Όλοι, κάποια στιγμή, έχουμε εκτεθεί σε εκείνη την ιδιαίτερη στιγμή λίγο πριν ξημερώσει, που το φως αρχίζει να διαγράφει την παρουσία του μέσα από τις γρύλιες, και ξαφνικά μπαίνει απότομα, χωρίς καμία πρόθεση να σε σώσει από τις περιπέτειες στην ονειροχώρα, αντίθετα σε εκθέτει στην νέα ημέρα και τις περιπέτειές της. Σε εκείνη την ιδιαίτερη στιγμή, κάπου ανάμεσα σε ένα ζαλισμένο όνειρο και το ξημέρωμα ζουν οι 33 Lovers σήμερα. Όχι πια στο ασφαλές μισοσκόταδο του Ghost Flower, αλλά σε έναν χώρο πιο ανοιχτό, πιο φωτεινό, σχεδόν επικίνδυνο.
Το νέο τους άλμπουμ Am I In A Dream που κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο από την Inner Ear, μπορεί να μοιάζει αρχικά σαν μια στροφή, αλλά τελικά καταλήγει σε μια απογύμνωση. Ο Στράτος Κύρης δεν αλλάζει τον κόσμο, αλλά με τον δικό του τρόπο τον τραβάει προς τα έξω, σαν να ανοίγει το παράθυρο σε ένα δωμάτιο που για καιρό μύριζε μόνο αναμνήσεις και σιωπές. Οι κιθάρες λαμπιρίζουν στο ηχοπεδίο του, αλλά δεν καθησυχάζουν, ενώ οι μελωδίες τους σε αγκαλιάζουν και ταυτόχρονα σε σπρώχνουν πιο βαθιά σε αυτό το ονειρικό μεσοδιάστημα πριν το χάραμα, σαν κάτι που σε θέλει παρόν μέσα στο όνειρο, όχι απλώς έναν ακροατή.
Κι αν στο ντεμπούτο ψιθύριζαν, τώρα οι 33 Lovers μιλούν πιο καθαρά, χωρίς να γίνονται ποτέ απλοί. Υπάρχει αυτή η παράξενη ισορροπία: ανάμεσα στην indie εξωστρέφεια και μια εσωτερική ρωγμή που δεν κλείνει. Σαν να περπατάς σε έναν δρόμο της Αθήνας που σε οδηγεί σε ένα άγνωστο μπαρ που δεν έχει ανακαλύψει κανένας παρά μόνο εσύ, και μέσα εκεί όλα γίνονται πιο αληθινά, ή πιο ψεύτικα, δεν είσαι σίγουρος, γιατί τίποτα δεν μπορεί να είναι σίγουρο στη χώρα των ονείρων.
Την Παρασκευή 27 Μαρτίου στο Ίλιον Plus, αυτή η ενδιάμεση κατάσταση θα πάρει σώμα. Μαζί με τη Δεσποινίς Τρίχρωμη, οι 33 Lovers παρουσιάζουν τον νέο τους δίσκο και σου προτείνουν να μπεις μαζί τους μέσα του. Ή να χαθείς. Ίσως δεν έχει διαφορά.
- Το Ghost Flower έμοιαζε με κάτι πιο ήσυχο και φασματικό. Το Am I In A Dream μοιάζει με έκρηξη. Τι συνέβη ανάμεσα σε αυτά τα δύο άκρα; Ή μήπως ήταν πάντα εκεί;
Νομίζω ήταν πάντα εκεί. Το Ghost Flower ήταν πιο εσωτερικό, σχεδόν σαν να κατέγραφα μια κατάσταση χωρίς να την αγγίζω πλήρως. Ήταν πιο ήσυχο, πιο "φασματικό", αλλά η ένταση υπήρχε από κάτω. Στο Am I In A Dream απλώς σταμάτησα να την κρατάω μέσα. Ήθελα να ανοίξω τον ήχο, να αφήσω τα πράγματα να εκτεθούν περισσότερο και αυτό έφερε και αυτή την αίσθηση της έκρηξης. Δεν είναι ότι άλλαξα κατεύθυνση, είναι ότι πήγα πιο βαθιά και πιο ανοιχτά ταυτόχρονα. Οπότε για μένα δεν είναι δύο άκρα, αλλά δύο φάσεις του ίδιου κόσμου.
- Υπάρχει μια αίσθηση σαν «ξύπνημα μέσα στο όνειρο» στον τίτλο. Αυτός ο δίσκος είναι μια απόδραση από την πραγματικότητα ή ίσως μια πιο βίαιη επιστροφή σε αυτήν;
Είναι κάπου ανάμεσα. Είναι περισσότερο αυτή η στιγμή που αρχίζεις να αμφισβητείς τι είναι πραγματικό και τι όχι, αλλά δεν βρίσκεις ξεκάθαρη απάντηση. Ο τίτλος δεν έχει ερωτηματικό επίτηδες. Είναι ταυτόχρονα μια ερώτηση και μια θέση, σαν να αναρωτιέσαι αν αυτό που ζεις είναι πραγματικότητα αλλά μέσα σου να νιώθεις πως ίσως δεν είναι. Και αυτό μπορεί να είναι και όμορφο και βίαιο μαζί. Οπότε ο δίσκος κινείται σε ένα ενδιάμεσο σημείο, όπου δεν αποδράς, αλλά ούτε και επιστρέφεις πλήρως. Απλώς μαθαίνεις να υπάρχεις μέσα σε αυτή την αβεβαιότητα.
- Αφήνεις πίσω τη lo-fi εσωστρέφεια για έναν πιο ανοιχτό, φωτεινό ήχο. Αυτό ήταν μια συνειδητή αισθητική απόφαση ή κάτι που απλώς προέκυψε, σχεδόν… αναπόφευκτα;
Ήταν συνειδητό, αλλά όχι με την έννοια του σχεδίου. Περισσότερο σαν μια ανάγκη που δεν μπορούσα να αγνοήσω. Μετά το Ghost Flower ένιωθα ότι δεν έχει νόημα να μείνω στο ίδιο σημείο ή να κάνω κάτι παρόμοιο απλώς πιο "καλό". Ήθελα να ανοίξω τον ήχο, να μπει περισσότερο φως, αλλά χωρίς να χαθεί αυτό που υπάρχει από κάτω. Οπότε η αλλαγή αυτή προέκυψε φυσικά αλλά ήταν και κάτι που αποδέχτηκα συνειδητά. Νομίζω πως ήταν αναπόφευκτη με την έννοια ότι αντικατοπτρίζει το πού βρισκόμουν εκείνη την περίοδο.
- Οι κιθάρες εδώ λάμπουν, αλλά δεν είναι ποτέ «αθώες». Πόσο σημαντικό ήταν για εσένα να ισορροπήσεις ανάμεσα στην indie rock εξωστρέφεια και μια πιο συναισθηματική ευαισθησία;
Ήταν από τα βασικά ζητούμενα του δίσκου. Δεν με ενδιέφερε να κάνω έναν "όμορφο" indie rock ήχο, ήθελα οι κιθάρες να έχουν φως αλλά και βάρος. Η εξωστρέφεια υπάρχει αλλά δεν είναι επιφανειακή. Όσο πιο ανοιχτός γίνεται ο ήχος, τόσο πιο εκτεθειμένο γίνεται και το συναίσθημα. Αυτή η αντίφαση με ενδιέφερε, να σε τραβάει κάτι προς τα έξω αλλά ταυτόχρονα να σε φέρνει πιο κοντά σε κάτι εσωτερικό. Νομίζω εκεί βρίσκεται και η ένταση του δίσκου. Στην προσπάθεια να συνυπάρξουν αυτά τα δύο χωρίς να εξουδετερώνει το ένα το άλλο.
- Οι στίχοι μοιάζουν να κινούνται σαν να μην είναι καθαρά προσωπικοί, ούτε εντελώς αφηγηματικοί. Γράφεις για να θυμηθείς ή για να ξεχάσεις;
Οι στίχοι δεν είναι ποτέ τελείως προσωπικοί με την έννοια της εξομολόγησης, αλλά ούτε και καθαρά αφηγηματικοί. Είναι κάπου στη μέση σαν θραύσματα σκέψεων, εικόνες και συναισθήματα που δεν έχουν πάρει ακόμα ξεκάθαρη μορφή. Κάποιες φορές γράφοντας φέρνεις κάτι πιο κοντά σου, άλλες φορές το αφήνεις να φύγει. Αλλά νομίζω πως πιο πολύ είναι μια διαδικασία κατανόησης, μια προσπάθεια να σταθείς απέναντι σε κάτι που δεν έχεις λύσει ακόμα.
- Αν το Ghost Flower ήταν νύχτα, το Am I In A Dream είναι… τι; Ξημέρωμα ή κάτι πιο επικίνδυνο, σαν εκείνη την ώρα που δεν είσαι σίγουρος αν κοιμάσαι ακόμα;
Είναι ακριβώς αυτή η ενδιάμεση ώρα. Όχι καθαρό ξημέρωμα, αλλά εκείνη η στιγμή που αρχίζει να μπαίνει το φως και δεν είσαι σίγουρος αν έχεις ξυπνήσει ή αν συνεχίζεις να ονειρεύεσαι. Έχει κάτι όμορφο, αλλά και κάτι λίγο ανησυχητικό. Γιατί εκεί οι σκέψεις, τα συναισθήματα και η ίδια η πραγματικότητα μοιάζουν ρευστά. Αν το Ghost Flower ήταν νύχτα, τότε το Am I In A Dream είναι αυτή η εύθραυστη μετάβαση. Όπου αρχίζεις να βλέπεις πιο καθαρά, αλλά δεν έχεις αποφασίσει ακόμα τι είναι αληθινό.
- Υπάρχει μια κινηματογραφική διάσταση στον ήχο σας. Αν αυτός ο δίσκος ήταν ταινία, θα ήταν ιστορία ή ατμόσφαιρα; Και ποιος θα την σκηνοθετούσε;
Νομίζω θα ήταν περισσότερο ατμόσφαιρα παρά ιστορία. Δεν υπάρχει ξεκάθαρη αφήγηση, αλλά ένα συναισθηματικό τοπίο που αλλάζει συνέχεια, σαν να περιπλανιέσαι μέσα σε όνειρο. Για σκηνοθέτη θα είχε τον David Lynch γιατί ξέρει να δημιουργεί έναν κόσμο όπου το όμορφο και το παράξενο συνυπάρχουν, όπου η ησυχία μπορεί να γίνει ανησυχητική και όπου οι λεπτομέρειες χτίζουν ένταση χωρίς να χρειάζονται λόγια. Ένας κόσμος σαν τον ήχο του δίσκου, παράξενος, υπνωτικός αλλά ζωντανός.
- Αναφορές όπως Beatles, Radiohead, Belle & Sebastian, Velvet Underground αιωρούνται γύρω από τον ήχο σας. Τι κρατάτε από αυτές και τι προσπαθείτε να «σπάσετε»;
Αυτές οι μπάντες υπάρχουν μέσα μου οπότε βγαίνουν αβίαστα σε ό,τι γράφω. Δεν προσπαθώ να σπάσω ή να κρατήσω κάτι συγκεκριμένο, όλα περνάνε από το προσωπικό μου πρίσμα και παίρνουν τη μορφή που χρειάζεται για μένα εκείνη τη στιγμή.
- Ο τίτλος Am I In A Dream μοιάζει σχεδόν υπαρξιακός. Είναι ερώτηση που απευθύνεται στον ακροατή ή πρώτα σε εσάς τους ίδιους;
Είναι κυρίως μια ερώτηση που απευθύνεται σε μένα πρώτα. Είναι ένας τρόπος να σταθώ απέναντι σε ό,τι συμβαίνει μέσα μου και γύρω μου, να καταλάβω τι είναι πραγματικό και τι όχι. Αλλά αφήνει χώρο και στον ακροατή να αναρωτηθεί, να νιώσει, να βρει τον δικό του δρόμο ανάμεσα στο όνειρο και την πραγματικότητα.
- Πόσο δύσκολο είναι να διατηρήσεις το συναίσθημα «ακατέργαστο» όταν ο ήχος γίνεται πιο πλούσιος και δουλεμένος;
Δεν είναι εύκολο αλλά ποτέ δεν προσπάθησα να «γυαλίσω» τα συναισθήματα. Όσο πιο πλούσιος και δουλεμένος γίνεται ο ήχος, τόσο πιο σημαντικό είναι για μένα να μένει η αίσθηση της αμεσότητας. Να νιώθεις πως ό,τι ακούς βγαίνει από μέσα μου εκείνη τη στιγμή, ακόμα κι αν ο ήχος γύρω του είναι πιο μεγάλος ή σύνθετος.
- Αν έπρεπε να περιγράψεις τον δίσκο με μια εικόνα από την Αθήνα, ποια θα ήταν; Ένα μπαρ, ένα δωμάτιο, ένας δρόμος;
Θα το έβλεπα σαν έναν δρόμο της Αθήνας που καταλήγει σε ένα μικρό μπαρ-δωμάτιο. Καθώς περπατάς, η πόλη κινείται γύρω σου, αλλά μόλις φτάσεις εκεί, υπάρχει ένα εσωτερικό, σχεδόν ονειρικό καταφύγιο όπου η μουσική, τα συναισθήματα και οι αναμνήσεις συναντιούνται.
- Πόσο σημαντικό είναι για εσένα να γράφεις "όμορφα" τραγούδια σήμερα, σε μια εποχή που η έννοια της ομορφιάς μοιάζει λίγο ύποπτη;
Για μένα το να γράφω "όμορφα" τραγούδια δεν σημαίνει απλώς να είναι γλυκά ή ευχάριστα. Σημαίνει να μπορώ να αποτυπώσω συναισθήματα με αλήθεια ακόμα κι αν είναι σκοτεινά, αμήχανα ή περίπλοκα. Η ομορφιά σήμερα δεν είναι πάντα αθώα ή προφανής, αλλά ακριβώς αυτό με ενδιαφέρει, να βρω την αλήθεια μέσα σε αυτά τα στρώματα και να τη μεταφέρω με ήχο που μπορεί να αγγίξει κάποιον, χωρίς να κρύβει τίποτα.
- Το να φτιάχνεις indie rock στην Αθήνα το 2026 είναι πράξη ρομαντισμού ή μια μορφή πείσματος;
Είναι και τα δύο. Κάτι ρομαντικό υπάρχει στην επιμονή να φτιάχνεις μουσική που αγαπάς, ακόμα κι αν δεν ξέρεις πού θα σε οδηγήσει. Ταυτόχρονα είναι και μια μικρή αντίσταση στο να ακολουθήσεις αυτό που επιβάλλεται ή γίνεται εύκολα αποδεκτό. Αλλά πάνω από όλα, είναι μια ανάγκη να εκφράζεσαι αληθινά, χωρίς να υπολογίζεις αν η πόλη, η εποχή ή οι τάσεις το "συμπαθούν".
- Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι να γράφεις αγγλόφωνο υλικό στην Ελλάδα χωρίς να νιώθεις ότι αιωρείσαι ανάμεσα σε δύο κόσμους;
Δεν το νιώθω σαν δυσκολία, γιατί δεν σκέφτομαι κανέναν "κόσμο" όταν γράφω. Τα αγγλόφωνα τραγούδια είναι απλώς μια άλλη γλώσσα για να εκφράσω ό,τι νιώθω και μου βγαίνει αβίαστα, χωρίς να προσπαθώ να ανήκω κάπου.
- Αν έπρεπε να περιγράψεις τη σημερινή ελληνική σκηνή με μία εικόνα, ποια θα ήταν; Ένα γεμάτο venue ή ένα άδειο δωμάτιο με feedback;
Ένα ασφυκτικά γεμάτο δωμάτιο, με ενέργεια και ήχους που φωνάζουν για να βγουν. Η ελληνική σκηνή μπορεί να μην είναι πάντα στο επίκεντρο, αλλά η δημιουργικότητα και η ένταση είναι πάντα εκεί, και αυτό κάνει κάθε στιγμή δυνατή και ζωντανή.
INFO: 33 Lovers & Trichromi στο ΙΛΙΟΝ Plus
Παρασκευή 27 Μαρτίου 2026
Ώρα έναρξης: 21:00 Διάρκεια: 180 λεπτά
Τιμές εισιτηρίων: 10€ (early bird) | 12€ (presale) | 15€ στο ταμείο
Προπώληση: Αγόρασε το εισιτήριό σου στο more.com
Κράτηση: 2108824383 & 6983600510
Ίλιον Plus
Διεύθυνση: Κοδριγκτώνος 17
Τηλέφωνο: 21 0882 4383
