View More

Pet Shop Boys + Tasman

I came from Newcastle in the North of England. We used to have lots of parties where everyone got dressed up and on one party invitation was the quote «she was never bored, because she was never boring»... Κι έτσι ήταν ανέκαθεν οι Pet Shop Boys: επειδή (σε αντίθεση με την εικόνα στο εξώφυλλο του Actually): οι ίδιοι δεν βαριόντουσαν ποτέ, αυτομάτως δεν ήταν ικανοί να κάνουν κι εμάς να βαρεθούμε. Ακόμη και σε συναυλίες όπως η παρούσα, η οποία, για τον υπογράφων, δεν προσέθεσε, αλλά ούτε αφαίρεσε και τίποτα απ' το συναυλιακό κλέος των προηγουμένων φορών που τους έχω δει –τέσσερις τον αριθμό, ζωή να 'χουν...

Χώρος
Metropolitan Expo, Αθήνα
Ημερομηνία διεξαγωγής
20/11/2009
Φωτογράφος
Όλγα Κ.
Κωνσταντίνος Τσάβαλος
Κωνσταντίνος Τσάβαλος

Έχω όμως την εντύπωση ότι όσοι απ’ τους 11.000 κόσμου που βρέθηκαν την Παρασκευή στο αχανές και, προφανώς ακατάλληλο για λόγους οι οποίοι θα αναλυθούν παρακάτω, κουτί του Metropolitan Expo, είχαν παρευρεθεί και στην αλήστου μνήμης συναυλία των Βρετανών τον Ιούνιο του 2000 στο Λυκαβηττό, ε, δεν γίνεται, όλο και κάποια σύγκριση θα έγινε στο κεφάλι τους, όπως στο δικό μου: το συμπέρασμα ήταν πως κάποιες συναυλίες, δυστυχώς, δεν επαναλαμβάνονται και μάλλον δεν θα ξαναδούμε απ’ τους Pet Shop Boys μια ΤΟΣΟ καλή συναυλία, όσο εκείνη του Ιουνίου του 2000. 


Για να ξαναγυρίσω όμως στον αρχικό μου συλλογισμό, το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα φεύγοντας, μετά από ακριβώς μιάμιση ώρα οπτικοακουστικού σφυροκοπήματος από μια απ’ τις αγαπημένες μου μπάντες ever, ήταν αυτό ακριβώς: όσο κι αν η εσωτερική διαρρύθμιση δεν σου επέτρεπε να ξαναγεμίσεις το ποτήρι σου – εκτός αν ήσουν διατεθειμένος να χάσεις δύο τραγούδια στο πήγαινε και άλλα δύο στο έλα – όσο κι αν ο χώρος ήταν, επικίνδυνα για ένα τυχόν λιποθυμικό επεισόδιο, πακτωμένος, όσο κι αν τα μπαρ ήταν τέρμα Θεού, αρχή Αλλάχ, όσο κι αν ο ήχος ήταν μπουκωμένος ελέω αντήχησης στην ψηλοτάβανη οροφή και του βαριού, βιομηχανικού υλικού κατασκευής του χώρου, δεν μπορείς να αγνοήσεις πως το σόου των Pet Shop Boys είναι μοναδικό στο είδος του.

Δεν πρόλαβα τον Tasman, το βιολί των Closer για 13 χρόνια, καθώς είχε πια τελειώσει το σετ του όταν έμπαινα στο Metropolitan Expo. Στις 9.45 ακριβώς (είναι Εγγλέζοι, αν μη τι άλλο...), βγήκε ο Neil με τον Chris στο σανίδι, ήταν σαν να έβλεπες μετά από πολλά χρόνια έναν αγαπημένο σου φίλο (όχι σαν αυτούς τους ενοχλητικούς παλιούς συμμαθητές που σε κάνουν add στο Facebook...). Μόνο που αυτός ο φίλος αποδείχθηκε αρκετά καπάτσος ώστε να έχει φέρει μαζί του όχι μια, αλλά δυο ξανθές μικρές χορεύτριες να σου αποσπούν το βλέμμα συχνά – δηλαδή σχεδόν κάθε τρία δευτερόλεπτα. Κύβοι από πεπιεσμένο χαρτί, εντυπωσιακά visuals και «lights, camera, action», όπως θα έλεγαν και οι ίδιοι: ξεκίνησαν με το “Heart”, κατόπιν έπαιξαν σερί τα κομμάτια του νέου τους άλμπουμ (τα οποία γνώριζαν ελάχιστοι) και στο “Building A Wall” γκρέμισαν τα σφηνοτουβλάκια από πίσω τους. Μετά έκαναν μια εντυπωσιακή, για τα δεδομένα της μπάντας, «κοιλιά» στη μέση του σετ τους, αλλά αποζημίωσαν την εικοσάλεπτη αυτή αμηχανία του κοινού με μια σειρά από κυβιστικές χορογραφίες, ένα τσούρμο από χορευτές με fluo αθλητικές φόρμες ή ντυμένους σαν νεοϋορκέζικους ουρανοξύστες να τραγουδάνε “Why Don't We Live Together”, καθώς και μ’ ένα φωτο-φίνις εντυπωσιακότερο κι από του Γιουσέιν Μπολτ: “Se A Vida E”, σε medley με “Domino Dancing” και “Viva La Vida” από Coldplay, με τον Neil να βγαίνει στη σκηνή με βασιλικό στέμμα (ως άλλη «Queen», α-λα-Freddie Mercury). Και καπάκι ‘It's A Sin” για το φινάλε, πριν το encore, όπου παίχτηκαν τα “Being Boring” και “West End Girls”. Φυσικά τα γραφεία στοιχημάτων έπεσαν ξανά μέσα: πουθενά το “Rent”... Όποιος βρέθηκε στις πρώτες σειρές, ας μου στείλει ένα mail να μου πει αν έπιασε ποτέ τον Chris Lowe να χαμογελάει ή έστω να δίνει την υποψία μειδιάματος. Είναι κι αυτό μέρος του Pet Shop Boys live τελετουργικού...

Λίγη γκρίνια τώρα: η διοργανώτρια εταιρία έχει αποδείξει – επανειλημμένα – πως και άριστες προθέσεις έχει, και το know-how διαθέτει για να στήσει big-time-events σαν κι αυτό εδώ. Η κιτρίνη κάρτα που της δίνω προσωπικά αφορά στην επιλογή του Metropolitan Expo, ενός χώρου με μηδενική κλίση. Το οποίο σημαίνει πως άτομα με ύψος 1,71, όπως εγώ, αυτομάτως αποκλείονται απ’ τη θέαση των συναυλιακών δρώμενων: για να διακρίνω τον Chris Lowe έπρεπε να βάλω στόχο με το μάτι μου την ζαρντινιέρα που φορούσε στο κεφάλι του... Έτσι και κάτσει κάποιος π.χ. σαν τον Παναγιώτη Μένεγο μπροστά μου, πάει το live – θα πρέπει μετά να βάλω όλους τους γνωστούς μου να μου διηγηθούν τι έγινε κατά τη διάρκειά του. Επίσης, φοβερά επιτυχής ως σκέψη να είναι οι τουαλέτες 34 χιλιόμετρα μακριά απ’ τη σκηνή: αν βρισκόμουν δηλαδή στις πρώτες σειρές και με έπιανε κατούρημα, έπρεπε, για παν ενδεχόμενο, να κουβαλάω «πάπια» μαζί μου; Γιατί δεν υπήρχε τρόπος να φτάσω σε λιγότερο από τέταρτο της ώρας στο WC...

Κυρίως όμως ο χώρος είχε κακό ήχο, τουλάχιστον στη μέση όπου βρισκόμουν εγώ. Σε κάποια τραγούδια τα λόγια χάνονταν και ακούγονταν μόνο κάτι «κεηφλξεγκεκρεγκεγλσωλδκσκγέγ». Κάνοντας μια βόλτα προς τα πίσω ο ήχος βελτιωνόταν αισθητά, αλλά αν καθόσουν πίσω, θα ’σουν σαν τον ψωριάρη που κάθεται χώρια – και στους δύσκολους καιρούς στους οποίους ζούμε, πρέπει να έχεις πολλούς και καλούς φίλους, διατεθειμένους να σε κεράσουν μια βότκα με red bull, που κάνει 13 (!) ευρώ: τόσο πλήρωσα στο μπαρ για μια βότκα με red bull, σε αντίθεση με το κανονικό ποτό, που κόστιζε, όπως προβλέπεται, 7 ευρώ. Γιατί όμως η Βοτκα με red bull εκανε 13 ευρω; Στον λαιμό να τους κάτσουν και να τους καεί το DVD. Άει στο γερόλυκο δηλαδή. Σκιτζήδες...

Στην αποχώρηση ευτυχώς ήμασταν απ’ τους τυχερούς, όσους δηλαδή είχαν παρκάρει στο πάρκινγκ πίσω από την Expo. Γιατί, αν κρίνω απ’ τις ουρές των αυτοκίνητων που είχαν σχηματιστεί στην έξοδο απ’ το πάρκινγκ αριστερά του Metropolitan, λογικά αυτοί οι δύσμοιροι θα είναι ακόμη μέσα στ’ αυτοκίνητά τους και θα τρώνε ο ένας τις σάρκες του άλλου, ακούγοντας το PopArt στο repeat...

Setlist

Heart

Did You See Me Coming?

Pandemonium / Can You Forgive Her?

Love etc.

Integral / Building A Wall

Go West

Two Divided By Zero

Why Don't We Live Together?

Always on My Mind

New York City Boy

Closer To Heaven

Left to My Own Devices

Do I have to / King's Cross

The Way It Used To Be

Jealousy

Suburbia

All Over The World

Se A Vida E / Domino Dancing /Viva La Vida

It's A Sin

Encore:

Being Boring

West End Girls


ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Μια μεγάλη συναυλία που, αν μη τι άλλο, επιβεβαίωσε για μια ακόμα φορά, την αγάπη των Ελλήνων ...

Με εξαιρετικό setlist με σπάνιες εκτελέσεις και τους κλασσικούς αιώνιους ύμνους της ροκ μουσικής ο

Top