τους σιδερένιους ρυθμούς και την εξαιρετική experimental διασκευή της παλιάς επιτυχίας του Adamski "Killer".

Οι Nitzer Ebb πήραν τη σκυτάλη και με μιλιταριστικό ζήλο παρουσίασαν ένα άριστο set τραγουδιών. Η σκληροτράχηλη EBM (electronic body music) αισθητική τους δεν θα μπορούσε να ακουστεί πιο μεγαλοπρεπής, πιο αποστασιοποιημένη συναισθηματικά –κομπλιμέντο είναι αυτό– πιο αυθεντική, πιο κρύα και πιο ελκυστική.

Ο Douglas McCarthy ήταν επιβλητικός με το clean cut στυλ, το μαύρο κουστούμι και τα μαύρα γυαλιά. Και δεν σταμάτησε να οργώνει τη σκηνή, να γδέρνει τα ηχεία με παγερές, αγωνιώδεις κραυγές και να ζει το κάθε τραγούδι ξεχωριστά. Η συναυλία θα περιγραφόταν λοιπόν σαν μια επίθεση στις αισθήσεις από βιομηχανικό post-punk ρυθμολογικού χάους. Ένα πηχτό μείγμα «διεστραμμένης» συμπεριφοράς και industrial αισθητικής, όλα μαζί λουσμένα από διάχυτο, μαύρο EBM φως.

Μετά από τόσες δεκαετίες και παρά την δεκαπενταετή ανάπαυλα στην καριέρα τους, οι Nitzer Ebb απέδειξαν στο Temple ότι παραμένουν εμμονικοί στρατιώτες μίας φουτουριστικής μηχανής, η οποία εξακολουθεί να θρέφεται από τον χορό του κόσμου σε βρώμικα υπόγεια.

Από το "Blood Money" και το "Getting Closer" μέχρι το "Once You Say", το "Ascend" και το "Join Ιn Τhe Chant" και από το "Captivate" μέχρι το κολασμένο "Murderous", η τελετουργική φιέστα της μπάντας αποδείχθηκε αρκούντως στρεσογόνα, αλλά και αλάνθαστη. Με τον McCarthy σε μεγάλα κέφια και απόλυτα επικοινωνιακό και με τον Ben Harris να βγαίνει πωρωμένος στο προσκήνιο, για να δώσει παλμό στις πρώτες σειρές.

Ήταν υπόθεση βαθιά νυχτερινή αυτή η συναυλιακή επίσκεψη. Πλασμένη να λειτουργήσει σαν ένα μαζικό κάλεσμα εκ μέρους του συγκροτήματος, με σκοπό να μας παρασύρει και να μην καταλάβουμε για πότε έκλεισαν πίσω μας οι χοντρές σιδερένιες πύλες του φετιχιστικού club.


ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ


 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Ο Γερμανός παραγωγός επέστρεψε στην Αθήνα για να ξορκίσει τον πανδημικό κύκλο σε ένα live που θα

Ο Άγγελος Κλειτσίκας εγκλωβίστηκε πρόθυμα στον κλειστοφοβικό, πυρηνικό εφιάλτη που έστησε η

O Sting έκανε έναν ακόμα χορταστικό περίπατο στο Ηρώδειο, δικαιώνοντας την αίγλη του ονόματός του

FEATURED TODAY

Στο τέλος του Νοέμβρη έξι νέα κομμάτια έρχονται να συμπληρώσουν το παζλ νέας μουσικής για τον μήνα που πέρασε. 

Ο καλειδοσκοπικός κόσμος του LSD και ο ψυχεδελικός τρόπος ζωής, μέσα απ’ τη μουσική του συγκροτήματος που μετέδωσε το "μήνυμα" στον κόσμο.

Για τον Δημήτρη Λιλή το θέμα με τα βραβεία Grammy είναι ότι μετατρέπονται στον ελέφαντα που έχει “κολλήσει” στο δωμάτιο, ειδικά αυτών που υποτίθεται ότι παρακολουθούν επιμελώς τη νέα μουσική.

Top
0
Shares