Nils Frahm

Αν και δεν αποτυπώθηκε ως το wunderkid που πολλοί θεωρούν ότι είναι στο εμφατικό του sold-out στο Μέγαρο Μουσικής, κατάφερε να συγκινήσει τόσο τους φασαίους νεανίες ανάμεσα στο κοινό, όσο και μεσήλικες υπερβολικά μουσικόφιλους για το καλό τους...

Χώρος
Μέγαρο Μουσικής (αίθουσα Χρήστος Λαμπράκης), Αθήνα
Ημερομηνία διεξαγωγής
24/9/2019
Φωτογράφος
Ντιάνα Καλημέρη
Δημήτρης Μεντές
Δημήτρης Μεντές

Mε τη φετινή κυκλοφορία των ΕΡ Encores 2 και Encores 3, ο Nils Frahm ήρθε στην Αθήνα ζεσταμένος, σε μία εξαιρετική περίοδο για να παρουσιάσει στο ελληνικό κοινό το δημιουργικό του παρόν. 

Η setlist που παρακολουθήσαμε μοιράστηκε μεταξύ των άλμπουμ All Melody (2018) και Spaces (2013), με τον Γερμανό συνθέτη να παρουσιάζει μεγάλο τμήμα του τελευταίου του δίσκου και τα κομμάτια αυτού να ξεδιπλώνονται και να ξεχύνονται στην αίθουσα του Μεγάρου Μουσικής, αναδιπλούμενα σε μυριάδες νέους συνδυασμούς, υπό το αυτοσχεδιαστικό χέρι του δημιουργού τους. 

Ο αεικίνητος Frahm έτρεχε μεταξύ δύο ορισμένων χώρων, με το όρθιο πιάνο και το πιάνο με ουρά να δημιουργούν πότε το μεδούλι των συνθέσεων και πότε το ψαχνό –στον αντίποδα των όσων εξαπέλυε το drum machine και τα συνθεσάιζερ. Αρχιτέκτονας του περίπλοκου αυτού ήχου, ο ίδιος έμοιαζε με εργατικό, εμμονικό έντομο, το οποίο χτίζει πολύ προσεκτικά τον εσωτερικό διάκοσμο της φωλιάς του. Μεγάλο μέρος του κοινού φάνηκε εντωμεταξύ να έχει έρθει με διάθεση να τον αντιμετωπίσει σαν μουσικό Μεσσία φερμένο από το Βερολίνο. Ο οποίος, περπατώντας ξυπόλητος πάνω από την ταραχώδη θάλασσα των Βαλκανίων, ήρθε να ευαγγελίσει τους πειραματισμούς του στη sold-out αίθουσα Χρήστου Λαμπράκη, καλεσμένος του Plisskën Festival.

Η αλήθεια είναι πάντως ότι ο Frahm δεν χαρακτηρίζεται από την αγωνιώδη ιδιοφυΐα του Colin Stetson, ούτε από τον «δολοφονικό» μινιμαλισμό του Arvo Pärt· ακόμα δε και οι Arve Henriksen επιρροές του, φαίνονται αταβιστικές και κάπως νηπιακές. Έτσι, οι αντιστικτικές του προσεγγίσεις στις πιο μεγαλεπήβολες στιγμές γίνονταν με χέρι αδέξιο, ενώ σαν πιανίστας έδειξε να απέχει πολύ από το wunderkid που πολλοί τον θέλουν να είναι

Ακόμα κι έτσι, ωστόσο, κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί στον Γερμανό ένα ευαίσθητο αυτί για τις αλλαγές και τις διαθέσεις. Μέσα στα χρόνια –και μέσω του πλούσιου καταλόγου του– ο Frahm έχει βρει τρόπο να προσεγγίζει τη σύνθεση και (ακόμα σημαντικότερα) τον αυτοσχεδιασμό. Δείχνοντας έτσι ότι έχει πολύ χώρο, μα και τη δυνατότητα να αναπτύξει το χάρισμά του και να προχωρήσει την τέχνη του πολλά βήματα.

Παρότι ο Frahm έδειχνε βέβαιος καθώς έκανε κατά το δοκούν απλωτές μεταξύ των πιο εσωτερικών οργανικών και των μεγαλόπρεπων ηλεκτρονικών κατασκευών, το κοινό του Μεγάρου φάνηκε να ζορίζεται να συντονιστεί στις εναλλαγές: τα πιο απλωμένα ακούσματα έπεσαν πάνω σε νωθρά αυτιά, ενώ μία μόλις κοπέλα, σε έναν μακρινό εξώστη, βρήκε το θάρρος να χορέψει στην καταιγιστική μουσική του Γερμανού συνθέτη, λίγο μετά το μέσο του set.

Αρκετά δροσιστικό ήταν και το ραπόρτο του μουσικού με το κοινό, με τον Frahm να αποδεικνύεται κάτοχος της πιο αποπροσανατολιστικής, ψιθυριστής φωνής· ο δε αυτοσαρκασμός του ξεχείλισε μέσα από τους συριστικούς φθόγγους των αγγλικών του. Μεταξύ των σύντομων αυτών διαλειμμάτων και τον αναπτυγμένων διηγημάτων του, κατάφερε να συγκινήσει το ίδιο φασαίους νεανίες, μεσήλικες υπερβολικά μουσικόφιλους για το καλό τους και ανθρώπους που βρέθηκαν στο Μέγαρο για να ζήσουν από κοντά τη δυναμική ενός από τους πιο δημοφιλείς νεοκλασικούς συνθέτες. 

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

27 χρόνια μετά την τελευταία του εμφάνιση στη χώρα μας, συγκέντρωσε πάνω από 10.000 θεατές στο ...
Πάντρεψε τις ουαλικές πρασιές με το μεσογειακό καλοκαίρι, τραγούδησε Βίκυ Μοσχολιού (όχι πολύ ...
Στην «πιο μεγάλη ημέρα της ζωής του», όπως χαρακτηριστικά δήλωσε, ο ράπερ από την Ξάνθη απέδειξε

FEATURED TODAY

Τα 1990s υπήρξαν κοσμογονική εποχή μεγάλων ανακατατάξεων και αλλαγών, κάτι που έγινε με κάθε τρόπο αισθητό και μουσικά. Παρακάτω, λοιπόν, ακολουθούν 10 ...

Ο Δημήτρης Τάτσης συμπληρώνει φέτος 10 χρόνια στη δισκογραφία και πρόσφατα κυκλοφόρησε νέο άλμπουμ –ένα απολαυστικό, πολυσυλλεκτικό κολάζ ετερόκλητων ήχων,
Το γκρουπ του Bradford Cox, δεν χρειάζεται συστάσεις: είναι ένα από τα πιο σημαντικά του indie σύμπαντος των τελευταίων 15 χρόνων και επιτέλους θα έχουμε την

HOT STORIES

Θα συνοδεύει μια νέα έκθεση γύρω από την καριέρα του, προσφέροντας «σχόλια και στοχασμούς»
Τη Δευτέρα 25 Νοεμβρίου στο Gagarin, παρουσία του Ισπανού σκηνοθέτη, που λίγες ώρες πριν θα περάσει και από το Avopolis Radio
Top
Στo avopolis.gr χρησιμοποιούμε cookies για να διασφαλίσουμε την εύρυθμη λειτουργία του site και την καλύτερη εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την πλοήγησή σας στο site, αποδέχεστε τη χρήση των cookies και την πολιτική απορρήτου. More details…