search

ΣΥΝΑΥΛΙΕΣ - ΔΙΕΘΝΗ

Θριαμβευτική εμφάνιση σε ένα sold-out Temple που δεν έπαψε στιγμή να χοροπηδά και να τραγουδάει, με τους Βρετανούς σε αντιστοίχως τρελά κέφια, να παίζουν μέχρι να βραχνιάσει (κυριολεκτικά) ο Kevin Ridley...

Χώρος | Temple, Αθήνα
Ημερομηνία διεξαγωγής | 14/4/2019
Φωτογράφος | Θάνος Λαΐνας

Δεν παίζονταν οι Skyclad την Κυριακή το βράδυ στο Temple. Τιμώντας την ιστορία τους με μια πλούσια, best of setlist, παρέδωσαν ένα γνήσια λαϊκό θέαμα, που στο εξής θα αναγράφεται με χρυσά γράμματα στα χρονικά των metal συναυλιών στον τόπο μας.

43Skcl_2.png

Πρώτους ωστόσο είδαμε τους Dreamrites, οι οποίοι και άνοιξαν για τους Skyclad σε όλη τη μίνι τουρνέ τους στην Ελλάδα (Θεσσαλονίκη, Κομοτηνή, Λάρισα). Την ώρα που βγήκαν το Temple είχε ήδη αρκετό κόσμο, που υποδέχτηκε με αληθινό ενδιαφέρον τον τσαμπουκά και την ορμή του εγχώριου support, επιβραβεύοντας με θερμό χειροκρότημα. Και πράγματι, ήταν δύσκολο να μην σταθείς στην ενέργεια των Dreamrites, στον επαγγελματισμό τους, στο σθένος των φωνητικών του Αλέξανδρου Σιδεράκου, ακόμα και στο καταπληκτικό μαλλί των μελών. Δυστυχώς, όμως, έγινε γρήγορα φανερό ότι αυτές οι αρετές δεν είχαν πού να ακουμπήσουν: τα τραγούδια προσπαθούσαν διαρκώς να αναπαράγουν τον καλπασμό των Iron Maiden, καταλήγοντας όχι μόνο να μοιάζουν απελπιστικά μεταξύ τους, μα να πάσχουν από φαντασία ακόμα και στους τίτλους. Πόσους πια redeemers, πόσο thunder και πόσο lightning να αντέξουμε;

43Skcl_3.png

Οι Skyclad πάτησαν το σανίδι του (sold-out, πλέον) Temple με τον κόσμο να έχει ήδη κουρδιστεί, φωνάζοντας ρυθμικά και επίμονα το όνομά τους. Τόσο, ώστε λίγοι πρόσεξαν ότι το μπάσιμο με το "Earth Mother, The Sun And The Furious Host", ήταν χλιαρό. Αυτό, πάντως, στάθηκε και το μοναδικό στραβοπάτημα των Βρετανών. Με το που άρχισε το "Spinning Jenny" αμέσως μετά, το Temple απασφάλισε· και μαζί πήραν μπρος και οι Skyclad, για μια συναυλία πραγματικά θριαμβευτική.

43Skcl_4.png

Ο ηλικιακά ανεβασμένος μέσος όρος του κόσμου σήμαινε ότι πολλοί παριστάμενοι είχαν κάνει την ειρήνη τους με το ότι πλέον στο γκρουπ τραγουδάει ο Kevin Ridley –με τον Martin Walkyier να αποτελεί παρελθόν εδώ και πολλά πια χρόνια. Κι όμως. Όσο και να έχουμε τιμήσει τον τελευταίο, όσο και να είναι η δική του φωνή που στιγμάτισε τις πρώτες επαφές με τους Skyclad, δεν μας έλειψε τελικά καθόλου. Ο Ridley έχει κερδίσει με το σπαθί του τη θέση του frontman. Μπορεί και εκφράζει το πνεύμα των παλιών τραγουδιών χωρίς να λαβώνεται σε κάτι η αυθεντικότητά τους, ενώ συνάμα τα ποτίζει με τη δική του προσέγγιση, η οποία, όντας κατά τις πιο «γλυκιά» (δίχως πάντως να υπολείπεται σε δυναμισμό), αποδεικνύεται ταμάμ για μια μπάντα που θέλει να πηγαίνει από το metal στο folk και τούμπαλιν χωρίς να υστερεί σε καμία από τις δύο παραμέτρους.

43Skcl_5.png

Στη μπάντα είναι βεβαίως και πάλι παρών ο Dave Pugh (κιθάρα) –και αυτό έχει την προστιθέμενη αξία του. Όμως, κακά τα ψέματα, το «καύσιμο» των Skyclad και μια βασική αιτία που χοροπήδαγε όλο το Temple, ήταν το βιολί της εκπληκτικής Georgina Biddle. Ο κρυστάλλινος παροξυσμός του, που τόσο κουμπώνει στο υλικό του γκρουπ, σε συνδυασμό με τη βαριά προφορά και τον φλεγόμενο δυναμισμό του Ridley, σε έκανε ανά στιγμές να πιστεύεις ότι είχες μπροστά σου μια παραδοσιακή μπάντα από το Γκόλγουεϊ της Ιρλανδίας, η οποία είχε παράδοξα μεταλλικά απωθημένα. Το αντισυστημικό "The Parliament Of Fools" και το "Another Drinking Song" πυροδότησαν το crowd surfing στις μπροστινές σειρές, με το κέφι να κρατάει άσβεστο ως το φινάλε του διπλού encore με το "The Declaration Of Indifference", όταν πια ο Ridley είχε τόσο βραχνιάσει, ώστε του ήταν αδύνατον να συνεχίσει να τραγουδά.

43Skcl_6.png

Συναυλία δίχως ψεγάδια, βέβαια, δεν γίνεται –και μια αποτίμηση οφείλει να θίξει το γεγονός ότι ενίοτε χάναμε ηχητικά και την κιθάρα του Steve Ramsey, αλλά και τις μπασογραμμές του Graeme English. Εντούτοις κανείς δεν χαλάστηκε πραγματικά, από τη στιγμή που το συνολικό αποτέλεσμα διέθετε τόσο υψηλό επίπεδο και ο συντονισμός της σκηνής με την πλατεία του Temple και τον εξώστη ήταν τόσο άψογος. Καλά να είμαστε, οι Skyclad θα γίνουν συναυλιακή σταθερά για την Ελλάδα, κερνώντας ξυδάκι τους γνωστούς γκρινιάρηδες, όσους ζητούν να βλέπουν εδώ συναυλίες από ονόματα που ούτε κουμπώνουν με τον ψυχισμό του εγχώριου κοινού, ούτε και τα φόντα έχουν να δίνουν τέτοια live, 30 (σχεδόν) χρόνια μετά το ξεκίνημά τους.

43Skcl_7.png

Setlist

Earth Mother, The Sun And The Furious Host


Spinning Jenny
Another Fine Mess
Change Is Coming
Cry Of The Land
The Song Of No-Involvement
No Deposit, No Return
Cardboard City
The One Piece Puzzle
Words Fail Me
The Widdershins Jig
The Parliament Of Fools
The Antibody Politic
Great Blow For A Day Job
Penny Dreadful
Another Drinking Song
Inequality Street

encore

Just What Nobody Wanted
Emerald
Thinking Allowed

encore no. 2

The Wickedest Man In The World
History Lessens
The Declaration Of Indifference

 

HOT ΣΗΜΕΡΑ!

O Bruce Springsteen και ο Χάρι Πότερ

Ακούστε το ακυκλοφόρητο τραγούδι "I'll Stand By You"

David Toop - Ωκεανός του Ήχου: Αιθέριες Συνομιλίες, Περιβαλλοντικοί Ήχοι και Φανταστικοί Κόσμοι

Ξεκινώντας από το Παρίσι του 1889, όταν ο Claude Debussy πρωτάκουσε παραδοσιακή μουσική από την…

Καρδιακή προσβολή έπαθε ο Peter Murphy των Bauhaus

Οι γιατροί θεωρούν ότι βρίσκεται πλέον εκτός κινδύνου

Ένα θαυμάσιο βιντεοκλίπ από τη Björk

Δείτε το "Losss", από την Ισλανδή σταρ που τέτοιες μέρες πριν 15 χρόνια εμφανίστηκε στην τελετή…

Καινούριο βιντεοκλίπ για τον Kendrick Lamar

Δείτε το "Hair Down", για μια συνεργασία με τον SiR

ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

Roadrunner, roadrunner: 40 χρόνια Φορητής Μουσικής

Τα boomboxes των 1960s άνοιξαν τον δρόμο για την προνομιούχα απομόνωση που συνδέθηκε στα 1980s με…

An Artist Formerly Known As Purple: 35 Χρόνια Υπό Μωβ Βροχή Χωρίς Ομπρέλα

Με το κοντινότερο που έκανε ποτέ σε ροκ μπάντα στο πλάι του, ο Prince μίλησε στο Purple Rain για…