Το Covert Coup, το εμβληματικό πλέον underground mixtape του 2011 σε συνεργασία του θρυλικού παραγωγού The Alchemist και του rapper από την Νέα Ορλεάνη, Curren$y, έκλεισε πριν τρεις μέρες (20/4) 15 χρόνια κυκλοφορίας και με αφορμή αυτήν την μικρή επέτειο σήμερα θα ρίξουμε μια γρήγορη ματιά σε μερικές από τις αγαπημένες μου συνεργασίες του The Alchemist, σε επίπεδο δίσκου, πράγμα δύσκολο μιας και η δισκογραφία του κάθε άλλο παρά ισχνή είναι και να αποτιμήσω με αυτόν τον τρόπο έναν μικρό φόρο τιμής σε έναν από τους σπουδαιότερους και διαχρονικότερους παραγωγούς που έχει δει η hip hop μουσική ποτέ.
The Alchemist & Curren$y – Covert Coup (2011)
Όπως είθισται θα ξεκινήσουμε και εμείς με τον εορτάζοντα. Το Covert Coup δεν είναι μόνο η πρώτη συνεργασία μεταξύ των δύο, η οποία μετέπειτα γέννησε και πολλές άλλες με τον Spitta να είναι πλέον στο βασικό rotation του θείου Alc όσον αφορά τους rappers με τους οποίους δουλεύει, αλλά και η πρώτη Long Play δουλειά κάποιου rapper, την οποία ‘‘ντύνει’’ εξ’ ολοκλήρου ο Alchemist με τις παραγωγές του (μετά το The Return of The Mac το 2007 με το θρυλικό μέλος των Mobb Deep, Prodigy). Με αυτό το δίσκο έγινε σαφές πως το αργό laid-back στυλ που χώνει ο Curren$y εναρμονίζεται αβίαστα με τις ατμοσφαιρικές παραγωγές του Alc, γεγονός που αναγνωρίστηκε και όταν βγήκε το 2011, με το hip-hop κοινό και τα junkies των πλατφόρμων, όπου κυκλοφορούσαν τα mixtapes, όπως το DatPiff, να δίνουν θετικό feedback, ιδιαίτερα με το πέρασμα των χρόνων και όταν ο μύθος του The Alchemist σαν τον "cool θείο" της hip-hop μεγάλωνε, μεγάλωνε και η υστεροφημία του mixtape αυτού. Επίσης αξιοσημείωτο το πόσο προσδίδει στην αισθητική του δίσκου το εξώφυλλο του mixtape, με μια φωτογραφία από την βεβήλωση και καταστροφή του αγάλματος του Stalin στην Ουγγαρία το 1958. Η χρήση της ήταν εσκεμμένη, σύμφωνα και με τον ίδιο τον Spitta, ο οποίος δήλωσε πως η εικόνα της γκρεμίσματος ενός αγάλματος, το οποίο σαν αντικείμενο είναι τόσο στιβαρό και μεγαλοπρεπές στο χώρο, που δικαίως δίνει την εντύπωση πως θα μείνει εκεί ακίνητο για πάντα, είναι κάτι πολύ θεαματικό και εντυπωσιακό, παρομοιάζοντας την είσοδο του τότε στην hip hop βιομηχανία ως το άτομο που θα έρθει να “γκρεμίσει” την ιδέα πως ένας καλλιτέχνης που υπογράφει με κάποια δισκογραφική αλλάζει και υιοθετεί μια πιο μαλθακή και pop αισθητική.
The Alchemist & Boldy James – My 1st Chemistry Set (2013)
Πολύ πριν τις μεταγενέστερες γνωστές συνεργασίες τους, εκ των οποίων έμαθα και εγώ την ύπαρξη του Boldy, ο Al και ο ράππερ από το Detroit μαγείρεψαν την πρώτη τους αλχημεία πίσω στο 2013, όπου και εδραιώθηκε η τρομερή χημεία μεταξύ τους. Ο Alchemist είναι σε δαιμονιώδη φόρμα, απλώνοντας την elite ατμοσφαιρική του παλέτα και ο Boldy James, με τον ωμό λυρισμό του, την σκοτεινή του αύρα και το αργό του flow σερφάρει πάνω στις παραγωγές, δημιουργώντας το ιδανικό ταίριασμα, το οποίο θα βλέπαμε και μετά από χρόνια να μεγαλουργεί. Άξια αναφοράς και η λίστα των feats, με σπουδαία ονόματα και χρόνιους συνεργάτες του Alc, όπως ο Vince Staples, ο Earl Sweatshirt και ο Action Bronson να δίνουν όλη την δική τους πινελιά για ένα άρτιο τελικό αποτέλεσμα, το οποίο δεν ξεφεύγει από την street και σκληρή εικόνα που αποτυπώνει ο Boldy.
The Alchemist & Boldy James – The Price Of Tea In China (2020)
Το Magnum Opus του σπουδαίου αυτού duo, παρέα με το Bo Jackson. Ο Alchemist εδώ απλώνει ακόμα περισσότερα το sampling του και την προσέγγισή του, πειραματιζόμενος με drum patterns, drum sounds ή καβαλώντας ακόμα και το drumless μονοπάτι, διατηρώντας πάντα την σκοτεινή ατμοσφαιρική αισθητική που εφάπτεται τέλεια στην χροιά του Boldy. Όσον αφορά τον ίδιο τον Boldy, κάνει καλύτερα αυτό που ξέρει να κάνει, όπως και στο προαναφερθέν My 1st Chemistry Set, να μας σερβίρει βρώμικη αισθητική και μπάρες, γεμάτες έπαρση, βία, ναρκωτικά και εικόνες του δρόμου. Όπως προμηνύει και το κομμάτι “Grey October”, αυτός ο δίσκος μυρίζει φθινόπωρο και μουντίλα και για τους λάτρεις της δισκογραφίας του The Alchemist, και του παντρέματός του του παραδοσιακού east coast ήχου, και του νεότερου drumless κύματος, συνοδευόμενος από κάποιον καλλιτέχνη που ταιριάζει όσο τίποτα σε αυτό, το The Price Of Tea In China είναι για μένα με τα μάτια κλειστά το go-to. Επίσης έχει το αγαπημένο μου εξώφυλλο δίσκου, σε όλη του την δισκογραφία.
The Alchemist & Freddie Gibbs – Alfredo (2020) & Alfredo 2 (2025)
Δεν θα μπορούσε να λείπει ο ελέφαντας στο δωμάτιο των συνεργασιών του Alchemist, η πλέον φημισμένη και καταξιωμένη ντοπιέτα δίσκων σε συνεργασία με τον, πάντα εκκεντρικό, Freddie Gibbs. Αμφότεροι οι δίσκοι δεν θέλουν ούτε να εκπλήξουν, ούτε να θέσουν κάτι νέο στο τραπέζι, μιας και αμφότεροι κάνουν καλύτερα αυτό που ξέρουν να κάνουν, δίνοντας τον καλύτερό τους εαυτό, δημιουργώντας, έτσι απλά, δύο σύγχρονα Hip-Hop Classics. Παραγωγές πλούσιες σε samples, από rock, soul και jazz στον 1ο δίσκο, μέχρι μουσική της άπω ανατολής στον 2ο, δημιουργώντας το τέλειο ωμό και ατμοσφαιρικό περιβάλλον για να ξετυλίξει ο Freddie τον στιχουργικό του και τεχνικό του πλουραλισμό, γεμάτο αλήτικη street διάθεση, αξιομνημόνευτες μπάρες και πάμπολα flows. Άξιο αναφοράς είναι ο φοβερός κατάλογος με feats στους δίσκους αυτούς, με ονόματα, όπως ο Anderson Paak, ο J.I.D., ο Tyler, the Creator, ο Conway the Machine και ο Benny the Butcher μεταξύ άλλων, να βάζουν την προσωπική τους πινελιά στο σχεδιασμό των τελικών έργων.
The Alchemist & Prodigy – Albert Einstein (2013)
Δεν γινόταν να μην περιέχει αυτή η λίστα συνεργασία του με τον άνθρωπο που, παρέα με τον Havoc, έφεραν τον Alc στο προσκήνιο. Ο θρυλικός Νεοϋορκέζος rapper, αποτελεί ίσως τον διαχρονικότερο συνεργάτη του, γνωρίζοντας καλύτερα από τον καθένα πως να καβαλάει τις παραγωγές του θείου Alc, και το Albert Einstein αποτελεί τρανό παράδειγμα. Flows που σου κολλάνε, ωμή αισθητική και μπάρες, γεμάτες χαρακτήρα, που σε στοιχειώνουν, σε συνδυασμό με την πιο υποτιμημένη ίσως από άποψη παραγωγής εμφάνιση του Alchemist, με τεράστια ποικιλία σε προσεγγίσεις στα beat του, τόσο σε επίπεδο sampling, όσο και drums, δημιουργούν ένα απίστευτα καλά δεμένο αποτέλεσμα, που όχι μόνο δεν κουράζει, αλλά αναδεικνύει και την ικανότητα του Prodigy και σε διαφορετικό ύφος από τα πατροπαράδοτα boom bap.
The Alchemist & Armand Hammer – HARAM (2021)
Με διαφορά η πιο ριζοσπαστική, αλλόκοτη και αντισυμβατική κυκλοφορία του The Alchemist, τόσο λόγω της ερμηνείας των Armand Hammer, οι οποίοι ούτως ή άλλως φημίζονται για τα περίεργα rhyme schemes και flows τους, όσο και λόγω της ίδιας της παλέτας που διάλεξε ο ίδιος για να χρωματίσει τις παραγωγές του. Η προκλητικότητα και η ωμότητα του δίσκου, άλλωστε, γίνεται εμφανής από το εξώφυλλο κιόλας, το οποίο απεικονίζει δύο γουρουνοκεφαλές, γεμάτες αίματα, και ο ήχος του δίσκου αυτού ανταποκρίνεται απόλυτα στην ιδιορρυθμία αυτή. Samples από τις πιο σκοτεινές δισκοθήκες, drums patterns που σου τρυπάνε το κεφάλι, ατμόσφαιρα που σε ανατριχιάζει, και φυσικά, λυρισμό και ερμηνεία από τους Armand Hammer που σου ρίχνει συνεχώς χαστούκια. Δύσπεπτο, αφηρημένο, σκοτεινό, το HARAM αποτελεί με διαφορά την λιγότερη χαρακτηριστική δουλειά του Uncle Al, και αυτό λειτουργεί υπέρ του, δίπλα σε δύο θρύλους της Underground σκηνής.
The Alchemist & Domo Genesis – No Idols (2012)
Ντρέπομαι που για καιρό αγνοούσα την ύπαρξη αυτού εδώ του διαμαντιού και χρειάστηκε ο αλγόριθμος του Youtube να μου το εμφανίσει τυχαία, κατά σύμπτωση μόλις λίγους πριν ανέβει και σε όλες τις ψηφιακές streaming πλατφόρμες. Το “No Idols” αποτελεί ένα από τα πολλά ‘’παιδομαζώματα’’ το Alchemist, στην εξέχουσα πορεία του να συνεργάζεται με rappers της γενιάς των 2010s, αυτή τη φορά ανέλαβε να “ντύσει” τις ρίμες του Domo Genesis, μέλος της γνωστής κολεκτίβας των Odd Future. Ο Domo φέρνει το εφηβικό attitude, κάποιες αξιομνημόνευτες μπάρες και μια εντυπωσιακή λίστα από feats, λίγο πολύ τους γνωστούς συνεργάτες του Al, οι οποίοι όλοι τους είναι στην καλύτερη τους φόρμα (ο Tyler έχει ίσως το αγαπημένο μου verse στο δίσκο) ενώ ο beat maker από το LA κόβει μερικές από τις αγαπημένες μου παραγωγές του μέχρι σήμερα, γεμάτες vocal samples, άρρωστες μπασογραμμές, πιασάρικες μελωδίες και φυσικά περίσσιο χαρακτήρα. Από τις πιο under the radar δουλείες του Alc, κυρίως λόγω της πτωτικής πορείας που είχε η καριέρα του Domo από τότε, γεμάτος διαμάντια, ντυμένα στα χρώματα και στα στάνταρ που μας έχει συνηθίσει εδώ και πάνω από 15 χρόνια.
